روانشناسی کودکان - صفحه 6 از 7 - پرشین طب

فروش فایل فروشگاه شاپ می نو
امار سایت
  • افراد آنلاین : 9
  • ورودی گوگل : 63
  • تعداد کل مطالب : 4525
  • بازدید امروز : 7516
  • بازدید دیروز : 9962
  • بازدید این هفته : 49275
  • بازدید این ماه : 237467
  • بازدید کل : 5571545

روش های کاربردی برای خواباندن نوزاد!

خوابیدن کودک از جمله موارد مهمی است که باید به درستی انجام شود. گاهی کودکان ممکن است به درستی نخوابند و خواب آنها دچار اختلال شود. روش هایی برای خواباندن کودک وجود دارد. ما در این مبحث سعی کرده ایم تا روش های کاربردی خواباندن نوزاد را برای مادران گرامی تهیه کنیم. شما مادران گرامی می توانید با رعایت نکته های گفته شده در این مبحث خواب مناسبی برای کودک دلبند خود رقم بزنید تا رشد مناسبی داشته باشد.

ارتباط چشمی برقرار نكنید
به هیج وجه قبل از خواب نوزاد را هیجان زده نكنید. ارتباط چشمی طولانی و معنادار شما با نوزاد محرك ترین عامل برای نوزاد است. حواستان را جمع كنید و وقتی می خواهید كودك را بخوابانید یا وقتی بیدار شده است، او را آرام كنید با او ارتباط چشمی برقرار نكنید.

نوزاد را حمام كنید
آب گرم و بعد از آن نوازش آرام و عاشقانه با حوله حمام به آرام شدن نوزاد كمك می كند. رعایت این نکات به شکل باور نکردنی به خوابیدن نوزاد کمک می کند. اسباب بازی های آب پاش را از داخل وان جمع كنید و با آرامش و دور از هیاهو و بازی نوزاد را حمام كنید تا تجربه ای آرام بخش باشد.

كنار نوزاد بخوابید
چه موافق و چه مخالف خواباندن نوزاد كنار خودتان باشید اما تحقیقات نشان داده است كودكانی كه كنار والدین می خوابند در بزرگسالی عزت نفس بالاتر و اضطراب كمتری خواهند داشت. برای امنیت كودك از تختخواب هایی استفاده كنید كه كنار تخت شما قرار می گیرند. (خواباندن كودك روی تخت خودتان توصیه نمی شود.)

نوزاد را سیر كنید
اگر كودك شما از آن دسته كودكانی است كه نیمه شب گرسنه از خواب بیدار می شود، تغذیه قبل از خواب می تواند مفید باشد. بهتر است قبل از اینكه بخوابید، سراغ كودك بروید و در حالی كه خواب است به او غذا بدهید و صبر نكنید تا خودش گرسنه از خواب بیدار شود. این وعده اضافی شكم كودك را به اندازه كافی پر می كند و به او كمك می كند بهتر بخوابد.

تخت كودك را خلوت كنید
فضای خواب كودك را از هر چیزی خالی كنید. ملحفه و بالشتك اضافی یا عروسك های پارچه ای می توانند خطرناك باشند و احتمال خفگی یا تنگی نفس كودك را افزایش دهند. فقط یك ملحفه روی تشك بكشید و اگر نگران گرم ماندن نوزاد هستید بهتر است به جای استفاده از روانداز از كیسه خواب مخصوص نوزاد استفاده كنید.

فضا را خوشبو كنید
بعضی بینی های كوچك با بوی مطبوع یك یا دو قطره خوشبو كننده یا روغن طبیعی روی دستمال كنار تخت خوابشان زودتر به خواب می روند. بعضی از خوشبو كننده  ها و روغن های طبیعی به عنوان آرام كننده و ضد اضطراب شناخته شده اند. البته استفاده از خوشبو كننده ها تا قبل از ۶ ماهگی نوزاد توصیه نمی شود.برای نوزادان كمتر از ۶ ماه یا نوزادانی كه پوست و شامه حساسی دارند از خوشبو كننده استفاده نكنید و حتی برای شستشوی ملحفه های تخت از شوینده های بی بو استفاده كنید.

رفلاكس معده (ترش كردن)
رفلاكس معده نوزادان یك بیماری شایع است كه دلیل پزشكی آن هنوز مشخص نشده است و یكی از عوامل مشكلات خواب در نوزادن است. این بیماری به علت بدكاری ماهیچه ای است كه مری را به شكم متصل می كند و باعث ترشح اسیدی می شود كه وارد مری شده و احساس درد را در نوزاد به وجود می آورد.  از نشانه های این بیماری می توان به تف زیاد، گریه با صدای بلند، خس خس كردن، عق زدن و مشكلات تغذیه ای است. اگر نوزادتان این علائم را نشان می دهد، برای كسب اطمینان به پزشك او مراجعه كنید.

دستتان را روی بدن كودك بگذارید
وقتی نوزاد را برای خواب به تختخوابش منتقل می كنید، سعی كنید دستتان را با مهربانی روی شكم، بازوها و سر كودك بگذارید تا او را آرام كنید. بعضی اوقات فقط حضور شما كنار كودك كافی است تا حس امنیت به نوزاد منتقل شود و راحت تر بخوابد.

زمان مناسب را انتخاب كنید
خواباندن نوزادی كه بیش از حد خسته شده است تقریبا غیر ممكن است. مقرر كردن زمان خواب معین بسیار مهم است و بسیاری از متخصصین عقیده دارند بین ساعت ۶:۳۰ تا ۷:۰۰ بعدازظهر بهترین زمان برای خواباندن كودكان زیر یكسال است. خوشبختانه زود خواباندن كودك به زود بیدار شدن كودك در صبح منجر نخواهید شد و بالعكس خواب مناسب شبانه باعث می شود كودك صبح ها دیرتر از خواب بیدار شود.

لباس خواب مناسب
بعضی اوقات نوزادان به پارچه هایی كه از الیاف مصنوعی ساخته شده اند، حساسیت دارند كه می تواند مانع خوابیدن نوزاد شود. از لباس هایی استفاده كنید كه از الیاف طبیعی مانند كتان تهیه شده اند تا از اذیت شدن كودك جلوگیری كنید.

دمای محیط را پایین نگه دارید
حتما خودتان هم می دانید که در دمای مناسب بهتر می خوابید! نوزاد هم مانند شماست. بنا بر توصیه انجمن پزشکان کودک امریکا دمای اتاق نوزاد را بین ۱۸٫۳۳ تا ۲۱٫۱۱درجه سانتیگراد نگه دارید تا از سندرم مرگ ناگهانی نوزاد جلوگیری كنید.

اتاق را تاریک کنید
برای اینکه به نوزاد کمک تا متوجه فرارسیدن زمان خواب شود، اتاق او را تاریک کنید. از چراغ خواب استفاده نکنید و از پرده های تیره تا بتوانید تاریکی شب را در طول روز بازسازی کنید. وقتی زمان بیدار شدن کودک است، چه در صبح و چه در بعداز ظهر، پرده ها را باز کنید و به نور اجازه ورود بدهید تا نوزاد متوجه تفاوت بشود.

نوزاد را ماساژ دهید
نوزادان و کودکان نوپا که پیش از خواب ۱۵ دقیقه ماساژ داده می شوند، سریع تر از کودکانی که فقط برایشان قصه گفته شده است، به خواب می روند. پس روغن مناسب ماساژ کودک تهیه کنید و با ملایمت و فشار کم او را ماساژ دهید.

