پیشگیری از بیماری آگورافوبیا

فروش فایل فروشگاه شاپ می نو
امار سایت
  • افراد آنلاین : 12
  • ورودی گوگل : 380
  • تعداد کل مطالب : 3537
  • بازدید امروز : 2282
  • بازدید دیروز : 11621
  • بازدید این هفته : 85555
  • بازدید این ماه : 157059
  • بازدید کل : 6918977
بیماری آگورافوبیا

بیماری آگورافوبیا (ترس از حضور در مکان شلوغ): علائم، درمان و پیشگیری

بیماری های مختلفی در جهان وجود دارد، برخی بیماری ها طول درمان کوتاه و برخی دیگر طول درمان بلند مدت دارند، در این نوشته می خواهیم در مورد بیماری آگورافوبیا صحبت کنیم و مطالب جامعی در مورد این بیماری برای شما قرار دهیم ، در اوایل نوشته تعریفی از بیماری آگورافوبیا قرار می دهیم ، در ادامه ی مطلب علائم و مشخصات این بیماری را ذکر کرده و سعی شده است در انتهای مطلب در مورد راهکارهای درمان بیماری آگورافوبیا سخن گفته شود. قصد داریم مطالب جامعی در مورد تمامی بیماری ها آماده کرده و در سایت قرار دهیم. بهتر است برای پیدا کردن بیماری مورد نظر خود از آیکون جستجو بالای صفحه یا دسته بندی الفبایی بیماری استفاده کنید، این نوشته اختصاص دارد به بیماری آگورافوبیا.

تعریف

آگورافوبیا (بازار هراسی یا گذرهراسی) یا ترس از مکانهایی که امکان ترک آسان آنها وجود ندارد، به ترس مرضی ازحضور در مکانهای پرازدحام و شلوغ، مثل سینما، مراکز خرید، وسایل حمل و نقل عمومی و… که امکان خروج فوریو راحت از این مکانها وجود ندارند، گفته می‌شود. این اختلال به معنای ترس از تنها ماندن در خیابان یا اماکنی استکه فرد تصور می کند احتمال کمک رسیدن به او اندک است. این نوع فوبی ناتوان کننده ترین مشکل فوبی و نیز شایعترین نوع آن است که بیماران را وادار به جستجوی کمک حرفه ای و مراجعه به روان پزشک می کند.  این اختلال باحملات پانیک و اختلال پانیک بیشترین همزمانی را دارد. میانگین سنی تظاهر این اختلال ۲۵ سالگی است. البته هماختلال پانیک و هم آگورافوبیا در هر سنی ممکن است پیدا شود. ۹۱ درصد بیماران مبتلا به اختلال پانیک و ۸۴درصدبیماران مبتلا به آگورافوبیا مبتلا به اختلالات همراه مانند افسردگی ماژور، اختلالات شخصیت، اختلالات اضطرابی دیگر و اختلالات مرتبط با مواد می باشند. برخلاف گذشته، امروزه پژوهشگران هیچ ارتباطی بین پرولاپس دریچه میترال و اختلال پانیک قایل نیستند.

علائم و نشانه ها

آگورافوبیا معمولاً با افکار اضطرابی دربارهٔ غش کردن یا از دست دادن کنترل در حضور جمع همراه است و عمدتامنجر به اجتناب از این محلها می‌شود. تپش قلب، تعریق، احساس لرزیدن یا رعشه، احساس کوتاه شدن نفس، احساس خفه شدن، احساس ناراحتی یا درد قفسه سینه، تهوع یا ناراحتی شکمی، احساس سرگیجه، تلوتلو خوردن،منگی یا ضعف، ترس از دست دادن تسلط بر خود، ترس از مردن و پارستزی یا« احساس کرختی یا سوزن سوزنشدن» در هنگام قرار گرفتن در شلوغی .

