چگونه کودک را درست تربیت کنیم

فروش فایل فروشگاه شاپ می نو
امار سایت
  • افراد آنلاین : 17
  • ورودی گوگل : 450
  • تعداد کل مطالب : 3517
  • بازدید امروز : 5409
  • بازدید دیروز : 21673
  • بازدید این هفته : 89706
  • بازدید این ماه : 47700
  • بازدید کل : 6809616
نیازهای کودکان

با مهم ترین نیازهای کودکان آشنا شوید!

پرشین طب – روانشناسی کودکان | به گزارش پرشین طب؛ همه انسان ها دارای نیازهای مختلفی هستند ، نیازهای انسان بر اساس سن و سالشان متفاوت است. کودکان هم یک سری نیازهای طبیعی دارند که باید والدین آنها به این نیازها رسیدگی کند. در این نوشته ما قصد داریم تا در مورد نیازهای اساسی و مهم کودکان صحبت کنیم و آنها را بررسی کنیم ، زوج های جوان و اون هایی که فرزند دارند این مطلب را از دست ندهند.

مهمترین نیاز کودکان جالب است بد‌‌انید‌‌ که د‌‌نیای آنها بد‌‌ون بچگی چیز اعظمی کم د‌‌ارد‌‌. د‌‌رست مثل یک شکل هند‌‌سی تعریف شد‌‌ه که قسمت بزرگی از آن را مثل سیبی گاز زد‌‌ه باشند‌‌. د‌‌رست است که ما باید‌‌ به فکر آیند‌‌ه آنها باشیم د‌‌رست است که فرد‌‌ایشان را باید‌‌ همین امروز بسازند‌‌ اما باور د‌‌اشته باشید‌‌ که باید‌‌ د‌‌ر میان این کلاس‌ها و آموزش‌ها زمانی هم برای مهم‌ترین حق د‌‌وران بچگی آنها د‌‌ر نظر بگیریم. وقتی که ما تمام فرصت آنان را با این کلاس‌های گوناگون پر می‌کنیم آنها به محض رسید‌‌ن به خانه تنها باید‌‌ استراحت کنند‌‌. این باعث تلنبار شد‌‌ن خستگی‌هایشان می‌شود‌‌ تا جایی که به صورت یک ناهنجاری بروز کند‌‌.

باور کنید‌‌ لازم نیست او حتما بهترین باشد‌‌. باور کنید‌‌ لازم نیست زند‌‌گی او، د‌‌ر کشاکش اعد‌‌اد‌‌ و ارقام، د‌‌ر کشاکش رقابت‌های د‌‌نیای ما آد‌‌م بزرگ‌ها بگذرد‌‌. بگذارید‌‌ تنفس کند‌‌. بگذارید‌‌ شاد‌‌ی را تجربه کند‌‌ و اطمینان د‌‌اشته باشید‌‌ که موفقیت د‌‌ر کنار شاد‌‌ی و سلامت روح اتفاق می‌افتد‌‌.

این «کود‌‌کی کرد‌‌ن» یا همان «شاد‌‌ی و بازی کرد‌‌ن»همان‌است که فرد‌‌ا قرار است شخصیت کود‌‌ک د‌‌رونش را رقم بزند‌‌. خیلی از ما با بی توجهی والد‌‌ین یا حتی خود‌‌مان، اجازه بالند‌‌گی به این کود‌‌ک همراه را ند‌‌اد‌‌ه‌ایم.

tavajoh be niaze kodakan

والد‌‌ین محترم! پرد‌‌اختن به این نیاز د‌‌ر بچه‌ها شاید‌‌ د‌‌ر ابتد‌‌ا باعث عقب افتاد‌‌ن آنان شود‌‌ اما بعد‌‌ از مد‌‌تی آنها را به چنان آرامش ژرف و پاید‌‌اری می‌رساند‌‌ که موجب شکوفا شد‌‌ن همه‌ استعد‌‌اد‌‌های خفته و پنهان د‌‌ر وجود‌‌شان می‌شود‌‌. به این ترتیب بازد‌‌هی امورشان افزایش می‌یابد‌‌ و با صرف وقت و انرژی کمتر به نتایج عالی و د‌‌لخواه‌ خود‌‌ د‌‌ست پید‌‌ا می‌کنند‌‌.

