روانشناسی کودکان - صفحه 5 از 6 - پرشین طب

فروش فایل فروشگاه شاپ می نو
امار سایت
  • افراد آنلاین : 17
  • ورودی گوگل : 186
  • تعداد کل مطالب : 3851
  • بازدید امروز : 4277
  • بازدید دیروز : 27377
  • بازدید این هفته : 55254
  • بازدید این ماه : 512373
  • بازدید کل : 1943480

آیا تک فرزندی امتیاز محسوب می شود؟!

اعتقادات زیادی در مورد تک فرزندی وجود دارند، برخی ها معتقدند که داشتن یک فرزند در شرایط مناسب و سالم بهتر از این موضوع می باشد که چند کودک را در شرایط نامساعد و ناسالم بزرگ کنیم، در مقابل این عقیده عده ای معتقدند تک فرزندی می تواند پیامدهای نگران کننده ای برای نسل های آینده و فرزند داشته باشد. می خواهیم در این مبحث از مزایا و معایب تک فرزندی با شما عزیزان سخن بگوییم. این مبحث مفید را از دست ندهید.

ممكن است طلاق بگيرند
امكان جدا شدن از همسر، موضوعي است كه باتوجه به آمار سرسام‌آورش اين روزها ممكن است سراغ هر كسي برود اما محققان مي‌گويند اين احتمال براي تك‌فرزندها بيشتر است. محققان مي‌گويند داشتن خواهر و برادر احتمال طلاق گرفتن در آينده را كاهش مي‌دهد. از نظر آنها هر خواهر يا برادري كه به زندگي فرد اضافه مي‌شود (تا تعداد ۷ نفر) احتمال جدا شدن او از همسر آينده‌اش را دو درصد كاهش مي‌دهد. به‌گفته محققان، زندگي مشترك تك‌فرزندها ناپايدارتر است و اين افراد توانايي كمتري براي سازگار شدن با مشكلات بعد از ازدواج و حل كردن‌شان دارند، درحالي‌كه افرادي كه تجربه زندگي با خواهر و برادر را داشته‌اند، راحت‌تر از پس حل مشكلات زندگي‌ زناشويي‌شان برمي‌آيند.

بیماری تهدیدش می کند
محققان مي‌گويند بچه‌دار شدن مي‌تواند سلامت مردها و زنها را تضمين كند، اما به شرط اينكه به تك‌ فرزندي اكتفا نكنند. از نظر آنها خطر ابتلا به بيماري‌هايي كه جان افراد را تهديد مي‌كند- مثل سرطان و بيماري‌هاي قلبي- با به دنيا آمدن فرزندان كمتر مي‌شود اما مادران محققان بر اين باورند كه زنان و مرداني كه فرزند ندارند يا يك فرزند دارند، بيشتر در معرض ابتلا به بيماري‌ها و خطر مرگ قرار مي‌گيرند. از طرف ديگر آنهايي كه سه فرزند يا بيشتر دارند هم در معرض اين خطر باقي مي‌مانند؛ چراكه استرس بيشتري را تجربه مي‌كنند.

شايد جاني شود
مي‌دانيم از كلمات ناخوشايندي استفاده مي‌كنيم اما چاره‌اي نداريم. ما تنها يافته‌هاي محققان را به اطلاع شما مي‌رسانيم. آنها باتوجه به بررسي‌هايي كه در فنلاند انجام داده‌اند، دريافته‌اند كه احتمال بروز رفتارهاي خشونت‌آميز و ارتكاب جرم در تك‌فرزندها بيشتر است. محققان مي‌گويند تك‌فرزند بودن مساوي با جاني شدن نيست اما در ميان فهرست جنايتكاران نام كساني كه خواهر و برادر ندارند بيشتر به چشم مي‌خورد. شايد به همين دليل است كه روانشناسان كودك، داشتن دو فرزند را بيشتر از پرورش يك فرزند توصيه مي‌كنند.

باسوادتر هستند
گرفتن نمرات بهتر و دستيابي به مدارج بالاتر علمي، شانسي است كه معمولا در خانه تك‌فرزندها را مي‌زند. معلوم نيست توجه بيشتر خانواده‌ها، دسترسي به امكانات بهتر يا چه عوامل ديگري در اين مورد تاثيرگذار است اما آنچه در مطالعات جامعه‌شناسان آمريكايي اثبات شده، اين است كه تك‌فرزندها بيشتر به دانشگاه وارد مي‌شوند و در مدرسه و دانشگاه هم نمرات بهتري مي‌گيرند. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه بچه‌هاي تك‌فرزند هميشه در كلاس درس يك سر و گردن از همكلاسي‌هاي ديگرشان بالاترند.

چاق‌تر هستند
شايد اين يافته پژوهشگران به نظرتان عجيب به نظر برسد اما محققان گروهي از كودكان هفت كشور اروپايي را مورد بررسي قرار داده و دريافته‌اند كه آمار چاقي ميان تك‌فرزندها بالاتر است. محققان مي‌گويند بچه‌هايي كه خواهر و برادر ندارند، ۵۰ درصد بيشتر از كودكان ديگر در معرض ابتلا به چاقي قرار دارند.

به‌گفته پژوهشگران اين كودكان بيشتر از آنكه وقت خود را به بازي و تحرك بگذرانند با تلويزيون سرگرم مي‌شوند و كمتر در فضاي بيرون از خانه بازي مي‌كنند. البته تماشاي بيش از اندازه تلويزيون و خانه‌نشيني اين كودكان تنها يكي از احتمالاتي است كه در مورد دليل چاق شدن‌شان مطرح مي‌شود و احتمالا عوامل ديگري هم در اين مورد دخيل هستند.

با كارهاي جمعي ميانه ندارند
متخصصان مي‌گويند تمايل تك‌فرزندها به حضور و مشاركت در فعاليت‌هاي جمعي كمتر است و معمولا اين كودكان درونگراتر از هم‌سالان‌شان هستند. روانشناسان مي‌گويند بسياري از تك‌فرزندها در به اشتراك گذاشتن داشته‌هاي‌شان ناتوان هستند و از آنجا كه والدين‌شان تنها همدم آنها هستند، به جاي نشان دادن رفتارهاي مناسب سن خود، از رفتار بزرگسالان الگو‌برداري مي‌كنند. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه مشكلات رفتاري در ميان كودكان تك‌فرزند بيشتر به چشم مي‌خورد اما از نظر محققان اين كودكان هوش بالاتري نسبت به همسالان غير تك‌فرزندشان دارند.

خوشحال‌ترند
درحالي‌كه بسياري از افراد معتقدند تك‌فرزندي يعني تنهايي و افسردگي، روانشناسان انگليسي معتقدند با وجود تمام بدي‌هايي كه در مورد تنها بودن و تك‌فرزندي گفته مي‌شود، اين كودكان از آنهايي كه خواهر و برادر دارند خوشحال‌تر و فعال‌تر هستند. بررسي‌هاي آنها نشان مي‌دهد بچه‌هايي كه خواهر و برادر دارند هميشه نگران و ناخشنود هستند اما از آنجا كه تك‌فرزندها نيازي ندارند داشته‌هاي‌شان را با كسي تقسيم كنند، از زندگي‌شان رضايت بيشتري دارند. محققان مي‌گويند وقتي از تك‌فرزندها پرسيده مي‌شود كه آيا دوست دارند به قيمت تقسيم دارايي‌هاي‌شان با خواهر و برادر از تنهايي در بيايند، با پاسخ منفي آنها روبه‌رو شده‌اند.