خواب نیمروزی
علاوه بر تمام فواید خواب نیمروزی که به شما فرصت کارهایی مانند دوش گرفتن، چک کردن ایمیل یا انجام تماس های تلفنی را می دهد، خواب نیمروزی برای رشد ذهنی و جسمی کودک بسیار اهمیت دارد. به خاطر این باور غلط که اگر کودک در روز نخوابد، شب ها بیشتر می خوابد، خواب نیمروز را حذف نکنید چون دقیقا برعکس است.

از پوشک مخصوص شب استفاده کنید
پوشک خیس هم می تواند از عواملی باشد که مانع خوابیدن نوزاد شود. بهتر است در طول شب از پوشک هایی که قدرت جذب بسیار بالا دارند استفاده کنید تا اگر نوزاد با پوشک خیس خوابش برد، مجبور نباشید او را بیدار کنید ( در صورت دفع حتما پوشک را تعویض کنید). در این صورت برای محافظت از پوست حتما از کرم های مخصوص پوشک استفاده کنید

به نوزاد پستانک بدهید
دادن پستانک در زمان خواب به کودک کمک می کند تا آرام شود و به خواب برود. مطالعات نشان داده اند که استفاده از پستانک ممکن است از بروز سندرم مرگ ناگهانی نوزاد جلوگیری کند. وقتی نوزاد به خواب رفت، پستانک را از دهانش خارج کنید تا به خاطر افتادن پستانک از دهانش بیدار نشود. حتما از پستانک های بسیار نرم استفاده کنید تا اگر روی آن غلت زد، اذیت نشود.

از راهکارهای مخصوص استفاده کنید
هیچوقت معلوم نیست چه چیزی نوزاد را در نیمه های شب آرام خواهد کرد. همه ما درباره تکان دادن کودک در تمام شب شنیده ایم یا نشستن در ماشین و گردش آرام شبانه شنیده ایم. هیچکس نمی تواند قضاوت کند که کدام شیوه برای نوزاد شما کارآمد خواهد بود. بهتر است شیوه های امنی که برای نوزاد شما مناسب هستند را پیدا و از آنها استفاده کنید.

 یک برنامه خواب منظم داشته باشید
هیچ شکی در این که یک برنامه منظم خواب می تواند به کودک بفهماند که زمان خواب فرا رسیده است، وجود ندارد. یک برنامه آرامش بخش تنظیم کنید و به آن عمل کنید. استمرار در اجرای برنامه خواب، کلید موفقیت شماست.

نوزاد را قنداق کنید
از هر تازه پدر و مادری که سوال کنید به شما در مورد اهمیت یادگیری مهارت مهم قنداق کردن کودک خواهند گفت. از آنجا که نوزاد در رحم مادر شرایطی شبیه قنداق شدن را دارد، این کار به نوزاد کمک می کند بهتر بخوابد.

قصه بگویید
مهم نیست برای نوزاد چه قصه ای تعریف می کنید چون او متوجه چیزی که می گویید نمی شود اما گفتن قصه پیش از خواب با صدای آرامش بخش، نوزاد را آرام می کند و عادت قصه گفتن و قصه شنیدن در تمام دوران کودکی حفظ می شود.

حالت های نوزاد را بشناسید
به جای آنکه منتظر بمانید تا بحران اصلی فرا برسد، به دنبال شناخت نشانه های خستگی نوزاد باشید. ممکن است نوزاد چشمهایش را بمالد، گریه کند یا خمیازه بکشد. بعضی از نوزادان ممکن است کاملا برعکس باشند و در زمان خستگی پرانرژی تر شوند که این حالت باعث گمراهی والدین می شود. به نشانه های مخصوص کودک خود دقت و آن ها را شناسایی کنید تا خواباندن کودک راحت تر باشد.

با نوزاد حرف بزنید
وقتی نوزاد متولد می شود، صدای شما برایش آشناست و به همین علت تاثیر مثبتی روی کودک دارد. حرف زدن آرام و یا لالایی خواندن پیش از خواب به کودک کمک می کند تا با اطمینان از حضور مادر با احساس امنیت به خواب برود.

صدای متناوب ایجاد کنید
در رحم مادر، جنین به شنیدن صداهای متناوب مانند صدای نفس یا تپش قلب و یا حتی صدای شکم شما عادت دارد و به همین دلیل ممکن است سکوت برایش اسرارآمیز باشد. بعضی از نوزادن با شنیدن صدای دستگاه تهویه و به طور کلی لوازمی که صدای متناوب تولید می کنند، بهتر به خواب می روند.

کودک را نوازش کنید
پیش از خواب کودک را غرق در بوسه و آغوش کنید. با انجام این کار کودک احساس عشق و امنیت بیشتری از جانب شما خواهد داشت و این حس باعث می شود که عمیق تر و طولانی تر بخوابد.

لالایی بخوانید
مهم نیست چه شعر یا ترانه ای را برای خواندن انتخاب می کند چون آواز خواندن به طور کلی یک روش بسیار عالی برای آرام کردم کودک خواب آلود است و با توجه به اینکه تحقیقات نشان داده اند که آواز خواندن به کاهش استرس کمک می کند، این کار به شما هم احساس آرامش خواهد داد.

منبع : ninisite.com

957
منتشر شده در1048 روز پیش

با کودک فضول و خبرچین چه کنیم؟

همه ما روزی کودک بودیم و همیشه سعی می کردیم که کنجکاو باشیم. کنجکاوی یکی از ویژگی فرزند سالم و باهوش می باشد. در صورتی که کمی کودک را آزاد تر بگذاریم این کنجکاوی بیشتر می شود و ممکن است به خبرچینی و فضولی تبدیل شود. در صورتی که فرزند شما خبرچین است باید چگونه با وی برخورد کنید که دچار صدمه نشود؟ در این مبحث قصد داریم طرز برخورد با کودک خبرچین را به شما بگوییم. کودکی که حرف شنوی ندارد.

۱- اگر مطالبی که کودک در جمع مطرح می‌کند، کم اهمیت یا بی‌اهمیت است؛ برای مثال وقتی می‌گوید: «شام چی خورده‌ایم یا دیروز کجا رفته‌ایم و…» هیچ واکنشی نشان ندهید.

۲- اگر مسائل مهم زندگیتان را در جمع بیان می‌کند یکی از دلایل مهم آن، این است که خودتان در حضور همسر یا بستگانتان همین کار را می‌کنید، بدون اینکه متوجه باشید دختر ۸ ساله شما با وجود اینکه مشغول بازی است، صحبت‌های شما را می‌شنود. سعی کنید الگوی خوبی باشید و مسائل و رازهای خانوادگی را با دیگران مطرح نکنید، اگر هم این کار را انجام می‌دهید حداقل زمانی که او مدرسه است و درخانه حضور ندارد با دیگران صحبت کنید.

۳- وقتی کودک رازهای خانواده را مطرح می‌کند واکنش شدید نشان ندهید بلکه او را از جمع بیرون ببرید و او را از نظر خودتان مطلع کنید؛ مثلا بگویید: «من خیلی ناراحت می‌شوم وقتی مسائل خصوصی زندگیمان جلوی بقیه مطرح می‌شود» یا در‌‌ همان موقع با یک نگاه جدی (بدون هیچ صحبتی) برای چند ثانیه به او نگاه کنید.

۴- به هیچ وجه از روش‌های نصیحت، عصبانیت، تهدید، تنبیه و… به ویژه در حضور جمع استفاده نکنید.

۵- کودک شما به شدت نیازمند جلب توجه است. شما و همسرتان سعی کنید نکات مثبت او را بیشتر ببینید برای مثال می‌توانید توانمندی‌هایش را روی کاغذ بنویسید و روی کمدش بچسبانید. تا می‌توانید با او بازی کنید برایش وقت بگذارید با هم بیرون بروید و…

۶- به دیگران بسپارید که وقتی از مسائل زندگیتان صحبت می‌کند، هیچ واکنشی نشان ندهند و کاملا بی‌تفاوت باشند.