این کود‌‌کی کرد‌‌ن یا کود‌‌ک د‌‌رون فرد‌‌ا، بخش عاطفی وجود‌‌ ماست. هر زمان احساس شاد‌‌ی، اند‌‌وه، خشم، ترس یا علاقه د‌‌اریم، این کود‌‌ک د‌‌رون ما است که خود‌‌ را نمایان ساخته است. وقتی احساس‌هایمان را به طور عمیق و آزاد‌‌انه حس می‌کنیم و به عبارتی بازیگوش و خلاق هستیم، د‌‌ر واقع به کود‌‌ک د‌‌رونمان اجازه می‌د‌‌هیم سالم و فعال حضور د‌‌اشته باشد‌‌.

توجه د‌‌اشته باشید‌‌ که این کود‌‌ک به خواب و استراحت بیشتر، فشار کمتر، فرصت بیشتر برای بازی و فراغت و زمانی برای خلوت و تنهایی نیاز د‌‌ارد‌‌. اگر به د‌‌رستی به نیازهای کود‌‌ک د‌‌رون‌مان پی‌نبریم چه بسا نیازش به محبت و توجه، مورد‌‌ سوءتفاهم قرار بگیرد‌‌. به این معنی که به جای گوش سپرد‌‌ن به احساس‌هایش، بگذاریم پرخوری کند‌‌ یا به جای ایجاد‌‌ فرصتی برای بازی و تفریح به او اجازه‌ استفاد‌‌ه از مواد‌‌ مخد‌‌ر را بد‌‌هیم یا به جای خویشتن د‌‌وستی بگذاریم با فرد‌‌ی نامناسب رابطه د‌‌اشته باشد‌‌. د‌‌ر حالی که د‌‌اشتن کود‌‌ک د‌‌رون سالم و فعال، بهترین راه برای پیشگیری از انواع فرسایش، بیماری و مشکل است.

اگر به کود‌‌ک د‌‌رون اجازه د‌‌اد‌‌ه شود‌‌ که خود‌‌ش باشد‌‌ و به معنای ساد‌‌ه، بچگی کند‌‌، می‌تواند‌‌ زند‌‌گی ما را د‌‌گرگون و به ما کمک کند‌‌ تا شاد‌‌اب و بانشاط به سوی کمال حقیقی و هد‌‌ف الهی آفرید‌‌ه‌ شد‌‌ن‌مان، حرکت کنیم.

منبع : tanzimekhanevadeh

197
منتشر شده در330 روز پیش
تنبیه کودکان

نحوه صحیح تنبیه کودکان را یاد بگیرید

پرشین طب – زناشویی | به گزارش پرشین طب یکی از مسائل مهمی که والدین باید به آن توجه داشته باشند این موضوع می باشد که تربیت کودکان می تواند در آینده بر روی فکر و روح کودک تاثیر گذار باشد. نحوه صحیح تنبیه کودکان می تواند باعث شود تا به جای یادگیری شیوه های غلط ، شیوه های مناسب زندگی را یاد بگیرند. می خواهیم در این نوشته نحوه صحیح تنبیه کودکان را به شما والدین گرامی آموزش دهیم تا بتوانید بر روی فرزندان خود به درستی تاثیر گذار باشید.

کودک نیز در این اتاق، باید درباره کار به اصطلاح زشتی که انجام داده است ، فکر کند و سپس از مربی خود عذرخواهی کند تا دوباره به جمع کودکان و هم بازی های خود بازگردد. سوالی مطرح است و آن اینکه آیا کودک بعد از بیرون آمدن از اتاق فکر درباره کار به اصطلاح بد خود فکر می کند؟ روحیه کودک بعد از بیرون آمدن از این اتاق چگونه است؟

بسیاری از والدین این کودکان اظهارداشته اند که کودکشان آنان فردای روز تنبیه، حاضر نیست به مهد برود. این در حالی است که کار شناسان معتقدند، مهد کودک باید جایی برای رشد و تربیت کودک باشد، ضمن اینکه کودک باید بتواند در آنجا انرژی های خود را تخلیه کند. برخوردهای تنبیهی با کودکان باید در حداقل سطح ممکن و به ظریف ترین شکل باشد به گونه ای که کودک احساس سرخوردگی نکند.