دست و دلبازترند
گرچه برخي معتقدند دست و دلبازي و خساست ويژگي‌هاي ذاتي هستند اما از نظر محققان آدم‌ها با اين ويژگي‌ها به دنيا نمي‌آيند و به‌تدريج آنها را كسب مي‌كنند. از نظر آنها آدم‌هايي كه خواهر و برادر ندارند و تنها فرزند خانواده هستند، بيشتر احتمال دارد كه دست و دلباز شوند و خساست را كنار بگذارند. به‌گفته محققان هرچه احساس مسئوليت‌پذيري در افراد بالاتر باشد، دست و دلبازتر مي‌شوند و باتوجه به پژوهش‌هاي آنها، از آنجا كه تك‌فرزندها مسئوليت‌پذيري بيشتري دارند، زودتر و راحت‌تر از كساني كه خواهر و برادر دارند خساست را كنار مي‌گذارند.

اعتمادبه‌نفس‌شان بالاتر است
روانشناسان مي‌گويند افرادي كه از بدو تولد امنيت بيشتري را احساس كرده‌اند، اعتمادبه‌نفس بيشتري هم دارند و اين همان دليلي است كه اعتمادبه‌نفس تك‌فرزندها را بالا مي‌برد. محققان مي‌گويند تك‌فرزندها بيشتر از بچه‌هايي كه خواهر و برادر دارند امنيت را لمس كرده‌اند و با اعتمادبه‌نفس‌تر هم هستند به همين دليل زودتر به فعاليت‌هاي اقتصادي وارد مي‌شوند و زندگي راحت‌تري براي خود مي‌سازند. بررسي‌هاي ديگري هم نشان مي‌دهد كه اين افراد زودتر از كساني كه خواهر و برادر دارند زبان باز مي‌كنند.

مسئوليت‌پذيرترند
حتما شنيده‌ايد كه فرزندان بزرگ خانواده مسئوليت‌پذيرتر از بچه‌هاي ديگر هستند اما تنها بچه‌هاي بزرگ نيستند كه احساس قوي مسئوليت‌پذيري دارند، محققان مي‌گويند تك‌فرزندها هم بي‌اندازه مسئوليت‌پذيرند و اشتباهات‌شان را به گردن ديگران نمي‌اندازند. به گفته محققان درست است كه اين افراد تمايل زيادي به انجام كارهاي گروهي ندارند اما زماني كه كارشان را به صورت انفرادي انجام مي‌دهند، مسئوليت‌پذيري را هم چاشني‌اش مي‌كنند و به بهترين شكل آن را به پايان مي‌رسانند.

۱/ مي‌خواهند دنيا را تغيير دهند
خصوصيات تك‌فرزندها به بچه‌هاي اول خيلي شبيه است، آنها هميشه بايد پاسخگوي انتظارات ريز و درشت والدين‌شان باشند و به همين دليل تواناتر از بچه‌هاي وسط و كوچكتر خانواده‌هاي چندفرزندي بار مي‌آيند. آنها منظم و باوجدان هستند و مي‌شود روي حرف‌شان حساب و به آنها اطمينان كرد.

۲/ زودرنجند
تخيل قوي يكي از ويژگي‌هاي تك‌فرزندهاست. آنها مي‌دانند چطور از واژه‌ها استفاده كرده و حرف دل‌شان را بيان كنند اما توانايي آنها در چرب‌زباني هميشه به شخصيتي محبوب بدل‌شان نمي‌كند. آنها حساس و زودرنج هستند و خيلي‌ها به همين دليل دوست‌شان ندارند.

۳/ با هر كسي كنار نمي‌آيند
تك‌فرزندها كمي پرتوقع هستند و گاهي كمال‌گرايي بيش از اندازه كار دست‌شان مي‌دهد. برخي روانشناسان معتقدند يك تك‌فرزند، با چنين ويژگي‌هايي بهتر است با كسي كه بچه اول خانواده است ازدواج نكند و سراغ بچه‌هاي وسطي كه آرام‌تر، صبورتر و حرف گوش‌كن‌تر هستند برود.

فراموش نکنید که…
آنچه در مطالعات جامعه‌شناسان اثبات شده، اين است كه تك‌فرزندها بيشتر به دانشگاه وارد مي‌شوند و در مدرسه و دانشگاه هم نمرات بهتري مي‌گيرند. بررسي‌ها نشان مي‌دهد بچه‌هاي تك‌فرزند هميشه در كلاس درس يك سر و گردن از همكلاسي‌هاي ديگرشان بالاترند، اما نباید فراموش کرد که به گفته گروهی دیگر از محققان این گروه از بچه‌ها در مقایسه با دیگران تمایل کمتری به حضور و مشارکت در فعالیت‌های جمعی و گروهی دارند و عموما کودکانی درونگرا هستند.

منبع : bartarinha.ir

534
منتشر شده در796 روز پیش

با این روش ها عصبانیت کودک را کنترل کنید!

عصبانیت موضوع و واکنشی است که کوچک و بزرگ ندارد، همانطور که بزرگ تر ها عصبانی می شوند ممکن است کودکان هم عصبانی شوند، فرق این دو موضوع در این است که بزرگ تر ها تا حدود زیادی می دانند که چگونه باید با خشم خود برخورد کنند، اما کودکان به دلیل نداشتن آگاهی های لازم ممکن است به خود یا اطراف خود آسیب برسانند. ما می خواهیم در این مبحث نحوه کنترل کردن عصبانیت کودک را به شما آموزش دهیم.

اما تکلیف کودکان و نوجوانان چیست؟

آیا آنها هم به این حد بلوغ فکری رسیده‌اند که از قدرت تخریب خشم مطلع شده باشند و راهکاری برای آن پیداکرده باشند؟ شاید پیش خود فکر می‌کنید که آنها چندان در کوران زندگی نیستند و دلیل خاصی برای عصبانی شدن‌شان وجود ندارد. در حالی که این طرز فکر درست نیست و آنها، بخصوص در سنین بحرانی نوجوانی بشدت درگیر مسائلی هستند که به نظرشان ناعادلانه‌اند: خواهر یا برادر زورگو، مساله ریاضی بغرنج و غیرقابل حل، بی‌معرفتی دیدن از بهترین دوست، معلم کم حوصله، فشاری که والدین بر آنها وارد می‌آورند و امثال اینها، از حد کنترل یک نوجوان خارج است. برای کمک به فرزند خشمگین‌تان، راهکارهایی به شما پیشنهاد می‌کنیم تا با به کاربستن‌شان، به او کمکی موثر کرده باشید:

۱/ عوامل تحریک‌کننده را به حداقل برسانید: اگر عواملی را می‌شناسید که قطعا فرزند شما را عصبانی می‌کنند، آنها را به حداقل برسانید. پسرعمویی زورگو، بازی تنیس، ندیدن سریال مورد علاقه و مانند اینها. درباره مواردی که احساس می‌کنید حق با اوست، به یاری‌اش بشتابید. درست است که فرزندتان در آینده با تمام این مشکلات روبه‌رو خواهدشد، اما وضع روحی‌اش در بزرگسالی با سنین بحرانی کنونی‌اش تفاوت خواهد داشت. عوامل تنش‌زا را به حداقل برسانید و به خود او هم یاد دهید که درموارد غیرضروری از شر بپرهیزد.