۷-هدف کودک از خبرچینی را مشخص کنید، آیا کودک به دنبال جلب توجه و کسب قدرت است و یا انتقام جویی می کند؟

۸- در مورد علل خبرچینی با کودک صحبت کنید و به او یاد دهید که از روش های دیگر مطلوب برای افزایش مقبولیت استفاده کند.

۹- به کودک کمک کنید دیگران را در توانمندی های خود سهیم کند و یا به آن ها آموزش دهد.

۱۰- به او کمک کنید تا برای دست یافتن مهارت های اجتماعی الگوی مناسبی پیدا کند و رفتارهای قابل تحسین الگو را به خاطر بسپارد و یا یادداشت کند.

۱۱- هنگامی که کودک خبرچینی می کند توجه خود را به چیزهای دیگر جلب کنید مثلا بگویید : ((به جای اینکه در باره ی این موضوع حرف بزنیم بهتر است که …))

۱۲- در بحث های کلاسی و گروهی احساس دیگران در مورد افراد خبر چین را به چالش بکشید و یا بیان داستان و نشان دادن فیلم و…آن ها را با عواقب خبر چینی و احساسات دیگران نسبت به چنین کسانی آشنا سازید.

۱۳- به جای گوش دادن به خبر چینی از او بخواهید ماجرا را بنویسد.

۱۴- خبر چینی را نادیده گرفته و رفتارهای صحیح کودک را تشویق کنید.

۱۵- هنگامی که چشم پوشی از خبر وی غیرممکن است با کودک قرار بگذارید در صورت خبرچینی نکردن به او جایزه می دهید و برعکس.

۱۶- به کودک اعتماد به نفس بدهید تا برای جلب توجه مجبور به خبرچینی نشود.

۱۷- در فعالیت و کارها کودک خبرچین را با الگوهای مناسب قرار دهید و در مورد رفتارهای خوب این الگوها با کودک بحث کنید.

۱۸-کروم بلتز، پیشنهاد می دهد اصل تمیز را به کودکان یاد دهید تا برخی خبرها با خبرچینی متفاوت باشد مثل خبرهایی که مورد خطر برای اموال مدرسه و دیگران و… است.

۱۹- کودک را با دادن فهرستی از خبرچینی هایش از رفتارش آگاه کنید.

۲۰- به کودک کمک کنید تا خودش راهی برای اصلاح رفتارش بیابد به جای اینکه آن را به طور کامل به عهده ی والدین بگذارید.

۲۱- به کودک آموزش دهید که گزارش چه اطلاعاتی مناسب است. مثل نیاز به کمک فوری، زد وخورد، فریب دادن و…

منبع : sara.jamejamonline.ir

3,273
منتشر شده در1050 روز پیش

چه زمانی کودک پرخاشگرتان به روانپزشک نیاز دارد!

برخورد مناسب با کودکان نیاز به فراگیری مطالب مهمی دارد که پدر و مادران می توانند بوسیله انواع و اقسام کتاب آنها را فراگیرند. اینکه با کودک خود در شرایط مختلف چگونه برخورد کنیم بسیار با اهمیت می باشد. زمانی که کودک شما ناسزا می گوید و یا اینکه روی به پرخاشگری می آورد، نباید عکس العمل تندی از خود نشان دهید. می بایست منشا این ناسزاگویی ها را پیدا کنید و سپس آنها را براحتی حل کنید.

در حل این موضوع توجه به منشاء یادگیری بسیار مفید است:

۱ ) والدین باید به طور کلی ناسزاگویی را ترک کنند همچنین به کودک توضیح دهند که رفتار قبلی آن ها صحیح نبوده است.

۲  ) کنترل محیط و تعاملات کودک بسیار حائز اهمیت است باید با دور کردن کودک از محیط های ناسالم، دوستان و رفت و آمدهای مناسبی را نیز جایگزین کرد. مناسب تر است که والدین به طور ویژه از ۲ سالگی یعنی زمانی که کودک تقلید کلامی رو به پیشرفتی را نشان می دهد به این نکته توجه داشته باشند.

۳ ) والدین با دقت بیشتری کارتون ها، فیلم ها و بازی های رایانه ای را برای کودکانشان انتخاب کنند.

۴ ) روش های سختگیرانه والدین، رفتارهای پرخاشگرانه به خصوص ناسزاگویی کودک را افزایش می دهد، تغییر شیوه های تعامل با کودک از تثبیت این رفتار جلوگیری می کند.

۵ ) در مقابل فحاشی کودک هیچ گونه واکنشی نشان ندهید و کاملا حرکات او را نادیده بگیرید تا حس کنترل کردن دیگران در او تقویت نشود.

۶ ) با شنیدن حرف های زشت کودک نخندید، بلکه با او صحبت کنید و برایش توضیح دهید هر روزی که حرف های ناپسند نزند یا درمهمانی ها این رفتار را نداشته باشد پاداش خواهد گرفت.

۷ ) باید در پی ایجاد کردن موقعیت هایی باشید که کودک احساس نشاط و دوست داشتنی بودن را تجربه کند. در چنین مواردی باید به درمان حالات افسرده وار او نیز بپردازیم. این حس را باید در تمامی تعاملات بگنجانید تا از افسردگی و اضطراب او بکاهید.

نکته: با این حال چنان چه ناسزاگویی همراه با لجبازی یا تحرک بیش از حد باشد و کودک خشونت زیادی را نیز ابراز کند مراجعه به روان پزشک کودکان توصیه می شود زیرا ممکن است استفاده از الفاظ ناپسند تنها بخشی از یک مشکل عمده تر باشد.

منبع : pezeshketo.com

688
منتشر شده در1051 روز پیش

آیا تبلت برای کودکان مفید است؟

نسل های امروزی به شیوه خود دوست دارند سرگرمی داشته باشند. شاید هم بتوان عنوان کرد که میانگین هوش کودکان نسل های جدید کمی بالاتر است. پیشرفت های تکنولوژی باعث شده است که کودکان به آتاری و میکروهای قدیمی راضی نشوند. به روی کار آمدن تکنولوزی های جدید باعث می شود تا والدین بیشتر نگران فرزندان خود شوند و همیشه سعی کنند مراقبت ویژه ای نسبت به آنان داشته باشند. حال سوال اینجاست که تبلت برای کودکان مفید است؟

برای کوچولویم موبایل بخرم؟
آوا چهار ساله است. اتاقش را عروسک‌های رنگارنگ پر کرده‌اند اما هیچ چیز مثل تلفن همراه مادرش او را سرگرم نمی‌کند. مادر آوا تصمیم گرفته برای تولد چهارسالگی او برایش یک تلفن همراه هوشمند بخرد. به نظرش با چنین هدیه‌ای نه‌تنها او را ذوق‌زده می‌کند بلکه با یک تیر دو نشان دیگر هم می‌زند؛ آوا می‌تواند از این به بعد با تلفن همراه خودش با مادربزرگش صحبت کند و دلتنگی سرکار بودن پدرش را هم آسان‌تر تحمل کند و از طرف دیگر بازی‌هایی که روی گوشی‌اش نصب می‌شود، جمله همیشگی «حوصله‌ام سر رفته!» را از سر او بیرون می‌کند و به مادرش وقت بیشتری برای رسیدگی به کارهایش را می‌دهد.

موبایل‌بازی ممنوع!
با کمی اغراق می‌توانیم بگوییم که خرید تلفن همراه برای یک کودک چهار، پنج ساله بدترین گزینه ممکن است. بچه‌ها در این سن نیاز اورژانسی به برقراری ارتباط تلفنی ندارند و از طرف دیگر با چسبیدن به این تکنولوژی آسیب‌های زیادی را هم به جسم و روان خود وارد می‌کنند.