به نظر می رسد که برخی مهد های کودک رویه دیگری را در پیش گرفته اند و عملکرد آن ها نارضایتی والدین از نحوه ارایه خدمات مراقبتی و تربیتی به کودک را در پی داشته است.

سحر .م مادر شاغلی است که آرش سه ساله اش را به مهد سپرده است. آرش نیز ازجمله کودکانی است که به اتاق فکر در مهد منتقل شده و تجربه تنهایی در این اتاق را داشته است. مادر آرش کوچولو در خصوص واکنش پسرش به اتاق فکر مهد کودک می گوید: فرزندم، صبح فردای روز تنبیه ، گریه کنان گفت که دیگر به مهد نمی رود.

**علت تنبیه شدن آرش چیست؟

مادر این پسربچه سه ساله در خصوص علت تنبیه شدن آرش می گوید: مربی مهد به خاطر اینکه آرش سرکلاس نقاشی صدایش را بلند کرده یا به قول مربی با کودک دیگری شلوغ کرده ، در اتاق فکر تنبیه شده است. او در ادامه می افزاید : وقتی علت تنبیه کودکم با این روش را از مدیر مهد جویا شدم، وی وجود این روشِ تنبیه را تایید و تاکید کرد و به من این گونه پاسخ داد که « بچه شما زیادی حساس است.»

مادر آرش می افزاید: پسرم به شدت از مهد کودک ترسیده است به طوری که گاهی اوقات شب ها با ترس از خواب بیدارمی شود و می گوید دیگر به مهد نمی رود. همین امر باعث شد مدتی یکی از اعضای خانواده را که در شهرستان زندگی می کنند برای آرامش فرزندم به تهران بیاورم تا در زمان نبود من در خانه، مراقب آرش باشد.

** تایید استفاده از اتاق فکر

یک مربی مهد کودک ضمن تایید استفاده از اتاق فکر یا تنهایی در برخی مهد کودک ها اظهار می دارد: ازاین محل استفاده می کنیم تا کودک را وادار به فکر کردن درباره اعمال ناپسندش کنیم. کودک با انجام این کار به کار ناپسند و اشتباه خود پی می برد و تا وقتی کودک عذرخواهی نکند در این مکان می ماند.

وی در جواب به این پرسش که آیا تنبیه کودکان در برابر دوستانش باعث تحقیر شخصیت کودک و فراری دادن او نمی شود؟ به این جمله اکتفا می کند که انجام این کار بسیار موفقیت آمیز بوده است چرا که کودکان پی به اشتباهات خود می برند. این در حالی است که مادر آرش چنین نظری را ندارد و اذعان می دارد که کودکش به شدت آسیب دیده و اگر یک بار دیگر این اتفاق برای او رخ دهد، شاید فرزندش دیگر به هیچ مدرسه ای نرود. درهمین راستا حبیب الله مسعودی فرید، معاون اجتماعی سازمان بهزیستی کشور  می گوید: مهد کودک مکانی است که وظیفه اصلی اش مراقبت و نگاهداری از کودکان در ساعاتی از شبانه روز است که مادر و پدر نمی توانند فرزندان را نزد خود نگاه دارند.

وی با تاکید بر استاندارد بودن فضای مهد اظهار می دارد: در کنار بحث مراقبت از کودکان، پرورش و اجتماعی شدن کودک نیز مطرح می شود و لازم است کودکان آموزش های غیرمستقیم را نیز دریافت کند. وی با بیان اینکه تنبیه کودکان در هر شرایطی در مهدهای کودک غیرمجاز است گفت: مادران و هموطنان می توانند در صورت مشاهده تنبیه کودکان ، تخلفات مهدها را به سازمان بهزیستی اعلام کنند و این سازمان با متخلفان برخورد خواهد کرد.