۲/ شرایط را بخوبی مدیریت کنید: هنگامی که فرزندتان عصبانی است، به دنبال انجام کاری باشید که او را آرام می‌کند. گوش کردن به آهنگ مورد علاقه اش، چند دقیقه تماشای برنامه‌ای شاد، تماس با دوستی خوب، پیاده‌روی کوتاه، رفتن به پارک نزدیک خانه و امثال اینها نمونه‌هایی هستند که می‌توانند به آرامش دختر و پسر شما کمک کنند. بهترین روش پاسخگو آن است که دراین زمینه از خود فرزندتان نظرخواهی کنید. او بهتر از هرکس می‌داند چه چیزهایی به آرامش پیداکردنش کمک می‌کنند.

۳/ مواظب سوءتفاهم‌ها باشید: عوامل زیادی برای ایجاد هر سوءتفاهم وجود دارند، اما به طور کلی دنیای کودکی و نوجوانی سرشار از سوءتفاهم‌ها و برداشت‌های اشتباه است. کافی است شما برای پسر کوچک‌تان سیب پوست بکنید تا صدای پسر بزرگ‌تان از بی‌عاطفگی شما و بی‌علاقگی‌تان نسبت به او درآید. یا دخترکوچولوی تازه به دنیا آمده را بیشتر بغل کنید و تماشاگر گریه‌های بی‌امان خواهرش باشید. مادری پس از جمع کردن میز شام، پسر ده ساله‌اش را به کناری کشید و گفت: ببین، من بعد ازظهر به تو گفتم که اتاقت را مرتب کنی، آن وقت تو با بی‌تربیتی و بداخلاقی از جایت بلندشدی و در حالی که پاهایت را می‌کوبیدی و فریاد می‌کشیدی به اتاقت رفتی و در را پشت سرت کوبیدی.

چرا این‌قدر بی‌ادب و بداخلاقی؟

پس کی می‌خواهی دست از رفتارهای ناپسندت برداری؟ پسر جواب داد: ببین مادر، آن‌وقت که تو گفتی باید اتاقم را مرتب کنم، من داشتم برنامه تلویزیونی مورد علاقه‌ام که یک هفته برایش لحظه شماری کرده بودم را می‌دیدم. تا برنامه شروع شد تو به من گفتی که باید بروم دنبال تمیزکردن اتاقم. تو می‌دانستی، می‌دانستی که من چقدر این برنامه را دوست دارم، و مخصوصا من را از دیدنش منع کردی. چرا من را اینقدر اذیت می‌کنی؟ من هیچ وقت ندیده‌ام این بلاها رابه سر خواهرم بیاوری. تو فقط با من بیچاره لجی!

این از همان مواردی است که صددرصد سوءتفاهم پیش آمده و مادر بدون آن که متوجه شود، آتش خشم را برای فرزندش شعله‌ور کرده و خاطره‌ای تلخ در ذهن او برجای گذاشته است. او باید به پسرش بفهماند خبرنداشته آن برنامه چقدر برایش اهمیت داشته و اگر در آینده ‌ چنین اتفاقی افتاد، پسر باید با لحنی مودبانه بگوید که در آن وقت مشغول تماشای برنامه محبوبش است و بعد از تمام شدن آن، سراغ تمیزکردن اتاقش خواهد رفت. مواظب سوءتفاهم‌ها باشید و به فرزندتان هم بگویید به جای برخورد بد، ابتدا حرفش را با لحنی درست ابرازکند تا طرفین راضی باشند.

 به او کمک کنید تصویری مثبت از خود داشته باشد: دختری هربار که با برادرش بسکتبال بازی می‌کرد، می‌باخت و از این بابت بشدت خشمگین  می‌شد. روزی مادرش به او گفت: علت این عصبانی شدنت چیست؟ ‌ ابتدا دختر پاسخ درستی نمی‌داد، اما پس از چند سوال وجواب پاسخ داد: برای این که همیشه بازنده ام. من فردی بدبخت و ناتوانم. تا حالا حتی یک بار هم نشده از برادرم ببرم. در این جا وقت آن رسیده بود که مادر به کمک دخترش بشتابد. او گفت: این که برادرت بسکتبال را از تو می‌برد به دلیل ناتوانی تو نیست. تو تلاشت را می‌کنی و مرتب هم داری تمرینات مختلف بسکتبال را انجام می‌دهی. اما برادرت دو سال از تو بزرگ‌تر است و قدی بلندتر از تو دارد. طبیعی است که او همیشه برنده شود. تو هم در بازی با فرد کوتاه‌تر براحتی برنده می‌شوی.

تصویر ذهنی بد جزو عواملی است که باعث ایجاد خشم می‌شود. پس به فرزندتان کمک کنید نظر مثبتی راجع به خود داشته ‌ و به او بفهمانید ‌ شکست و باخت، هرگز مانع رسیدنش به موفقیت‌های بعدی نیست.

منبع : beytoote.com

496
منتشر شده در803 روز پیش

جملاتی که برای کودکان ناراحت کننده است!

روانشناسی کودکان یکی از مسائلی است که در تربیت کودکان به کار می رود. شما باید از لحاظ روحی و روانی کودک خود را بشناسید تا بتوانید به طور صحیح وی را تربیت کنید. برخی والدین در هنگام صحبت کردن با کودک از جملاتی استفاده می کنند که برای کودک ناراحت کننده می باشد و بر روح و روان وی تاثیر منفی می گذارد. در این مبحث قصد داریم تا با جملاتی که تاثیر منفی بر روحیه فرزند شما دارید با شما صحبت کنیم. پس تا انتها با ما همراه باشید.

۱/ «بگذار من خودم این کار را انجام می‌دهم»
طبیعی است که می‌خواهید کنترل کارهای کودکتان را به عهده بگیرید. به عنوان مثال رختخواب او را جمع کنید یا اتاق‌اش را مرتب کنید اما با این کار او هیچ گاه نمی تواند(یا نمی‌خواهد) کارهایش را خودش انجام دهد.

۲/ «گریه نکن»
کودکان باید در بیان احساسات‌شان آزاد باشند. زمانی که به کودکتان می گویید: «گریه نکن» در واقع به او می‌فهمانید که گریه کردن اشتباه است، در صورتی که این کار طبیعی است.

۳/ «چرا نمی‌توانی شبیه… باشی؟»
هیچ چیز برای کودک دردناک‌تر از این نیست که بشنود برادر، خواهر یا دوستش بهتر از او است. به جای این کار، نقاط مثبت و منحصر به فرد او را تایید کنید.

۴/ «آیا مطمئنی که می‌‌خواهی آن را بخوری؟»
به جای قضاوت درباره کودک بهتر است درباره تغذیه و عادات غذا خوردن و ورزش کردن با او به گفتگو بنشینید.

۵/ «صبر کن تا… به خانه بیاید»
گفتن این جمله، ۲ اشتباه به همراه دارد. اول این که تنبیه او تا زمانی که فرد مورد نظر به خانه بیاید، به تاخیر می‌افتد و او قادر است در این زمان  به کار اشتباه خود ادامه دهد. دوم این که شما با گفتن این جمله نشان می‌‌دهید که بر کودکتان تسلطی ندارید.

۶/ «اتفاقی نیافتاده، حال تو خوب است»
شاید برای ما یک خراش چیز بزرگی نباشد اما برای کودکتان این طور نیست. یک خراش کوچک می‌تواند بدترین اتفاقی باشد که برای او می‌افتد. به ناراحتی کودکتان اهمیت دهید اما آن را بزرگ جلوه نکنید.