–  مدام لمس کردن صفحه گوشی هنگام بازی کردن، مفاصل انگشتان را دچار مشکلاتی جدی می‌کند که درمان کردنش حتی در ابتدای ابتلا هم ساده نیست و بعد از گذشت مدتی درمان این آسیب‌ها غیرممکن هم می‌شود.

–  حاصل مدام بازی کردن با گوشی، چشمی همیشه خسته است.

–  این ابزارها آنقدر دلچسب هستند که بچه‌ها بعد از مدتی استفاده به آنها اعتیاد پیدا کنند و هر روز ساعت بیشتری را برای بازی با آنها اختصاص دهند، تصور نکنید این بازی‌ها فرزند شما را باهوش‌تر می‌کند. او به مرور علاوه بر مشکلات ذهنی که پژوهشگران ادعا می‌کنند سراغش می‌آید، دچار تیک‌های ظاهری هم می‌شود.

–  بعضی از پژوهشگران معتقدند استفاده درازمدت از تلفن همراه، روی مغز تاثیری مخرب می‌گذارد و می‌تواند باعث ابتلا به سرطان مغز شود.

پس:
–  استفاده‌تان از تلفن همراه در خانه را محدود کنید، بچه‌ها بیشتر از هر چیز از عادت‌های شما الگو می‌گیرند.

–  اگر می‌خواهید به فرزندتان اجازه استفاده از تلفن همراه را بدهید، آن را روی «فلایت مود» بگذارید تا در معرض امواج مضر قرار نگیرد.

– برای استفاده از تلفن همراه محدودیت‌هایی وضع کنید. کودک چهار ساله شما نباید بیشتر از نیم‌ساعت در روز با چنین ابزاری سرگرم شود.

تبلت بچه‌ها را باهوش می‌کند؟
از نظر مادر ستاره سرگرم کردن فرزند دوساله‌اش با موبایل یک اشتباه بزرگ است. او به این عقیده پژوهشگران که امواج تلفن همراه به مغز بچه‌ها آسیب می‌زند باور دارد و به همین دلیل می‌خواهد با خرید تبلت فرزندش را با تکنولوژی آشنا کند. از نظر او دوست شدن با تکنولوژی نه‌تنها به نفع رشد ذهنی فرزندش است و به او مهارت‌های تازه‌ای می‌آموزد بلکه باعث می‌شود کمتر به او بچسبد یا در مهمانی غر بزند.

هنوز خیلی زود است!
شاید بچه‌های چهار، پنج ساله بتوانند مهارت «تکرار یک دستورالعمل» را با کمک تبلت یاد بگیرند و از طریق پخش موسیقی، بازی کردن و لمس تصادفی صفحه زودتر از همسالانشان این توانایی ذهنی را به دست بیاورند اما سرگرم کردن کودکان دوساله با تبلت ایده خوبی به نظر نمی‌رسد.

–  تکنولوژی مزایای زیادی دارد اما برای بچه‌های زیر دو سال، بازی کردن با پازل و اسباب‌بازی‌های بسیار ساده از کشف قابلیت‌های ابزارهای تکنولوژیک مفیدتر و تاثیرگذارتر است. آنها برای پرورش مهارت‌های ذهنی‌شان به مشاهده، شنیدن و لمس کردن دنیای اطراف‌شان نیاز دارند.

– بازی‌های ساده کودکانه نه‌تنها قدرت ذهن این کودکان را بالا می‌برد، بلکه به توانایی‌های جسمی‌شان هم کمک می‌کند. کودکی که به جای مدام نشستن روی مبل و بازی با تبلت، روی زمین قدم برمی دارد، زمین می‌خورد و گاهی خرابکاری به بار می‌آورد در هماهنگ کردن ذهن و جسمش زودتر توانا می‌شود.

–  بعد از رسیدن فرزندتان به سه سالگی می‌توانید برایش تبلت بخرید اما به شرط آنکه تنها نیم ساعت در روز سراغش برود. البته فرزند شما در هفت سالگی می‌تواند یک ساعت با این وسیله جذاب وقت بگذراند.

پس:
– می‌دانیم که سر و کله زدن با یک بچه دو ساله آسان نیست و مادری کاری ۲۴ ساعته است. اما این مسئولیتی است که خودتان پذیرفته‌اید و نمی‌توانید به‌خاطر سخت بودنش، راه‌های میانبر مخرب را جایگزین راه اصلی کنید.

–  شما باید ساعاتی از روز را کنار فرزندتان بنشینید، اسباب‌بازی‌هایش را روی زمین بریزید و با هم بازی‌های تازه‌ای را تجربه کنید. از طرف دیگر باید به او اجازه دهید که گاهی به تنهایی با وسایلش سرگرم شود، آنها را کشف کند و حتی به قیمت خرابکاری کردن خلاقیتش را پرورش دهد.

–  اگر نمی‌توانید ۲۴ ساعته مادری کنید، او را به مهدکودک بفرستید. فرزند دو ساله شما می‌تواند به چنین محیطی خو بگیرد و در کنار همسالانش سرگرم شود. شما هم می‌توانید انرژی‌تان را برای عصر و شب ذخیره کنید تا در زمان بودنش در خانه، کم نیاورید.

دبیرستانی‌ها به موبایل نیاز دارند؟
آرش ۱۶ ساله است. او والدینی مقرراتی و حتی می‌توان گفت سخت‌گیر دارد که ترجیح می‌دهند فرزندشان را مثل بچه‌های امروزی بار نیاورند. گرچه همه همکلاسی‌های او سال‌هاست تلفن همراه دارند اما پدر آرش معتقد است تا پیش از ورود فرزندش به دانشگاه نیازی به تهیه چنین وسیله‌ای وجود ندارد. آرش جز در ساعات مدرسه و کلاس‌های تقویتی از والدینش دور نمی‌ماند و به همین دلیل پدرش معتقد است نیازی به داشتن تلفن همراه برای گرفتن تماس‌های ضروری ندارد.

از آن ور بام نیفتید!
رفتار والدین آرش بیش از اندازه سخت‌گیرانه است. تلفن همراه برای بچه‌های دبیرستانی، تنها ابزار تماس گرفتن نیست. آنها دوست دارند روی حافظه تلفن هوشمندشان بازی‌ها و نرم‌افزارهای مختلف را نصب کنند و اگر بگوییم که رقابت بر سر داشتن چنین اطلاعاتی این روزها به یکی از اقتضائات سن آنها تبدیل شده، بیراه نگفته‌ایم.

–  یک تلفن هوشمند تنها ابزاری برای تماس گرفتن نیست. این دستگاه برای فرزند دبیرستانی شما نقش رایانه، ضبط صوت، تقویم و حتی مربی بدنسازی را می‌تواند بازی کند.

–  حتی نواجوانان دبیرستانی هم به گفته محققان نباید بیشتر از دو ساعت در روز مقابل صفحه‌های نمایش باشند. به گفته آنها فرقی نمی‌کند فرزندتان در این دو ساعت موبایل به دست باشد یا اینکه جلوی رایانه بنشیند؛ بیشتر از این زمان چشم دوختن به صفحه نمایش به سلامت او آسیب خواهد زد.

پس:
–  بپذیرید دوره و زمانه فرق کرده و اگر شما با وجود نداشتن یک تلفن همراه، توانسته‌اید پیشرفت کنید و سرتان را در میان همکلاسی‌های‌تان بالا بگیرید، نباید این قانون را برای فرزندتان هم وضع کنید. بچه‌ها در روزهای بلوغ‌شان دوست دارند شبیه همکلاسی‌ها و همسالان‌شان زندگی و رفتار کنند.