وی تصریح کرد: در زمان حاضر ۱۷ هزار مهدکودک در کشور فعالیت می کنند که همزمان با آغاز سال تحصیلی، بر تعداد مهدهای کودک و تعداد فرزندان در مهدها افزوده می شود.همچنین هم اکنون بیش از ۷۰۰ هزار کودک در مهدهای کودک، خدمت می گیرند. از مجموع مهدکودک های فعال در کشور، هشت هزار مهدکودک ؛ روستایی به شمار می آیند. روانشناسان معتقدند که هر قدر کودک بیشتر تنبیه شود احتمال بروز رفتار پرخاشگرانه در او بیشتر می شود و چنین کودکانی بیشتر رفتارهای نادرستی مثل دروغ گویی، حقه بازی و آزار و اذیت دیگران را از خود بروز می دهند.

منبع : hidoctor

420
منتشر شده در558 روز پیش
tarbiate koodak persianteb

تربیت کودک را به پدر بسپاریم یا مادر؟!

کودکان در سنین پایین در کنار خانواده ی خود زندگی می کنند تا به رشد کافی و سن قانونی برای رفتن به مدرسه را دارا شوند. در این مدت والدین می توانند نقش تعیین کننده ای در تربیت فرزندان خود داشته باشند. در سنین بالاتر فرزندان به مدرسه می روند و تحت مدرسه و معلمین خود قرار می گیرند و چیزهای جدیدی را یاد می گیرند. در دنیای امروزی هم می توان نقش رسانه ها و تلویزیون را پر رنگ دانست. به راستی در این میان تربیت کودک را باید به پدر بسپاریم یا مادر خانواده؟

روان‌پزشكان چه می‌گویند؟
تربیت و پرورش كودك، شاید مهم‌ترین و سخت‌ترین وظیفه‌ای‌ باشد كه كسی در زندگی به عهده خواهد داشت. نظریات روان‌شناسان مشهوری مانند فروید و بندورا كه بر تاثیر آموزش‌های دوران كودكی در شكل‌گیری شخصیت بزرگسالی كودك تاكید دارند، اهمیت نقش والدین را نشان می‌دهد. تا قبل از مدرسه، كودكی كه تنها با والدین خود ارتباط دارد هم نیاز به آموزش و تربیت دارد.

بندورا معتقد است رفتار و شخصیت آدمی اكتسابی است یعنی بر اثر یادگیری شكل می‌گیرد. فروید پا را از این هم فراتر می‌گذارد و می‌گوید تنها تجارب چند سال اول زندگی كودك شخصیت او را شكل می‌دهد و كودك در سال‌های اول تنها در كنار پدر و مادر است. والدین نخستین الگوهای رفتاری هستند كه كودك با آنها مواجه است و در بین بقیه افرادی كه در كنار كودك قرار دارند، والدین تاثیرگذارترین هستند. از همان سال‌های ابتدایی زندگی، كودك مفاهیمی مانند مهربانی، احترام، دوست داشتن، دروغ، خشم و بقیه خصوصیات شخصیتی را از والدین خود الگو می‌گیرد. او بسیاری از اینها را به طور ناخودآگاه و حتی بدون تلاش والدین از رفتارهای آنها كسب می‌كند به همین دلیل والدین باید كاملا نسبت به رفتار‌های خود در قبال كودك هشیار باشند.

والدین باید مشورت كنند
روان‌شناسان توصیه می‌كنند بهتر است والدین حتی قبل از بچه‌دار شدن با هم در مورد رفتارها و انتظارات‌شان در قبال كودك حرف بزنند و از نوع والدگری یكدیگر اطلاع داشته باشند. متخصصان می‌گویند والدین باید به یك نقطه مشترك در تربیت كودك برسند و این كار با حرف زدن و همچنین مشاهده نمونه‌های دیگر، بحث‌كردن در مورد مسائل مختلف تربیت كودك و مشكلاتی كه ممكن است در مسیر آموزش كودك اتفاق بیفتد‌، شكل می‌گیرد، اما مهم‌ترین نكته‌ای‌ كه والدین باید در مورد آن به توافق برسند، انضباطی است كه كودك در چارچوب آن قرار خواهد گرفت.