۷/ «من قول می‌دهم»
زمانی که شما زیر قول‌تان می‌زنید، در واقع اعتماد کودکتان را از بین می‌برید. بنابراین درباره مسائلی که احتمال می‌دهید ممکن است از توان شما خارج باشد، به جای کلمه «قول می‌دهم» از «سعی خودم را می‌کنم» استفاده کنید.

۸/ «او… دیوانه است»
اگر شما نمی‌خواهید فرزندتان، خواهر یا برادر خود را دیوانه بخواند، شما نیز نباید دیگران را به این نام بخوانید.

۹/ «دلیلی برای ترس وجود ندارد»
گفتن این جمله حقیقت ترس را برای کودکتان تغییر نمی‌دهد. بهتر است به جای این جمله با فرزندتان درباره ترس اش صحبت و به او در حل این مشکل کمک کنید.

۱۰/ «منم از تو متنفرم»
ممکن است گاهی کودکتان از روی عصبانیت این جمله را به شما بگوید. در این شرایط به جای این که مانند او رفتار کنید، بهتر است به او بگویید که بر خلاف او، دوستش دارید

منبع : beytoote.com

496
منتشر شده در806 روز پیش

تربیت کودک را به پدر بسپاریم یا مادر؟!

کودکان در سنین پایین در کنار خانواده ی خود زندگی می کنند تا به رشد کافی و سن قانونی برای رفتن به مدرسه را دارا شوند. در این مدت والدین می توانند نقش تعیین کننده ای در تربیت فرزندان خود داشته باشند. در سنین بالاتر فرزندان به مدرسه می روند و تحت مدرسه و معلمین خود قرار می گیرند و چیزهای جدیدی را یاد می گیرند. در دنیای امروزی هم می توان نقش رسانه ها و تلویزیون را پر رنگ دانست. به راستی در این میان تربیت کودک را باید به پدر بسپاریم یا مادر خانواده؟

روان‌پزشكان چه می‌گویند؟
تربیت و پرورش كودك، شاید مهم‌ترین و سخت‌ترین وظیفه‌ای‌ باشد كه كسی در زندگی به عهده خواهد داشت. نظریات روان‌شناسان مشهوری مانند فروید و بندورا كه بر تاثیر آموزش‌های دوران كودكی در شكل‌گیری شخصیت بزرگسالی كودك تاكید دارند، اهمیت نقش والدین را نشان می‌دهد. تا قبل از مدرسه، كودكی كه تنها با والدین خود ارتباط دارد هم نیاز به آموزش و تربیت دارد.

بندورا معتقد است رفتار و شخصیت آدمی اكتسابی است یعنی بر اثر یادگیری شكل می‌گیرد. فروید پا را از این هم فراتر می‌گذارد و می‌گوید تنها تجارب چند سال اول زندگی كودك شخصیت او را شكل می‌دهد و كودك در سال‌های اول تنها در كنار پدر و مادر است. والدین نخستین الگوهای رفتاری هستند كه كودك با آنها مواجه است و در بین بقیه افرادی كه در كنار كودك قرار دارند، والدین تاثیرگذارترین هستند. از همان سال‌های ابتدایی زندگی، كودك مفاهیمی مانند مهربانی، احترام، دوست داشتن، دروغ، خشم و بقیه خصوصیات شخصیتی را از والدین خود الگو می‌گیرد. او بسیاری از اینها را به طور ناخودآگاه و حتی بدون تلاش والدین از رفتارهای آنها كسب می‌كند به همین دلیل والدین باید كاملا نسبت به رفتار‌های خود در قبال كودك هشیار باشند.

والدین باید مشورت كنند
روان‌شناسان توصیه می‌كنند بهتر است والدین حتی قبل از بچه‌دار شدن با هم در مورد رفتارها و انتظارات‌شان در قبال كودك حرف بزنند و از نوع والدگری یكدیگر اطلاع داشته باشند. متخصصان می‌گویند والدین باید به یك نقطه مشترك در تربیت كودك برسند و این كار با حرف زدن و همچنین مشاهده نمونه‌های دیگر، بحث‌كردن در مورد مسائل مختلف تربیت كودك و مشكلاتی كه ممكن است در مسیر آموزش كودك اتفاق بیفتد‌، شكل می‌گیرد، اما مهم‌ترین نكته‌ای‌ كه والدین باید در مورد آن به توافق برسند، انضباطی است كه كودك در چارچوب آن قرار خواهد گرفت.

 رفتار‌های كودك باید حد و مرز مشخصی داشته باشد، باید كسی باشد كه به كودك درست یا غلط بودن هر رفتاری را آموزش دهد و در صورتی كه والدین در این مورد با یكدیگر توافق نداشته باشند، كودك دچار سردرگمی خواهد شد. شكل دادن یك چارچوب رفتاری برای كودك به او كمك می‌كند كه یاد بگیرد بعدها در اجتماع چطور رفتار كند.

مربی اصلی كودك كیست؟
به طور سنتی، مادرها وظیفه آموزش كودك را بر عهده دارند، اما گاهی پدر‌ها هم دوست دارند در این امر دخالت داشته باشند. به غیر از آموزش‌های شخصیتی كه در بالا گفته شد، بعضی رفتارها و كارهای كوچك‌تر و به ظاهر كم‌اهمیت‌تری هم وجود دارند كه كودك باید به تدریج آنها را از كسی یاد بگیرد. زمان استراحت و خواب، نوع غذا خوردن، بازی كردن، حرف زدن و چیزهایی از این قبیل، مسائل روزمره‌ای هستند كه كودك در سال‌های اول زندگی باید یاد بگیرد. محققان در یك تحقیق با بررسی خانواده كه كودكانی در سنین قبل از مدرسه داشتند به نتایج جالبی دست یافتند.

آنها مشاهده كردند در خانه‌هایی كه پدر با كودك بیشتر بازی می‌كند و ارتباطش با كودك در زمینه بازی‌های فكری، ورزش كردن، دویدن و محبت كردن است، والدین با هم همكاری مناسب‌تری در تربیت كودك دارند و مادر راحت‌تر می‌تواند به كودك آموزش‌های لازم را بدهد. در این خانواده‌ها اغلب اختلاف كمتری هم در زمینه تربیت كودك وجود دارد. تا قبل از مدرسه، كودكی كه تنها با والدین خود ارتباط دارد هم نیاز به آموزش و تربیت دارد.

در نقطه مقابل، در خانه‌هایی كه پدر سعی دارد در آموزش كارهایی مانند مراقبت‌های روزمره مثل حمام كردن و استفاده از دستشویی، مسواك كردن، آماده‌كردن غذا و چیزهایی از این قبیل دخالت كند، بعد از یك‌سال از نخستین مشاهده محققان، اختلاف‌های بیشتری بین والدین در زمینه تربیت كودك به وجود آمده است. در این خانواده‌ها والدین بیشتر از هم در زمینه تربیت كودك ایراد می‌گیرند و نحوه آموزش‌های یكدیگر را زیر سوال می‌برند. مخالفت‌های والدین در موضوعات مختلف رفتاری در این خانواده‌ها آشكار‌تر و حتی گاه به ‌صورت جر و ‌بحث‌هایی در حضور كودك هم مشاهده شد؛ موضوعی كه به ‌نظر كارشناسان كاملا بر تربیت كودك تاثیر منفی خواهد گذاشت.