–  اگر راضی به خریدن یک تلفن همراه برای فرزند ۱۷-۱۶ ساله‌تان شدید، می‌توانید با گذاشتن قانون‌هایی امنیت روانی او را تضمین کنید. تلفن همراه نباید در مهمانی، میز غذا، زمان خواب و مدرسه همراه او باشد.

–  فرزندتان می‌تواند از تلفن همراه شخصی‌اش استفاده کند اما نباید برایش رمز عبور تعریف کند.

–  خریدن سیم کارت اعتباری برای نوجوان‌تان را فراموش کنید. برای کنترل بیشتر او باید قبض ماهانه‌اش را ببینید و مطمئن شوید در استفاده از آن زیاده روی نکرده است. شارژ کردن یک سیم‌کارت اعتباری با پول توجیبی و بدون اطلاع شما می‌تواند دردسرساز شود.

چرا بچه‌ها عاشق تبلت هستند؟
بچه‌ها دوست دارند مثل شما راه بروند،‌حرف بزنند و خلاصه مثل شما زندگی کنند. نگاهی به عادت‌های فرزندتان بیندازید. اگر سر شما توی کتاب باشد حتما او هم عاشق کتاب می‌شود و اگر موبایل صمیمی‌ترین دوست‌تان باشد، برای گرفتن تلفن همراه شما حتی به گریه کردن هم متوسل می‌شود.

دست‌هایش در خطر است
استفاده مداوم از صفحه‌های نمایش لمسی می‌تواند انگشتان فرزند شما را به مشکلاتی دچار کند که هیچ متخصص ارتوبدی از پس درمان‌شان برنمی‌آید. پس از تکنولوژی‌باز بودن کوچولوی‌تان ذوق‌زد نشوید.

اینترنت برای نوجوان‌ها سم است؟
والدین مجید می‌دانند در عصر تکنولوژی نمی‌توانند فرزندشان را از کار کردن با رایانه منع کنند اما آنها نگران افتادن فرزندشان در دام‌هایی هستند که در وب‌سایت‌های غیرمجاز یا روم‌های گفت‌وگو پهن شده است. از یک طرف دل‌شان می‌خواهد در تمام ساعات استفاده کنارش بنشینند و از طرف دیگر نمی‌توانند غرور پسر ۱۳ساله‌شان را بکشنند و به او بگویند قرار است کنترل شود.

هوشمندانه کنترل کنید!
نگرانی در مورد شیوه استفاده کودکان و به ویژه نوجوانان از قابلیت‌های تکنولوژی و دنیای مجازی طبیعی و بجاست. سوء‌استفاده از کودکان و نوجوانان در دنیای مجازی، مشکلی است که اغلب کشورها با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.

–  محققان می‌گویند سوء‌استفاده از کودکان نحوه پاسخگویی آنان را در برابر شرایط استرس‌زا در آینده تغییر می‌دهد و حتی ژن‌های‌شان را هم دستخوش تغییر می‌کند. شواهد حاکی از این است که استفاده ناآگاهانه از قابلیت‌های اینترنت، کودکان و نوجوانان را در معرض سوء‌استفاده قرار می‌دهد.

–  فراهم شدن زمینه سوء‌استفاده جنسی و مالی تنها مشکلات استفاده ناآگاهانه از تکنولوژی نیست. پیغام‌های آزاردهنده ناخواسته هم می‌تواند سلامت روان کودکانی که راه مقابله با آنها را نمی‌دانند و نمی‌توانند موضوع را با دیگران در میان بگذارند در معرض تهدید قرار می‌دهد.

پس:
–  دلیلی برای اینترنت‌باز شدن فرزندتان تا پیش از ۱۰ سالگی وجود ندارد. پس نه‌ به‌خاطر ذوق خودتان و نه از سر رقابت با مادران دیگر، تا پیش از این سن صفحه‌ای در شبکه‌های اجتماعی برایش نسازید.

–  اگر بعد از ۱۰ سالگی پای فرزندتان را به شبکه‌های اجتماعی باز کردید، در زمان فعالیت کنارش بنشینید و استفاده درست از این فضا را به او آموزش دهید. فرزند شما تا ۱۴ سالگی حتی از ای‌میلش هم باید با نظارت شما استفاده کند و نمی‌تواند رمز عبورش را از شما پنهان کند.

–  به فرزندتان از همان ابتدا بگویید نباید نشانی، شماره تماس، محل تحصیل و دیگر اطلاعات شخصی‌اش را در اختیار وب‌سایت‌ها یا افراد ناشناس قرار دهد.

–  به نوجوان‌تان در مورد مشکلاتی که ممکن است در فضای مجازی برایش ایجاد شود اطلاع‌رسانی کرده و رفتارهای مخرب را برایش معرفی کنید. ناآگاهی مقدمه اشتباه کردن است. گذشته از این اگر او بعضی اصول فعالیت در دنیای مجازی را نداند، ناآگاهانه خود را در معرض خطر قرار می‌دهد. پس اگر خودتان نمی‌توانید مربی خوبی برایش باشید، نام او را در یک کلاس مطمئن بنویسید.

–  اگر در همه ابعاد زندگی با او صمیمی و همراه باشید، میل کمتری برای پنهان‌کاری باقی می‌ماند. بچه‌هایی که از واکنش‌های والدین‌شان وحشت ندارند حتی در صورت اشتباه کردن زودتر و آسان‌تر امکان جبران اشتباه را برای خود فراهم می‌کنند.

–  رایانه فرزند شما باید در گوشه‌ای از اتاق گذاشته شود که از بیرون قابل دیدن باشد. صفحه نمایش باید رو به در باشد و در اتاق فرزندتان هم در زمان استفاده نباید بسته باشد.
شما حق ندارید بدون دیدن هیچ نشانه تهدیدکننده‌ای به حریم خصوصی او سرک بکشید اما فرزندتان هم حق ندارد روی رایانه‌اش رمز عبور بگذارد.

چه زمانی می‌تواند با رایانه کار کند؟
سپهر ۱۰ ساله است و برای انجام برخی از فعالیت‌های مدرسه به رایانه نیاز دارد. گرچه پیش از این والدینش در برابر خرید این وسیله مقاومت می‌کردند اما حالا راضی شده‌اند که روی میز تحریر او، یک رایانه بگذارند تا بهتر به درس و مدرسه‌اش برسد. با این وجود والدین او در مورد مشکلاتی که رایانه باز شدن فرزندشان می‌تواند همراه بیاورد نگرانند.

وقت مدرن شدن رسیده

هر چیز دوره‌ای دارد و به‌خاطر ترس از آسیب‌های هیچ چیز، نمی‌توان بچه‌ها را به طور کامل از رفتن به سمتش منع کرد. کافی است والدین اطلاعات خود را در زمینه استفاده از رایانه بالا ببرند و بتوانند با نظارت درست و برقراری رابطه صمیمانه و موثر با فرزندشان، خطرات استفاده از تکنولوژی را برای او به حداقل برسانند.

–  کاهش تمرکز، ایجاد سبک زندگی نامناسب و بی‌تحرک شدن فرزندتان حاصل آشنا کردن او با رایانه در اوایل کودکی است.

–  درست است که بچه‌های دو، سه ساله نیازی به استفاده از رایانه ندارند اما محققان می‌گویند اگر در پنج، شش سالگی فرزندتان را با این وسیله آشنا کنید و مهارت استفاده از آن را به او بیاموزید، پس از وارد شدن به مدرسه توانایی بالاتری را از خود نشان می‌دهد.

–  استفاده بیش از اندازه از رایانه، می‌تواند به سلامت ذهن و جسم بچه‌ها آسیب بزند. قبلا هم گفتیم زمان استفاده از صفحه‌های نمایش (تلفن همراه، رایانه و حتی بازی‌های ویدئویی) باید محدود باشد و حتی در سنین نوجوانی نباید به بیشتر از دو ساعت در روز برسد.