 رفتار‌های كودك باید حد و مرز مشخصی داشته باشد، باید كسی باشد كه به كودك درست یا غلط بودن هر رفتاری را آموزش دهد و در صورتی كه والدین در این مورد با یكدیگر توافق نداشته باشند، كودك دچار سردرگمی خواهد شد. شكل دادن یك چارچوب رفتاری برای كودك به او كمك می‌كند كه یاد بگیرد بعدها در اجتماع چطور رفتار كند.

مربی اصلی كودك كیست؟
به طور سنتی، مادرها وظیفه آموزش كودك را بر عهده دارند، اما گاهی پدر‌ها هم دوست دارند در این امر دخالت داشته باشند. به غیر از آموزش‌های شخصیتی كه در بالا گفته شد، بعضی رفتارها و كارهای كوچك‌تر و به ظاهر كم‌اهمیت‌تری هم وجود دارند كه كودك باید به تدریج آنها را از كسی یاد بگیرد. زمان استراحت و خواب، نوع غذا خوردن، بازی كردن، حرف زدن و چیزهایی از این قبیل، مسائل روزمره‌ای هستند كه كودك در سال‌های اول زندگی باید یاد بگیرد. محققان در یك تحقیق با بررسی خانواده كه كودكانی در سنین قبل از مدرسه داشتند به نتایج جالبی دست یافتند.

آنها مشاهده كردند در خانه‌هایی كه پدر با كودك بیشتر بازی می‌كند و ارتباطش با كودك در زمینه بازی‌های فكری، ورزش كردن، دویدن و محبت كردن است، والدین با هم همكاری مناسب‌تری در تربیت كودك دارند و مادر راحت‌تر می‌تواند به كودك آموزش‌های لازم را بدهد. در این خانواده‌ها اغلب اختلاف كمتری هم در زمینه تربیت كودك وجود دارد. تا قبل از مدرسه، كودكی كه تنها با والدین خود ارتباط دارد هم نیاز به آموزش و تربیت دارد.

در نقطه مقابل، در خانه‌هایی كه پدر سعی دارد در آموزش كارهایی مانند مراقبت‌های روزمره مثل حمام كردن و استفاده از دستشویی، مسواك كردن، آماده‌كردن غذا و چیزهایی از این قبیل دخالت كند، بعد از یك‌سال از نخستین مشاهده محققان، اختلاف‌های بیشتری بین والدین در زمینه تربیت كودك به وجود آمده است. در این خانواده‌ها والدین بیشتر از هم در زمینه تربیت كودك ایراد می‌گیرند و نحوه آموزش‌های یكدیگر را زیر سوال می‌برند. مخالفت‌های والدین در موضوعات مختلف رفتاری در این خانواده‌ها آشكار‌تر و حتی گاه به ‌صورت جر و ‌بحث‌هایی در حضور كودك هم مشاهده شد؛ موضوعی كه به ‌نظر كارشناسان كاملا بر تربیت كودك تاثیر منفی خواهد گذاشت.

بسیاری از والدین می‌گویند كه می‌خواهند تربیت كودك را به طور مشترك و با همراهی یكدیگر انجام دهند، اما در عمل این اتفاق كمتر رخ می‌دهد. از نظر كارشناسان، بهتر است یكی از والدین كودك نقش یك مربی را داشته باشد و والد دیگر صرفا نقش همراهی و كمك كردن را. آنها معتقدند بهتر است مادر به علت ارتباط بیشتر با كودك این نقش اصلی را برعهده بگیرد و پدر نظراتش را در مورد تربیت كودك تنها با مادر در میان بگذارد و خود سعی نكند به روش خود به كودك آموزش دهد.