بسیاری از والدین می‌گویند كه می‌خواهند تربیت كودك را به طور مشترك و با همراهی یكدیگر انجام دهند، اما در عمل این اتفاق كمتر رخ می‌دهد. از نظر كارشناسان، بهتر است یكی از والدین كودك نقش یك مربی را داشته باشد و والد دیگر صرفا نقش همراهی و كمك كردن را. آنها معتقدند بهتر است مادر به علت ارتباط بیشتر با كودك این نقش اصلی را برعهده بگیرد و پدر نظراتش را در مورد تربیت كودك تنها با مادر در میان بگذارد و خود سعی نكند به روش خود به كودك آموزش دهد.

نتایج این تحقیق كاملا نقش بحث و گفت‌وگوی والدین قبل از بچه‌دار شدن یا در سال‌های اول زندگی كودك در مورد چگونگی تربیت او را نشان می‌دهد. مشاوره‌های قبل از بارداری و آموزش والدگری قبل از بچه‌دار شدن یا حتی حین آن می‌تواند به والدین در مورد روش مناسب تربیت كودك كاملا كمك كند و به آنها اجازه دهد تا از تعارضات احتمالی جلوگیری كنند.

 نكته بسیار مهم در مورد این مشكلات این است كه تفاهم نداشتن در روش تربیت كودك حتی ممكن است به ‌تفاهم‌نداشتن در زندگی مشترك والدین هم منجر شود؛ مساله‌ای كه می‌تواند تاثیر مخرب بیشتری در تربیت كودك داشته باشد. بسیاری از كودكان در سال‌های قبل از مدرسه و در سنین ? تا ? سالگی، كاملا مشكلات بین والدین را می‌فهمند و در صورتی كه احساس كنند خودشان یا موضوعی مربوط به آنها باعث به وجود آمدن مشكل بین والدین‌شان شده ممكن است احساس سرخوردگی یا گناه كنند.

آموزش همه‌جانبه است
والدین باید به یاد داشته باشند مهم‌ترین راه تربیت كودك، نه فقط آموزش كلامی است بلكه آنها باید با فرزندشان زندگی كرده و در كنار او وقت بگذرانند.

وقت گذاشتن برای كودك، توسط والدینی كه در بیرون از خانه شاغل هستند كار سختی است؛ اینجاست كه زمان‌های مشترك مانند زمان صرف غذا و روزهای تعطیل اهمیت پیدا می‌كند. در این زمان‌ها تنها با كودك‌تان حرف نزنید، با یكدیگر هم ارتباط داشته باشید و اجازه دهید تا كودك قوانین زندگی را با مشاهده شما یاد بگیرد. همیشه حواس‌تان باشد كه كودك‌تان شاهد رفتارهای شما خواهد بود و حتی به طور ناخودآگاه از آن الگو خواهد گرفت.

حوزه‌های مختلف رفتاری را از هم جدا كنید
شاپی سالیوان، یكی از روان‌شناسان مجری این تحقیق می‌گوید: «هنگامی كه پدر و مادر هردو به یك اندازه می‌خواهند نقش مراقبتی و نظارتی داشته باشند و در مقابل هم قرار بگیرند، این كودك است كه بین پدر و مادر له می‌شود.» او پیشنهاد می‌كند والدینی كه این احساس را دارند بهتر است مسوولیت‌ها را با هم تقسیم كنند. حوزه‌های مختلف رفتاری را از هم جدا كرده و هر كدام در حوزه خود به آموزش كودك بپردازد و در عین حال با هم همیشه در هماهنگی باشند كه در این حوزه‌ها آموزش‌های متفاوتی به كودك ندهند.

مادر‌ها می‌توانند بهداشت فردی را به كودك یاد بدهند و پدر نحوه رفتار با كودكان دیگر را به فرزندش آموزش بدهد؛ غذا خوردن و تغذیه كودك با مادر باشد و پدر، بازی كردن را به كودك یاد بدهد، اما از آنجا كه بیشتر رفتار‌های ما به عنوان پدر و مادر به طور ناخودآگاه به الگوی ذهنی خودمان از والدین‌مان برمی‌گردد و با توجه به نقش تاریخی مادران در تربیت كودك، ناخودآگاه این مادران هستند كه قدرت اصلی در پرورش كودك محسوب می‌شوند و پدر‌ها بهتر است تنها با مادران همفكری و همراهی كنند.» به عقیده دكتر سالیوان والدگری، به طور مشترك ممكن است بسیار ایده‌آل و مطلوب به نظر برسد، اما در عمل، كار بسیار سختی است.

منبع : ninisite.com

529
منتشر شده در814 روز پیش

روش های کاربردی برای خواباندن نوزاد!

خوابیدن کودک از جمله موارد مهمی است که باید به درستی انجام شود. گاهی کودکان ممکن است به درستی نخوابند و خواب آنها دچار اختلال شود. روش هایی برای خواباندن کودک وجود دارد. ما در این مبحث سعی کرده ایم تا روش های کاربردی خواباندن نوزاد را برای مادران گرامی تهیه کنیم. شما مادران گرامی می توانید با رعایت نکته های گفته شده در این مبحث خواب مناسبی برای کودک دلبند خود رقم بزنید تا رشد مناسبی داشته باشد.

ارتباط چشمی برقرار نكنید
به هیج وجه قبل از خواب نوزاد را هیجان زده نكنید. ارتباط چشمی طولانی و معنادار شما با نوزاد محرك ترین عامل برای نوزاد است. حواستان را جمع كنید و وقتی می خواهید كودك را بخوابانید یا وقتی بیدار شده است، او را آرام كنید با او ارتباط چشمی برقرار نكنید.

نوزاد را حمام كنید
آب گرم و بعد از آن نوازش آرام و عاشقانه با حوله حمام به آرام شدن نوزاد كمك می كند. رعایت این نکات به شکل باور نکردنی به خوابیدن نوزاد کمک می کند. اسباب بازی های آب پاش را از داخل وان جمع كنید و با آرامش و دور از هیاهو و بازی نوزاد را حمام كنید تا تجربه ای آرام بخش باشد.

كنار نوزاد بخوابید
چه موافق و چه مخالف خواباندن نوزاد كنار خودتان باشید اما تحقیقات نشان داده است كودكانی كه كنار والدین می خوابند در بزرگسالی عزت نفس بالاتر و اضطراب كمتری خواهند داشت. برای امنیت كودك از تختخواب هایی استفاده كنید كه كنار تخت شما قرار می گیرند. (خواباندن كودك روی تخت خودتان توصیه نمی شود.)

نوزاد را سیر كنید
اگر كودك شما از آن دسته كودكانی است كه نیمه شب گرسنه از خواب بیدار می شود، تغذیه قبل از خواب می تواند مفید باشد. بهتر است قبل از اینكه بخوابید، سراغ كودك بروید و در حالی كه خواب است به او غذا بدهید و صبر نكنید تا خودش گرسنه از خواب بیدار شود. این وعده اضافی شكم كودك را به اندازه كافی پر می كند و به او كمك می كند بهتر بخوابد.

تخت كودك را خلوت كنید
فضای خواب كودك را از هر چیزی خالی كنید. ملحفه و بالشتك اضافی یا عروسك های پارچه ای می توانند خطرناك باشند و احتمال خفگی یا تنگی نفس كودك را افزایش دهند. فقط یك ملحفه روی تشك بكشید و اگر نگران گرم ماندن نوزاد هستید بهتر است به جای استفاده از روانداز از كیسه خواب مخصوص نوزاد استفاده كنید.