علل و عوامل خطرساز

طبق بعضی نظریه ها، بسیاری از موقعیت هایی که آغازگر حملات وحشت زدگی هستند، در زمان های گذشته برای انسان به راستی خطرناک بودند. برای مثال، در گذشته اگر آدم ها در تونلی گیر می افتادند امکان داشت کارشان به خفگی یا غش وضعف بکشد، امکان داشت ارتفاعات خطرناک باشند، امکان داشت در فضاهای باز مورد حمله قرار گیرند (توسط حیوانات درنده)، امکان داشت که اجداد ما در اماکن عمومی با دشمن برخورد کنند. بسیاری از ترس ها از جمله اختلال  گذر هراسی بقایای این ترس های غریزی و سازگارانه ی پیشین هستند. اما، امروزه این موقعیت ها دیگر خطرناک نیستند.

این  اختلال اگر چه می تواند زمینه های ارثی داشته باشند، اما کاملاً ارثی نیستند.

فرد مبتلا به گذرهراسی که از موقعیت های ترس آور اجتناب می کند معمولاً از یک ”شخص ایمن” درخواست کمک و همراهی می کند یعنی، شخصی که این فرد را در موقعیت های اضطراب آور همراهی کند. شاید فکر کنید که معنی دلگرم شدن به یک ”شخص ایمن”، یا اجتناب و یا سایر ”رفتارهای ایمنی” این است که فرد در روزها و هفته های آتی دچار حمله وحشت زدگی نخواهد شد، اما او باز هم با ترس از حمله بعدی زندگی می کند. نتیجه ترس و اجتناب فرد این است که دنیای او کوچکتر و کوچکتر می شود. تا حدی به خاطر این محدودیت ها، و تا حدی به خاطر این که آنها احساس می کنند کنترل خودشان را ندارند و نمی داند چطور مشکلشان را اداره کنند، بسیاری از افراد مبتلا به اختلال وحشت زدگی و گذر هراسی به افسردگی نیز مبتلا می شوند. افسردگی و اضطراب بعضی از آنها چنان شدید می شود که خودسرانه به مصرف الکل، داروهای آرام بخش یا مصرف مواد مخدر می پردازند.

درمان بیماری

باید دانست که نخستین قدم در برخورد با آگورافوبیا، رد اختلال افسردگی است. ضمنا از آنجا که مهمترین فاکتور ابقاء کنندهٔ این بیماری اجتناب (avoidance)می‌باشد پس به همین دلیل باید بیماران را با موقعیتی که از آن اجتناب می‌کنند، رویارو کرد و بیمار نباید تا زمان فرونشستن اضطراب آن موقعیت را ترک کند. گفتنیاست که در کتاب oxford داروی توصیه شده برای درمان آگورافوبیا در صورت شکست درمان شناختی رفتاری،داروی ایمی پرامین می‌باشد. برای درمان این اختلال ترکیبی از درمان های غیردارویی و دارویی مؤثر شناختهشده است. بهترین روش درمان این اختلال، رفتار درمانی است. تکنیک های مختلفی نظیر حساسیت زداییتدریجی، مواجه سازی یا غوطه ورسازی با کمک آموزش آرام سازی و هیپنوز  و … از سوی روان پزشکان یاروان شناسان بالینی در درمان این اختلال استفاده می شوند که به نحو کاملاً مؤثری با بهبود این اختلال همراهاست.سایر روش های درمانی نظیر روانکاوی، خانواده درمانی و نیز استفاده از داروها از سوی روان پزشکانتوصیه شده اند که با بهبود قابل توجه این اختلال توأم بوده است.به هر حال با توجه به شیوع بسیار بالای اینبیماری و ایجاد اختلال در عملکرد عادی و روزمره افراد مبتلا از یک سو و وجود درمان های مؤثر برای آن ازسوی دیگر، تشخیص و درمان آن اهمیت به سزایی خواهد داشت.

پیشگیری

ندارد.

منبع : alodoctor.ir

1,407
منتشر شده در624 روز پیش