–  استخوان‌بندی نوجوانان هم با استفاده طولانی‌مدت از تبلت آسیب می‌بیند. پس بهتر است به جای تبلت، رایانه در اختیار فرزندتان قرار دهید، میز استانداردی برایش تهیه کنید و به او اصول صحیح نشستن را آموزش دهید. از طرف دیگر از او بخواهید هر یک ربع، ۲۰ دقیقه یک‌بار از پای میز بلند شود و کمی راه برود.

پس:
–  فرزندتان را از بازی‌های رایانه‌ای محروم نکنید. بازی کردن در همان یکی، دو ساعت مجاز نمی‌تواند او را خشن کند یا رفتارهای نابهنجار را در فرزندتان تثبیت کند اما اگر زمان بازی‌اش طولانی شد، انتظار دیدن تیک یا ناتوانی در تمرکز را داشته باشید.

–  برای آنکه بتوانید سر از کار فرزندتان دربیاورید و بدانید از چه راهی می‌رود باید خودتان هم با این ابزارها آشنا باشید. پس اگر از رایانه چیزی سردرنمی‌آورید، هرچه زودتر در یک کلاس آموزشی ثبت‌نام کنید.

–  روی رایانه فرزندتان تنها برنامه‌هایی را که می‌دانید برای انجام فعالیت‌های متناسب با سن و موقعیتش لازم هستند، نصب کنید.

–  در هفت، هشت سالگی دلیلی برای قرار دادن رایانه در اتاق بچه‌ها وجود ندارد. حتی بچه‌های ۱۰، ۱۲ ساله می‌توانند در گوشه‌ای دیگر از خانه که به‌راحتی قابل دیده شدن است از این وسیله استفاده کنند و رایانه به جای آنکه وسیله شخصی آنها تلقی شود، باید یکی از وسایل خانه باشد که در مواقع ضرورت در اختیار آنها قرار داده می‌شود.

چرا گرفتار تله‌های اینترنتی می‌شود؟
فر زندتان را به بی‌عقلی یا شرارت متهم نکنید! او نمی‌تواند از خودش در برابر مزاحمان مجازی محافظت کند، چون شما چیزی در این مورد به او یاد نداده‌اید.

دورش دیوار نکشید
فرزندتان را از تکنولوژی محروم نکنید! تربیت خانگی شما بایدبه آنچه در دنیای واقعی می‌گذرد شباهت داشته باشد تا فرزندتان را دچار سردرگمی نکند یا به پنهان‌کاری مجبورش نکند. اگر فرزندتان در جمع دوستانش میل به ارتباطات آنلاین و استفاده از تکنولوژی را مشاهده کند، قطعا سخت‌گیری شما اثری جز تشنه‌تر کردن او نخواهد داشت.

بیش از حد اعتماد نکنید
اعتماد بیش از اندازه و آزادی بی حد و مرز درست به اندازه سخت‌گیری‌های غیرمنطقی می‌تواند به فرزند شما آسیب بزند. اگر نمی‌خواهید نوجوان‌تان در تله‌های اینترنتی گرفتار شود، به او با نظارت خودتان اجازه فعالیت بدهید. قانون‌هایی مثل نیمه‌شب‌ها اینترنت تعطیل است یا وقتی پای رایانه‌ای حق بستن در را نداری، می‌تواند در حفظ برخی چارچوب‌ها به شما و او کمک کند.

فرزندتان را نترسانید
بچه‌های خیلی وقت‌ها دچار مشکل می‌شوند، چون جسارت بیان مشکلات‌شان را ندارند. آنها از قضاوت، برخورد یا  تنبیه‌های شما می‌ترسند و به همین دلیل مشکلات‌شان را به محض ایجاد شدن با شما درمیان نمی‌گذارند و به‌خاطر همین کمک نگرفتن‌ها کلاف بحران‌های‌شان را پیچیده‌تر می‌کنند.

منبع : bartarinha

1,284
منتشر شده در1065 روز پیش

دختران زودتر به حرف می آیند یا پسران؟

آرزوی هر پدر و مادری این است که فرزندی داشته باشد، برای خیلی از زوج ها دختر یا پسر بودنش چندان اهمیتی ندارد و مهم این است که بچه از لحاظ جسمی و روحی سالم باشد. یک سوال اینجا مطرح می شود که فرزند دختر زودتر می تواند سخن بگوید یا پسر؟! نتایج تحقیقات نشان می دهد که کودکان دختر نسبت به کودکان پسر زودتر حرف می زنند. حال دلیل این موضوع چیست که دختران به نسبت پسران زودتر شروع به حرف زدن می کنند.

مطالعات محققان امریکایی بر کودکان نوپا نشان می دهد که ارتباط بین والدین و کودکان در سال های اولیه تولد کودک نقش مثال زدنی در حرف زدن هر چه سریعتر کودک دارد. اما مطالعات اولیه نتیجه تازه ای برای محققان در برنداشت زیرا محققان می دانستند که شنیدن صدای مادر به نسبت صدای پدر تاثیر بیشتری بر کودکان دارد.

مادران به طور معمول و در هر ساعت حدود ۱۲۶۳ کلمه با نوزادان تازه متولد شده خود صحبت می کنند در حالی که پدران در هر ساعت در حدود ۴۶۲ کلمه با نوزادان تازه متولد شده صحبت می کنند. نتایج این تحقیقات نشان داد که کودکان به صدای مادر خود بیشتر عادت دارند تا صدای پدر و ارتباط کلامی مادر با کودک تاثیر بیشتری به نسبت ارتباط کلامی کودک با پدر دارد.

اما چرا کودکان دختر به نسبت کودکان پسر سریعتر به حرف می افتند؟ محققان برای پاسخ به این سوال مطالعات خود را آغاز کردند. در این مطالعه در حدود ۳۳  کودک دختر و پسر مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج تحقیقات نشان داد :” مادران با کودکان دختر خود بیشتر از  کودکان پسر سخن می گویند؛ در نتیجه، دختران زودتر از پسران سخن گفتن را آغاز می کنند. با وجود اینکه پدران به نسبت مادران کمتر با کودک خود صحبت می کنند اما این سخن گفتن بازهم در کودکان دختر به نسبت کودکان پسر بیشتر است.”

منبع : zibasho

785
منتشر شده در1077 روز پیش

بین کودکان خود تبعیض نگذارید!

همه ما اطلاع داریم که تبعیض بین فرزندان اثرات خوبی را به دنبال ندارد. حال می خواهد این فرق گذاشتن بین فرزندان عمدی باشد یا سهوی. شاید در کلام بگویید که من همه فرزندان خود را به یک اندازه دوست دارم اما در عمل رفتار طور دیگری باشد. معمولا تفاوتی بین فرزند ارشد با ته تقاری خانواده وجود دارد، بهتر است طوری رفتار کنید که این تفاوت هایی که در دل دارید در عمل ظاهر نشود چون شک نداشته باشید که اثرات خوبی را در پی ندارد.