فضا را خوشبو كنید
بعضی بینی های كوچك با بوی مطبوع یك یا دو قطره خوشبو كننده یا روغن طبیعی روی دستمال كنار تخت خوابشان زودتر به خواب می روند. بعضی از خوشبو كننده  ها و روغن های طبیعی به عنوان آرام كننده و ضد اضطراب شناخته شده اند. البته استفاده از خوشبو كننده ها تا قبل از ۶ ماهگی نوزاد توصیه نمی شود.برای نوزادان كمتر از ۶ ماه یا نوزادانی كه پوست و شامه حساسی دارند از خوشبو كننده استفاده نكنید و حتی برای شستشوی ملحفه های تخت از شوینده های بی بو استفاده كنید.

رفلاكس معده (ترش كردن)
رفلاكس معده نوزادان یك بیماری شایع است كه دلیل پزشكی آن هنوز مشخص نشده است و یكی از عوامل مشكلات خواب در نوزادن است. این بیماری به علت بدكاری ماهیچه ای است كه مری را به شكم متصل می كند و باعث ترشح اسیدی می شود كه وارد مری شده و احساس درد را در نوزاد به وجود می آورد.  از نشانه های این بیماری می توان به تف زیاد، گریه با صدای بلند، خس خس كردن، عق زدن و مشكلات تغذیه ای است. اگر نوزادتان این علائم را نشان می دهد، برای كسب اطمینان به پزشك او مراجعه كنید.

دستتان را روی بدن كودك بگذارید
وقتی نوزاد را برای خواب به تختخوابش منتقل می كنید، سعی كنید دستتان را با مهربانی روی شكم، بازوها و سر كودك بگذارید تا او را آرام كنید. بعضی اوقات فقط حضور شما كنار كودك كافی است تا حس امنیت به نوزاد منتقل شود و راحت تر بخوابد.

زمان مناسب را انتخاب كنید
خواباندن نوزادی كه بیش از حد خسته شده است تقریبا غیر ممكن است. مقرر كردن زمان خواب معین بسیار مهم است و بسیاری از متخصصین عقیده دارند بین ساعت ۶:۳۰ تا ۷:۰۰ بعدازظهر بهترین زمان برای خواباندن كودكان زیر یكسال است. خوشبختانه زود خواباندن كودك به زود بیدار شدن كودك در صبح منجر نخواهید شد و بالعكس خواب مناسب شبانه باعث می شود كودك صبح ها دیرتر از خواب بیدار شود.

لباس خواب مناسب
بعضی اوقات نوزادان به پارچه هایی كه از الیاف مصنوعی ساخته شده اند، حساسیت دارند كه می تواند مانع خوابیدن نوزاد شود. از لباس هایی استفاده كنید كه از الیاف طبیعی مانند كتان تهیه شده اند تا از اذیت شدن كودك جلوگیری كنید.

دمای محیط را پایین نگه دارید
حتما خودتان هم می دانید که در دمای مناسب بهتر می خوابید! نوزاد هم مانند شماست. بنا بر توصیه انجمن پزشکان کودک امریکا دمای اتاق نوزاد را بین ۱۸٫۳۳ تا ۲۱٫۱۱درجه سانتیگراد نگه دارید تا از سندرم مرگ ناگهانی نوزاد جلوگیری كنید.

اتاق را تاریک کنید
برای اینکه به نوزاد کمک تا متوجه فرارسیدن زمان خواب شود، اتاق او را تاریک کنید. از چراغ خواب استفاده نکنید و از پرده های تیره تا بتوانید تاریکی شب را در طول روز بازسازی کنید. وقتی زمان بیدار شدن کودک است، چه در صبح و چه در بعداز ظهر، پرده ها را باز کنید و به نور اجازه ورود بدهید تا نوزاد متوجه تفاوت بشود.

نوزاد را ماساژ دهید
نوزادان و کودکان نوپا که پیش از خواب ۱۵ دقیقه ماساژ داده می شوند، سریع تر از کودکانی که فقط برایشان قصه گفته شده است، به خواب می روند. پس روغن مناسب ماساژ کودک تهیه کنید و با ملایمت و فشار کم او را ماساژ دهید.

خواب نیمروزی
علاوه بر تمام فواید خواب نیمروزی که به شما فرصت کارهایی مانند دوش گرفتن، چک کردن ایمیل یا انجام تماس های تلفنی را می دهد، خواب نیمروزی برای رشد ذهنی و جسمی کودک بسیار اهمیت دارد. به خاطر این باور غلط که اگر کودک در روز نخوابد، شب ها بیشتر می خوابد، خواب نیمروز را حذف نکنید چون دقیقا برعکس است.

از پوشک مخصوص شب استفاده کنید
پوشک خیس هم می تواند از عواملی باشد که مانع خوابیدن نوزاد شود. بهتر است در طول شب از پوشک هایی که قدرت جذب بسیار بالا دارند استفاده کنید تا اگر نوزاد با پوشک خیس خوابش برد، مجبور نباشید او را بیدار کنید ( در صورت دفع حتما پوشک را تعویض کنید). در این صورت برای محافظت از پوست حتما از کرم های مخصوص پوشک استفاده کنید

به نوزاد پستانک بدهید
دادن پستانک در زمان خواب به کودک کمک می کند تا آرام شود و به خواب برود. مطالعات نشان داده اند که استفاده از پستانک ممکن است از بروز سندرم مرگ ناگهانی نوزاد جلوگیری کند. وقتی نوزاد به خواب رفت، پستانک را از دهانش خارج کنید تا به خاطر افتادن پستانک از دهانش بیدار نشود. حتما از پستانک های بسیار نرم استفاده کنید تا اگر روی آن غلت زد، اذیت نشود.

از راهکارهای مخصوص استفاده کنید
هیچوقت معلوم نیست چه چیزی نوزاد را در نیمه های شب آرام خواهد کرد. همه ما درباره تکان دادن کودک در تمام شب شنیده ایم یا نشستن در ماشین و گردش آرام شبانه شنیده ایم. هیچکس نمی تواند قضاوت کند که کدام شیوه برای نوزاد شما کارآمد خواهد بود. بهتر است شیوه های امنی که برای نوزاد شما مناسب هستند را پیدا و از آنها استفاده کنید.

 یک برنامه خواب منظم داشته باشید
هیچ شکی در این که یک برنامه منظم خواب می تواند به کودک بفهماند که زمان خواب فرا رسیده است، وجود ندارد. یک برنامه آرامش بخش تنظیم کنید و به آن عمل کنید. استمرار در اجرای برنامه خواب، کلید موفقیت شماست.

نوزاد را قنداق کنید
از هر تازه پدر و مادری که سوال کنید به شما در مورد اهمیت یادگیری مهارت مهم قنداق کردن کودک خواهند گفت. از آنجا که نوزاد در رحم مادر شرایطی شبیه قنداق شدن را دارد، این کار به نوزاد کمک می کند بهتر بخوابد.

قصه بگویید
مهم نیست برای نوزاد چه قصه ای تعریف می کنید چون او متوجه چیزی که می گویید نمی شود اما گفتن قصه پیش از خواب با صدای آرامش بخش، نوزاد را آرام می کند و عادت قصه گفتن و قصه شنیدن در تمام دوران کودکی حفظ می شود.

