درمان وابستگی کودک

فروش فایل فروشگاه شاپ می نو
امار سایت
  • افراد آنلاین : 36
  • ورودی گوگل : 804
  • تعداد کل مطالب : 3526
  • بازدید امروز : 8499
  • بازدید دیروز : 12275
  • بازدید این هفته : 8499
  • بازدید این ماه : 80003
  • بازدید کل : 6841919
وابستگی کودکان

روش هایی برای کم شدن وابستگی کودکان

پرشین طب – سلامت کودکان | به گزارش پرشین طب؛ یکی از اختلالاتی که در کودکان وجود دارد. وابستگی کودکان به والدین می باشد. چگونه می توان وابستگی کودکان را نسبت به پدر یا مادر کم کرد؟ این موضوع می تواند در هنگام رفتن به مهد یا مدرسه نمایان شود. در این نوشته می خواهیم در مورد موضوع وابستگی کودکان صحبت کنیم. در صورتی که شما هم به این موضوع علاقه مند هستید بهتر است تا انتهای نوشته کم شدن وابستگی کودکان با پرشین طب همراه باشید.

علل اصلی اختلال اضطراب جدایی در کودکان

علت های مختلفی را برای اختلال اضطراب جدایی یا وابستگی کودکان می توان برشمرد. یکسری از علت ها، بیولوژیکی و ژنتیکی هستند که به فعالیت دستگاه عصبی کودک مرتبط می شود، علل دیگر را می توان در خانواده ها جست وجو کرد مانند خانواده های تک والدی، خانواده هایی که الگوهای ارتباطی بسیار نزدیک و درهم تنیده ای دارند و نسبت به هم شدیدا وابسته اند، خانواده هایی که محیط زندگیشان مملو از استرس است و والدین دایما در حال تنش هستند یا خانواده هایی که یکی از افراد نزدیک شان را مانند یکی از فرزندان یا پدربزرگ یا مادربزرگ را از دست داده اند. علل دیگر مربوط به ویژگی های شخصیتی کودک می شود مثلا کودکان درونگرا یا خجالتی که مستعد این اختلال هستند.

می توان گفت که رفتار والدین به مساله اضطراب جدایی بیشتر دامن می زند، جدا از موارد برشمرده مربوط به خانواده، برخی از والدها باعث می شوند که کودک شان به آنها بسیار وابسته شود یا اینکه به آنها اجازه استقلال نمی دهند. بالطبع کودک وقتی بزرگ شود والدین بنا به هر دلیلی حتی در مدت زمان کوتاهی مانند ۳۰ دقیقه بخواهند از فرزندشان جدا شوند کودک دچار اضطراب می شود. می توان گفت در شکل گیری این اختلال خانواده و رفتارش بسیار مهم است.

وابستگی کودکان

وابستگی کودکان

اضطراب جدایی و راه‌ های درمان آن

اضطراب جدایی یک موضوع مشترک میان کودکان است که در دوران پیش دبستان در برخی از آن‌ ها بروز می ‌کند. این حالت اضطراب جدایی اگر ۴-۳ دقیقه طول بکشد نشانه دلبستگی سالم و ایمن کودک به پدر و مادرش است اما وقتی طولانی می‌ شود و به‌ حالت مزمن در می ‌آید، مشکل ‌ساز خواهد شد. این اختلال در کودکان ممکن است با علائم کلامی و جسمانی ظاهر شود. کودکی که دچار این اختلال شده، هنگام جدا شدن از والدینش سردرد یا دل درد می ‌گیرد و حالت تهوع یا استفراغ پیدا می‌ کند. او حتی گاهی اضطراب خود را با فریاد زدن، التماس کردن و پا به زمین کوبیدن نشان می ‌دهد یا حتی از شب قبل دچار کابوس‌ هایی می ‌شود که موضوع اصلی آن جدایی از والدین است. عادت دادن کودک به تنهایی باید از ۶ ماهگی آغاز شود و گرنه کودک در حوالی ۴-۳ سالگی همچون چسب به پدر و مادرش می ‌چسبد و تنها گذاشتنش آنقدر ساده نخواهد بود.

ترس و اضطراب کودک را درک کنید و بپذیرید اضطراب او واقعی است. وابستگی کودکان را می توان درمان کرد.

۱- در صورتی که وابستگی کودک به شما خیلی زیاد است، لحظه ای از شما جدا نمی شود و اصرار دارد نزد شما بخوابد و…، حتما به یک روان پزشک اطفال مراجعه کنید.