نتایج این تحقیق كاملا نقش بحث و گفت‌وگوی والدین قبل از بچه‌دار شدن یا در سال‌های اول زندگی كودك در مورد چگونگی تربیت او را نشان می‌دهد. مشاوره‌های قبل از بارداری و آموزش والدگری قبل از بچه‌دار شدن یا حتی حین آن می‌تواند به والدین در مورد روش مناسب تربیت كودك كاملا كمك كند و به آنها اجازه دهد تا از تعارضات احتمالی جلوگیری كنند.

 نكته بسیار مهم در مورد این مشكلات این است كه تفاهم نداشتن در روش تربیت كودك حتی ممكن است به ‌تفاهم‌نداشتن در زندگی مشترك والدین هم منجر شود؛ مساله‌ای كه می‌تواند تاثیر مخرب بیشتری در تربیت كودك داشته باشد. بسیاری از كودكان در سال‌های قبل از مدرسه و در سنین ? تا ? سالگی، كاملا مشكلات بین والدین را می‌فهمند و در صورتی كه احساس كنند خودشان یا موضوعی مربوط به آنها باعث به وجود آمدن مشكل بین والدین‌شان شده ممكن است احساس سرخوردگی یا گناه كنند.

آموزش همه‌جانبه است
والدین باید به یاد داشته باشند مهم‌ترین راه تربیت كودك، نه فقط آموزش كلامی است بلكه آنها باید با فرزندشان زندگی كرده و در كنار او وقت بگذرانند.

وقت گذاشتن برای كودك، توسط والدینی كه در بیرون از خانه شاغل هستند كار سختی است؛ اینجاست كه زمان‌های مشترك مانند زمان صرف غذا و روزهای تعطیل اهمیت پیدا می‌كند. در این زمان‌ها تنها با كودك‌تان حرف نزنید، با یكدیگر هم ارتباط داشته باشید و اجازه دهید تا كودك قوانین زندگی را با مشاهده شما یاد بگیرد. همیشه حواس‌تان باشد كه كودك‌تان شاهد رفتارهای شما خواهد بود و حتی به طور ناخودآگاه از آن الگو خواهد گرفت.

حوزه‌های مختلف رفتاری را از هم جدا كنید
شاپی سالیوان، یكی از روان‌شناسان مجری این تحقیق می‌گوید: «هنگامی كه پدر و مادر هردو به یك اندازه می‌خواهند نقش مراقبتی و نظارتی داشته باشند و در مقابل هم قرار بگیرند، این كودك است كه بین پدر و مادر له می‌شود.» او پیشنهاد می‌كند والدینی كه این احساس را دارند بهتر است مسوولیت‌ها را با هم تقسیم كنند. حوزه‌های مختلف رفتاری را از هم جدا كرده و هر كدام در حوزه خود به آموزش كودك بپردازد و در عین حال با هم همیشه در هماهنگی باشند كه در این حوزه‌ها آموزش‌های متفاوتی به كودك ندهند.

مادر‌ها می‌توانند بهداشت فردی را به كودك یاد بدهند و پدر نحوه رفتار با كودكان دیگر را به فرزندش آموزش بدهد؛ غذا خوردن و تغذیه كودك با مادر باشد و پدر، بازی كردن را به كودك یاد بدهد، اما از آنجا كه بیشتر رفتار‌های ما به عنوان پدر و مادر به طور ناخودآگاه به الگوی ذهنی خودمان از والدین‌مان برمی‌گردد و با توجه به نقش تاریخی مادران در تربیت كودك، ناخودآگاه این مادران هستند كه قدرت اصلی در پرورش كودك محسوب می‌شوند و پدر‌ها بهتر است تنها با مادران همفكری و همراهی كنند.» به عقیده دكتر سالیوان والدگری، به طور مشترك ممكن است بسیار ایده‌آل و مطلوب به نظر برسد، اما در عمل، كار بسیار سختی است.

منبع : ninisite.com

463
منتشر شده در697 روز پیش