حالت های نوزاد را بشناسید
به جای آنکه منتظر بمانید تا بحران اصلی فرا برسد، به دنبال شناخت نشانه های خستگی نوزاد باشید. ممکن است نوزاد چشمهایش را بمالد، گریه کند یا خمیازه بکشد. بعضی از نوزادان ممکن است کاملا برعکس باشند و در زمان خستگی پرانرژی تر شوند که این حالت باعث گمراهی والدین می شود. به نشانه های مخصوص کودک خود دقت و آن ها را شناسایی کنید تا خواباندن کودک راحت تر باشد.

با نوزاد حرف بزنید
وقتی نوزاد متولد می شود، صدای شما برایش آشناست و به همین علت تاثیر مثبتی روی کودک دارد. حرف زدن آرام و یا لالایی خواندن پیش از خواب به کودک کمک می کند تا با اطمینان از حضور مادر با احساس امنیت به خواب برود.

صدای متناوب ایجاد کنید
در رحم مادر، جنین به شنیدن صداهای متناوب مانند صدای نفس یا تپش قلب و یا حتی صدای شکم شما عادت دارد و به همین دلیل ممکن است سکوت برایش اسرارآمیز باشد. بعضی از نوزادن با شنیدن صدای دستگاه تهویه و به طور کلی لوازمی که صدای متناوب تولید می کنند، بهتر به خواب می روند.

کودک را نوازش کنید
پیش از خواب کودک را غرق در بوسه و آغوش کنید. با انجام این کار کودک احساس عشق و امنیت بیشتری از جانب شما خواهد داشت و این حس باعث می شود که عمیق تر و طولانی تر بخوابد.

لالایی بخوانید
مهم نیست چه شعر یا ترانه ای را برای خواندن انتخاب می کند چون آواز خواندن به طور کلی یک روش بسیار عالی برای آرام کردم کودک خواب آلود است و با توجه به اینکه تحقیقات نشان داده اند که آواز خواندن به کاهش استرس کمک می کند، این کار به شما هم احساس آرامش خواهد داد.

منبع : ninisite.com

751
منتشر شده در815 روز پیش

با کودک فضول و خبرچین چه کنیم؟

همه ما روزی کودک بودیم و همیشه سعی می کردیم که کنجکاو باشیم. کنجکاوی یکی از ویژگی فرزند سالم و باهوش می باشد. در صورتی که کمی کودک را آزاد تر بگذاریم این کنجکاوی بیشتر می شود و ممکن است به خبرچینی و فضولی تبدیل شود. در صورتی که فرزند شما خبرچین است باید چگونه با وی برخورد کنید که دچار صدمه نشود؟ در این مبحث قصد داریم طرز برخورد با کودک خبرچین را به شما بگوییم. کودکی که حرف شنوی ندارد.

۱- اگر مطالبی که کودک در جمع مطرح می‌کند، کم اهمیت یا بی‌اهمیت است؛ برای مثال وقتی می‌گوید: «شام چی خورده‌ایم یا دیروز کجا رفته‌ایم و…» هیچ واکنشی نشان ندهید.

۲- اگر مسائل مهم زندگیتان را در جمع بیان می‌کند یکی از دلایل مهم آن، این است که خودتان در حضور همسر یا بستگانتان همین کار را می‌کنید، بدون اینکه متوجه باشید دختر ۸ ساله شما با وجود اینکه مشغول بازی است، صحبت‌های شما را می‌شنود. سعی کنید الگوی خوبی باشید و مسائل و رازهای خانوادگی را با دیگران مطرح نکنید، اگر هم این کار را انجام می‌دهید حداقل زمانی که او مدرسه است و درخانه حضور ندارد با دیگران صحبت کنید.

۳- وقتی کودک رازهای خانواده را مطرح می‌کند واکنش شدید نشان ندهید بلکه او را از جمع بیرون ببرید و او را از نظر خودتان مطلع کنید؛ مثلا بگویید: «من خیلی ناراحت می‌شوم وقتی مسائل خصوصی زندگیمان جلوی بقیه مطرح می‌شود» یا در‌‌ همان موقع با یک نگاه جدی (بدون هیچ صحبتی) برای چند ثانیه به او نگاه کنید.

۴- به هیچ وجه از روش‌های نصیحت، عصبانیت، تهدید، تنبیه و… به ویژه در حضور جمع استفاده نکنید.

۵- کودک شما به شدت نیازمند جلب توجه است. شما و همسرتان سعی کنید نکات مثبت او را بیشتر ببینید برای مثال می‌توانید توانمندی‌هایش را روی کاغذ بنویسید و روی کمدش بچسبانید. تا می‌توانید با او بازی کنید برایش وقت بگذارید با هم بیرون بروید و…

۶- به دیگران بسپارید که وقتی از مسائل زندگیتان صحبت می‌کند، هیچ واکنشی نشان ندهند و کاملا بی‌تفاوت باشند.

۷-هدف کودک از خبرچینی را مشخص کنید، آیا کودک به دنبال جلب توجه و کسب قدرت است و یا انتقام جویی می کند؟

۸- در مورد علل خبرچینی با کودک صحبت کنید و به او یاد دهید که از روش های دیگر مطلوب برای افزایش مقبولیت استفاده کند.

۹- به کودک کمک کنید دیگران را در توانمندی های خود سهیم کند و یا به آن ها آموزش دهد.

۱۰- به او کمک کنید تا برای دست یافتن مهارت های اجتماعی الگوی مناسبی پیدا کند و رفتارهای قابل تحسین الگو را به خاطر بسپارد و یا یادداشت کند.

۱۱- هنگامی که کودک خبرچینی می کند توجه خود را به چیزهای دیگر جلب کنید مثلا بگویید : ((به جای اینکه در باره ی این موضوع حرف بزنیم بهتر است که …))

۱۲- در بحث های کلاسی و گروهی احساس دیگران در مورد افراد خبر چین را به چالش بکشید و یا بیان داستان و نشان دادن فیلم و…آن ها را با عواقب خبر چینی و احساسات دیگران نسبت به چنین کسانی آشنا سازید.

۱۳- به جای گوش دادن به خبر چینی از او بخواهید ماجرا را بنویسد.

۱۴- خبر چینی را نادیده گرفته و رفتارهای صحیح کودک را تشویق کنید.

۱۵- هنگامی که چشم پوشی از خبر وی غیرممکن است با کودک قرار بگذارید در صورت خبرچینی نکردن به او جایزه می دهید و برعکس.

۱۶- به کودک اعتماد به نفس بدهید تا برای جلب توجه مجبور به خبرچینی نشود.

۱۷- در فعالیت و کارها کودک خبرچین را با الگوهای مناسب قرار دهید و در مورد رفتارهای خوب این الگوها با کودک بحث کنید.

۱۸-کروم بلتز، پیشنهاد می دهد اصل تمیز را به کودکان یاد دهید تا برخی خبرها با خبرچینی متفاوت باشد مثل خبرهایی که مورد خطر برای اموال مدرسه و دیگران و… است.

۱۹- کودک را با دادن فهرستی از خبرچینی هایش از رفتارش آگاه کنید.

۲۰- به کودک کمک کنید تا خودش راهی برای اصلاح رفتارش بیابد به جای اینکه آن را به طور کامل به عهده ی والدین بگذارید.

۲۱- به کودک آموزش دهید که گزارش چه اطلاعاتی مناسب است. مثل نیاز به کمک فوری، زد وخورد، فریب دادن و…

منبع : sara.jamejamonline.ir

2,654
منتشر شده در818 روز پیش

چه زمانی کودک پرخاشگرتان به روانپزشک نیاز دارد!