بچه و گذشته من

هر کدام از بچه ها در مقطع خاصی به زندگی شما قدم گذاشته اند و شما را به یاد گذشته خودتان می اندازد . مثلا فرزند ارشد وقتی به دنیا می آید که مادرش از لحاظ شغلی موفق است. کمی بعد وقتی بچه دوم به دنیا آمد ، مادر تصمیم می گیرد تا مرخصی بگیرد . اما دیری نمی پاید که نمی تواند در خانه ماندن را تحمل کند. بنابراین احتمال دارد به شکلی ناخودآگاه بین فرزند دوم خود و دوره دلسردی ارتباط برقرار کند. این چنین است که رابطه اش با فرزند دوم از این افکار ناخودآگاه متأثر می شود. حالت دیگر این است که یکی از رفتارها یا خصلت های بچه شبیه یکی از والدین باشد که ممکن است سبب نزدیکی آن دو شود یا باعث شود تا پدر و مادر به خاطر همین تشابه فرزند را از خود براند. جا دارد تا والدین با دید باز و دقیق به تجربه های دوران کودکی خود بنگرند، چون اغلب آنان این تجربیات را از نسلی به نسل دیگر منتقل می کنند. حیف است که پدر و مادر به این ترتیب و از سر ناآگاهی باعث شوند که نسل به نسل در خانواده ، سلسله ای از بچه های “عزیزدردانه” یا برعکس ” جوجه اردک زشت” بار بیایند…

 بچه بازتابی است از زن و شوهر

تولد هر کودک در مقطع خاصی از تاریخچه زندگی زناشویی رخ می دهد ، به عنوان مثال ، فرزند اول ثمره عشق والدین و بچه سوم شاید نجات بخش زندگی زوج در حال فروپاشی است.

رابطه ای که شخص با فرزندانش ایجاد می کند، در اکثر موارد تحت تأثیر رابطه ای است که با همسر خود دارد. مثلا در دوره خوش و خرم عشق و عاشقی ، مادر از این که می بیند چهره پسرش مو به مو به چهره پدر شباهت دارد به وجد می آید و دلباخته او می شود . کافی است زوج دچار مشکل شود تا این قبیل روابط زیرو رو شود. مادر از این که می بیند پسرش شبیه شوهری است که این همه او را اذیت می کند دل چرکین می شود و به همین دلیل نیز او را پس می زند. با وقوع طلاق ، تبعیض بین بچه ها تشدید می شود و گاه شکل اغراق آمیزی به خود می گیرد، به عنوان مثال مرد یا زن دیگر تحمل فرزندی را ندارد که شبیه همسر سابقش است. این گونه است که همسر سابق نیز از همین شباهت فرزند با خود استفاده می کند و او را وا می دارد تا موضع خود را مشخص کند.

قابل پیش بینی نیست

باور همگان بر این است که فرزند عزیز دردانه در میان سایر فرزندان، جایگاه بهتری نیز دارد اما همیشه این طور نیست. به دلیل این که پدر و مادر روی او سرمایه گذاری های بزرگی نیز می کنند این احتمال وجود دارد انتظارات فراوان والدین برای چنین کودکی خفقان آور و فلج کننده نیز باشد.

بدون تردید بچه هایی که عزیز کرده نیستند از این که می بینند منتخب والدین نیستند رنج می کشند. اما عزیز دردانه نبودن جنبه های مثبت هم دارد. کودکی که احساس می کند به نسبت برادر یا خواهرش کمتر مورد توجه والدین است مدام تلاش می کند تا جای دیگری جلب توجه کند. این امر می تواند باعث شود تا در بیرون از چارچوب خانواده به دنبال جلب توجه و عرض اندام باشد. چنین کودکی در قیاس با عزیز دردانه ی پدر و مادر ، خیلی راحت تر به استقلال می رسد و محیط خانه را ترک می کند.می بینیم که پیش بینی آینده کودک با توجه و علاقه ای که والدین به او داشته اند ، کار ساده ای نیست.همه چیز بستگی به ظرفیت فرد در قبال جایگاهی که پدر و مادرش در دوران کودکی برای او در نظر گرفته اند.

بازبینی کنید

باید وقت گذاشت و به ویژه شهامت به خرج داد و در رفتار با کودکان بازبینی کرد. اما مسئله این جاست که آیا باید به ناله ها و شکوه های فرزندانمان نیز توجه کنیم؟ بارها شنیده ایم که یکی از آن ها گفته:” تو فلانی رو بیشتر از من دوست داری”

وقتی یکی از بچه ها به این ترتیب ما را مخاطب قرار می دهد ، ما باید به حرفش گوش کنیم، شاید چیزی هست که از چشم ما پنهان مانده است اما دلیل ندارد که آن را زیاد جدی بگیریم. بهتر است در چنین شرایطی موضع خود را به صورت واضح مشخص کنیم:” من سعی می کنم تا جایی که می شه بین شما فرق نذارم” بعد باید با کسی مشورت کنیم ، از همسر خود یا یکی از نزدیکان بخواهیم نظر خود را در این باره بگوید تا ببینیم آیا بین فرزندان خود تبعیض قائل می شویم؟ البته طرح چنین پرسشی ایجاب می کند که توان و ظرفیت کافی برای شنیدن پاسخ منفی هم داشته باشیم و بدانیم که آیا تغییر رویه خواهیم داد یا نه.

این امر به هر پدر و مادری اجازه می دهد تا رشد کند و متحول شود. این چنین است که تغییراتی در خود پدید می آوریم که به ما اجازه می دهد از دام بسیاری از بارهای سنگین گذشته خانوادگی یا زناشویی برهیم و آن ها را بر کودکان خود بازتاب ندهیم.پدر و مادر شدن اگر اجازه دهد که والدین نیز رشد کنند ماجرای بسیار دلچسبی است، یعنی هنگامی که امکان دهد والدین نیز موضع گیری های قدیمی خود را تغییر دهند و به نسبت برخی از خانواده ها ، آزادتر باشند و عادلانه تر با خود رفتار کنند.

منبع : beytoote

780
منتشر شده در1087 روز پیش

چقدر به خودت اعتماد داری؟

چندی پیش در مورد موضوع به خود اعتماد داشته باشید! صحبت کردیم !به خودت فکر کن. چه تصویری در ذهنت نقش می بندد؟ به نظرت دوست داشتنی هستی؟ چه قدر از نظر خودت فرد ارزشمندی به حساب می آیی؟ توانمند هستی؟ این فردی که شما باشی، چه قدر اعتماد به نفس دارد؟ می توانی با دیگران ارتباط مناسب، تعریف شده و محکمی برقرار کنی؟ می توانی در شرایط خاص وضعیت را کنترل کرده و درست تصمیم بگیری؟ می خواهیم نگاهی دوباره به خودمان داشته باشیم؛ اینکه چه تصویری از ما در ذهنمان نقش بسته و این تصویر چقدر به خودش اعتماد دارد؟

تصویر از خود، یکی از نخستین مفهومی است که کودک از والدین، آموزگار، محیط اطراف و سپس مدرسه و جامعه، به طور مستقیم و غیر مستقیم دریافت می کند. در دوران کودکی پیش از همه، والدین به او می گویند که «کیست». والدین با رفتاری که به طور مستقیم و غیر مستقیم با او دارند، این مفهوم را به او انتقال می دهند.

تصویر از خود مخدوش باعث خدشه دار شدن اعتماد به نفس شده و اعتماد به نفس پایین باعث مخدوش شدن تصویر از خود می شود. این دو مساله روی هم اثر داشته، چرخه معیوب ایجاد کرده و علائم یکدیگر را تشدید می کنند!

احساس توانا و خوب بودن و ارزشمند بودن حس هایی هستند که والدین رفتارشان در کودک ایجاد کرده یا به آن آسیب می زنند. اما مساله به همین جا ختم نمی شود؛ یعنی علاوه بر اینکه خانواده مسوول ایجاد یا آسیب زدن به این حس ها در کودک است، آموزگار، همکلاسی ها و جامعه نیز در ایجاد یا مخدوش کردن این حس ها در کودک تاثیر گذار هستند.