۲- ترس و اضطراب او را درک کنید و بپذیرید اضطراب او واقعی است و او را به دلیل جمع گریزی و ارتباط برقرار نکردن با دیگران شماتت نکنید. چنانچه به طور مستقیم روی رفتارهای فوق تمرکز کنید: «چرا به دیگران سلام نمی دی، چرا به من چسبیدی و منو ول نمی کنی، مثل بچه آدم سلام بده و…» اعتماد به نفس کودک را از او سلب می کنید و موجب تشدید رفتارهای فوق می شوید.

۳- بدون اطلاع کودک و بهانه ریختن ترس او از جمع، او را یک ‌دفعه‌‌ رها نکنید و تنها نگذارید. قبل از این ‌که بروید برنامه‌ تان را به زبان ساده برایش توضیح دهید و به او بگویید که در این مدت چه کارهایی می ‌تواند بکند. پسر یا دختر کوچک شما باید در نبودتان احساس امنیت و آرامش کند و با مشکلی مواجه نخواهد شد. یادتان باشد اگر بدون خبر کردن کودک، ناگهان او را در یک جمع یا در خانه تنها بگذارید، از این به بعد هیچ‌ وقت به شما اطمینان نمی ‌کند و دائما به شما می ‌چسبد.

۴- به‌ طور قطع پسر یا دختر کوچک شما که همیشه به شما چسبیده بوده به این سادگی‌ ها راضی نمی ‌شود و به داد زدن یا اشک ریختن متوسل می ‌شود. در این شرایط دوباره برنامه ‌تان را توضیح دهید و برای آرامش خودتان زیر لب تکرار کنید: «می ‌دونم به خاطر این‌ که خیلی دوستم داره و می‌ خواد کنارش باشم اینجوری گریه می ‌کنه ولی من چند دقیقه کنارش نیستم و بعد دوباره پیشش بر می ‌گردم تا با هم باشیم.»

۵- او را با بچه های دیگر که ارتباط بهتری در جمع دارند، مقایسه نکنید: «می بینی سارا چقدر قشنگ حرف می زنه، شعر می خونه و…»

۶- زمانی که کودک شما با بچه های دیگر دوست می شود و بازی می کند، در میهمانی ها از شما جدا می شود و شب را به تنهایی در اتاق خودش می خوابد، او را تشویق و از او تعریف کنید. تشویق شما می تواند کلامی باشد و هزینه ای برای شما در برنداشته باشد: «آفرین، چقدر بلند سلام دادی، مامان بزرگش! دیشب سامان تنها روی تخت خودش خوابیده و…»

۷- اگر کودک مرتب از شما آویزان است و روی پاهای شما می نشیند، به او بگویید که می تواند کنار شما بنشیند نه روی زانوهایتان و اگر این کار را بکند، زمان برگشتن از میهمانی او را به پارک می برید.

۸- انتظار نداشته باشید کودک شما به طور ناگهانی و یک شبه تغییر کند. تلاش های کوچک او را ببینید و قدر بنهید.

۹- کودکان پسر را تشویق کنید که ارتباط بهتری با پدر خود برقرار کنند. مسلم است برای پسربچه ۵ ساله ای که مدام با مادر است ارتباط بیشتر با پدر باعث می شود بتواند تطابق و همانندسازی بهتری با جنسیت خود برقرار کند و برای ایفای نقش مردانه آماده شود.

۱۰-  شما نیز باید پس از اینکه مهارت های لازم را به کودک خود آموختید، اضطراب خود را کنترل کنید. به عنوان مثال، ممکن است نگران تردد کودک خود از خیابان باشید ولی نمی توانید تا سن ۲۰ سالگی او را از خیابان رد کنید! پس باید به او این مهارت را بیاموزید، با وی آن را تمرین کنید و آرام آرام فرصت بدهید خودش به تنهایی آن را تجربه کند.

۱۱- بد‌ترین روش برای جدا کردن کودک از خود، باج دادن به اوست. اگر فرزندتان در مهمانی، اتوبوس، مترو یا حتی منزل به شما می ‌چسبد سعی نکنید با دادن وعده اسباب ‌بازی، شکلات و… او را از این کار باز دارید. باج دادن باعث می ‌شود کودک هر بار موقع بیرون رفتن یا جدا شدن از شما انتظار پاداش داشته باشد. بازی‌ های ساده‌ای مانند قایم موشک می ‌تواند فرزند شما را به رفت‌ و آمد‌های ‌تان عادت دهد. با قایم شدن پشت در یا پنهان کردن خودتان در کمد و انجام این قبیل بازی ‌های پر جنب و جوش کودک اطمینان دوباره دیدن افرادی که دوست‌ شان دارد را تجربه خواهد کرد. البته اگر علائم جسمانی ناشی از اضطراب جدایی در دختر یا پسر کوچک شما شدید است، باید از یک مشاور کمک بگیرید.

منبع : beytoote

114
منتشر شده در182 روز پیش