جمله های ممنوع

به این چند جمله توجه کنید:

«تو بی عرضه هستی» ، «نمره ی که گرفته ای، خوب است اما می تواند بهتر از این باشی» ، «تو را دوست نداریم» و … استفاده از این جمله ها و هر رفتاری که چنین پیام هایی را به فرد منتقل کند، مانند مقایسه کردن او با دیگران یا توقع داشتن از فرزند باعث ایجاد کم ارزشی، دوست داشتنی نبودن و ناتوانی در کودک می شود.

آنچه آسیب می زند

اعتماد به نفس افراد ممکن است به دلایل مثبت و منفی دچار مشکل شود. بگذارید با یک مثال آن را توضیح دهیم. فردی را تصور کنید که وارد یک رابطه عاطفی شده است. این فرد تا قبل از ورود به این رابطه، وضعیت کاملا عادی داشته است. اما از زمانی که در این رابطه ضربه های عاطفی کوچک و بزرگی را تحمل کرده است، دچار اختلال در اعتماد به نفس شده است. نقطه مقابل این حالت نیز وجود دارد. فردی که تاکنون احساس می کرده فرد دوست داشتنی نیست با ورود به یک رابطه عاطفی مناسب، احساس اعتماد به نفس می کند. دوست داشته شدن یکی از دلایل افزایش اعتماد به نفس است. به همین دلیل بسیاری از دختران و پسران بعد از آغاز رابطه عاطفی موفق به لحاظ روانی احساس بهتری دارند.

اعتماد را می کشد

تخمل ضربه های سنگین یا مداوم روانی، جسمی، عاطفی و اجتماعی، شکست های عاطفی و احساس گناه از عواملی است که باعث کاهش اعتماد به نفس می شود.

اختلال در توانایی جنسی فرد به ویژه در مردان از دیگر عواملی است که باعث ضعف در اعتماد به نفس می شود. اگر تصویر از خود فرد مخدوش باشد، فرد دچار اعتماد به نفس پایین خواهد شد. افراد دچار افسردگی، یکی دیگر از گروه هایی هستند که تصویر از خودشان مخدوش است.

724
منتشر شده در1096 روز پیش

دروغ های او عمدی نیست، علت دارد!

دروغ گفتن کودکان علت های مختلفی می تواند داشته باشد. موقعیت هایی کودکان را در وضعیتی قرار می دهد که آنها ناخواسته دروغ می گویند. حالا که فرزندمان دروغ می گوید باید با او چه طور رفتار کنیم تا هم تربیت شده و هم به رویش نیاوریم که دروغگوست؟

۱/ ارزش حقیقت 

به او بگویید حقیقت را در یک جمله برای شما تعریف کند. در ادامه تعریف او، درباره ویژگی یک رفتار درست، اطلاع رسانی به موقع و درست، گفتن حقیقت ماجرا و … صحبت کنید. برای مثال بگویید اگر من یا پدرت به تو قولی بدهیم و بدون دلیل منطقی برای انجام ندادن کاری که به تو قول داده بودیم، حرف هایی بزنیم، تو می پذیری؟ ما را دروغگو تصور نمی کنی؟ در این شرایط باز هم به حرف ما اطمینان داری؟

۲/ احساس او را درک کنید

والدین به راحتی می توانند از خلال صحبت های فرزندشان به حس او درباره مسایل، افراد، موقعیت ها، شرایط روانی، خواسته ها، آرزوها، ناکامی ها و … فرزندتان درباره موضوعی دروغ می گوید، به جای آنکه به فکر تنبیه او باشید از لابه لای حرف های او به دنبال کشف حقیقت باشید. برای مثال اگر از مادر یا پدر یکی از همکلاسی هایش یک فرشته ساخته، متوجه شوید که مادر یا پدر ایده آل برای او چه شکلی است؟ اگر از یکی از اقوام یا اولیاء مدرسه هیولای بی شاخ و دمی ساخته است، بدانید که نسبت به او حس ناخوشایندی دارد.

۳/ خودش را دوست ندارد

همه ما با دیگران بیش از خودمان روراست هستیم! برای آنکه به طور ناخودآگاه از بررسی و آگاهی کمبودهایمان هراس داریم. خودمان را دوست نداریم چون به کمبود هایمان آگاهیم. گاهی بچه ها نیز ناخوداگاه دچار این حالت می شوند. بنابراین درباره مهارت هایشان اغراق می کنند. برای مثال اگر خوب نقاشی نمی کنند درباره مهارتشان و اینکه آموزگار از آنها تعریف کرده است، دادسخن می دهند. روی رفتارهای او دقیق شوید و ببینید کجا و به چه شکلی بیش از اندازه از خود و مهارت هایش تعریف می کند. آن نقاط می توانند نقاط ضعف او باشند.

۴/ مچش را نگیرید

اشتباه ترین رفتار ممکن، مچ گیری بچه هاست. اگر می خواهید فرزندتان به همین روند ادامه دهد، مستقیم به چشم های اون نگاه کنید و بگویید که چرا دروغ می گوید؟ به این ترتیب او از این مساله غمگین شده و به کارش ادامه خواهد داد. بنابراین حواستان به رفتاری که در مقابل او دارید، باشد.

۵/ با رفتار یاد بدهید

یکی از روانشناسان کودک به نام «روبرت فالگوم» می گوید: « نگران این نباشید که فرزند شما به حرف هایتان گوش نمی دهد، نگران شوید وقتی رفتار شما دقیق شده و حرفی نمی زند. او در این زمان از کارهای شما الگو برداری می کند.» برای اینکه دروغگویی را از رفتار فرزندتان بیرون کنید، درست رفتار کنید. اگر به او می گویید امروز کاری برایش انجام می دهید، حتما آن را عملی کنید. در غیر اینصورت برای او دقیقا توضیح دهید.

۶/ از شش سالگی یاد بدهید

سن ورود به پیش دبستانی سن برقراری ارتباط با اجتماع دور از محیط خانواده است. از این زمان والدین می توانند دقیقا مفاهیم را برای کودک توضیح داده و خوب و بد را به آنها یاد بدهند. برای آنکه فرزندتان زشتی دروغ و خوبی راستی را یاد بگیرد دقیقا برای او با مثال توضیح بدهید که دروغ گفتن چه عواقبی را به دنبال دارد. به او یاد بدهید که همیشه راست گفتن، بهترین انتخاب است.

۷/ اطمینان و عمل

اگر کودک از واکنش والدین در قبال هر کاری که انجام می دهد، نترسد، دروغگو نخواهد شد. بنابراین به او اطمینان بدهید که همیشه و در همه حال و در هر شرایطی برای رفع مشکلی که پیش آمده به او کمک خواهید کرد. بنابراین او به شما اطمینان کرده و حقیقت ماجرا را خواهد گفت. والدین اولین و آخرین پناهگاه برای کودکان در هر سنی هستند.

۸/ خیال پردازی سن دارد

تا قبل از ورود به مدرسه و کمی بعد از آن خیال پردازی یکی از نشانه های خلاقیت های کودکان بوده و کودکانی که خیال پرداز هستند، ضریب هوشی بالاتری نسبت به همسالانشان دارند. اما هرچه کودک به سمت بزرگسالی پیش می رود باید این مرز تفکیک شده و فانتزی ها از حقیقت جدا شوند. برای این منظور می توانیم همراه فرزندانمان به مشاور مراجعه کنیم و یا به تنهایی مراجعه کرده و شرایط را توضیح دهیم. به این ترتیب می توانیم با کمک روانپزشک هم خلاقیت کودک را که نماد آن خیال بافی است، خدشه دار نکنیم و هم اینکه اگر دروغ می گوید با کمک متخصص این مشکل را برطرف کنیم.

818
منتشر شده در1102 روز پیش
صفحه 6 از 7« بعدی...34567
تبلیغات
پرشین طب

آخرین ویدئوهای پزشکی