برخورد مناسب با کودکان نیاز به فراگیری مطالب مهمی دارد که پدر و مادران می توانند بوسیله انواع و اقسام کتاب آنها را فراگیرند. اینکه با کودک خود در شرایط مختلف چگونه برخورد کنیم بسیار با اهمیت می باشد. زمانی که کودک شما ناسزا می گوید و یا اینکه روی به پرخاشگری می آورد، نباید عکس العمل تندی از خود نشان دهید. می بایست منشا این ناسزاگویی ها را پیدا کنید و سپس آنها را براحتی حل کنید.

در حل این موضوع توجه به منشاء یادگیری بسیار مفید است:

۱ ) والدین باید به طور کلی ناسزاگویی را ترک کنند همچنین به کودک توضیح دهند که رفتار قبلی آن ها صحیح نبوده است.

۲  ) کنترل محیط و تعاملات کودک بسیار حائز اهمیت است باید با دور کردن کودک از محیط های ناسالم، دوستان و رفت و آمدهای مناسبی را نیز جایگزین کرد. مناسب تر است که والدین به طور ویژه از ۲ سالگی یعنی زمانی که کودک تقلید کلامی رو به پیشرفتی را نشان می دهد به این نکته توجه داشته باشند.

۳ ) والدین با دقت بیشتری کارتون ها، فیلم ها و بازی های رایانه ای را برای کودکانشان انتخاب کنند.

۴ ) روش های سختگیرانه والدین، رفتارهای پرخاشگرانه به خصوص ناسزاگویی کودک را افزایش می دهد، تغییر شیوه های تعامل با کودک از تثبیت این رفتار جلوگیری می کند.

۵ ) در مقابل فحاشی کودک هیچ گونه واکنشی نشان ندهید و کاملا حرکات او را نادیده بگیرید تا حس کنترل کردن دیگران در او تقویت نشود.

۶ ) با شنیدن حرف های زشت کودک نخندید، بلکه با او صحبت کنید و برایش توضیح دهید هر روزی که حرف های ناپسند نزند یا درمهمانی ها این رفتار را نداشته باشد پاداش خواهد گرفت.

۷ ) باید در پی ایجاد کردن موقعیت هایی باشید که کودک احساس نشاط و دوست داشتنی بودن را تجربه کند. در چنین مواردی باید به درمان حالات افسرده وار او نیز بپردازیم. این حس را باید در تمامی تعاملات بگنجانید تا از افسردگی و اضطراب او بکاهید.

نکته: با این حال چنان چه ناسزاگویی همراه با لجبازی یا تحرک بیش از حد باشد و کودک خشونت زیادی را نیز ابراز کند مراجعه به روان پزشک کودکان توصیه می شود زیرا ممکن است استفاده از الفاظ ناپسند تنها بخشی از یک مشکل عمده تر باشد.

منبع : pezeshketo.com

513
منتشر شده در818 روز پیش

آیا تبلت برای کودکان مفید است؟

نسل های امروزی به شیوه خود دوست دارند سرگرمی داشته باشند. شاید هم بتوان عنوان کرد که میانگین هوش کودکان نسل های جدید کمی بالاتر است. پیشرفت های تکنولوژی باعث شده است که کودکان به آتاری و میکروهای قدیمی راضی نشوند. به روی کار آمدن تکنولوزی های جدید باعث می شود تا والدین بیشتر نگران فرزندان خود شوند و همیشه سعی کنند مراقبت ویژه ای نسبت به آنان داشته باشند. حال سوال اینجاست که تبلت برای کودکان مفید است؟

برای کوچولویم موبایل بخرم؟
آوا چهار ساله است. اتاقش را عروسک‌های رنگارنگ پر کرده‌اند اما هیچ چیز مثل تلفن همراه مادرش او را سرگرم نمی‌کند. مادر آوا تصمیم گرفته برای تولد چهارسالگی او برایش یک تلفن همراه هوشمند بخرد. به نظرش با چنین هدیه‌ای نه‌تنها او را ذوق‌زده می‌کند بلکه با یک تیر دو نشان دیگر هم می‌زند؛ آوا می‌تواند از این به بعد با تلفن همراه خودش با مادربزرگش صحبت کند و دلتنگی سرکار بودن پدرش را هم آسان‌تر تحمل کند و از طرف دیگر بازی‌هایی که روی گوشی‌اش نصب می‌شود، جمله همیشگی «حوصله‌ام سر رفته!» را از سر او بیرون می‌کند و به مادرش وقت بیشتری برای رسیدگی به کارهایش را می‌دهد.

موبایل‌بازی ممنوع!
با کمی اغراق می‌توانیم بگوییم که خرید تلفن همراه برای یک کودک چهار، پنج ساله بدترین گزینه ممکن است. بچه‌ها در این سن نیاز اورژانسی به برقراری ارتباط تلفنی ندارند و از طرف دیگر با چسبیدن به این تکنولوژی آسیب‌های زیادی را هم به جسم و روان خود وارد می‌کنند.

–  مدام لمس کردن صفحه گوشی هنگام بازی کردن، مفاصل انگشتان را دچار مشکلاتی جدی می‌کند که درمان کردنش حتی در ابتدای ابتلا هم ساده نیست و بعد از گذشت مدتی درمان این آسیب‌ها غیرممکن هم می‌شود.

–  حاصل مدام بازی کردن با گوشی، چشمی همیشه خسته است.

–  این ابزارها آنقدر دلچسب هستند که بچه‌ها بعد از مدتی استفاده به آنها اعتیاد پیدا کنند و هر روز ساعت بیشتری را برای بازی با آنها اختصاص دهند، تصور نکنید این بازی‌ها فرزند شما را باهوش‌تر می‌کند. او به مرور علاوه بر مشکلات ذهنی که پژوهشگران ادعا می‌کنند سراغش می‌آید، دچار تیک‌های ظاهری هم می‌شود.

–  بعضی از پژوهشگران معتقدند استفاده درازمدت از تلفن همراه، روی مغز تاثیری مخرب می‌گذارد و می‌تواند باعث ابتلا به سرطان مغز شود.

پس:
–  استفاده‌تان از تلفن همراه در خانه را محدود کنید، بچه‌ها بیشتر از هر چیز از عادت‌های شما الگو می‌گیرند.

–  اگر می‌خواهید به فرزندتان اجازه استفاده از تلفن همراه را بدهید، آن را روی «فلایت مود» بگذارید تا در معرض امواج مضر قرار نگیرد.

– برای استفاده از تلفن همراه محدودیت‌هایی وضع کنید. کودک چهار ساله شما نباید بیشتر از نیم‌ساعت در روز با چنین ابزاری سرگرم شود.

تبلت بچه‌ها را باهوش می‌کند؟
از نظر مادر ستاره سرگرم کردن فرزند دوساله‌اش با موبایل یک اشتباه بزرگ است. او به این عقیده پژوهشگران که امواج تلفن همراه به مغز بچه‌ها آسیب می‌زند باور دارد و به همین دلیل می‌خواهد با خرید تبلت فرزندش را با تکنولوژی آشنا کند. از نظر او دوست شدن با تکنولوژی نه‌تنها به نفع رشد ذهنی فرزندش است و به او مهارت‌های تازه‌ای می‌آموزد بلکه باعث می‌شود کمتر به او بچسبد یا در مهمانی غر بزند.

هنوز خیلی زود است!
شاید بچه‌های چهار، پنج ساله بتوانند مهارت «تکرار یک دستورالعمل» را با کمک تبلت یاد بگیرند و از طریق پخش موسیقی، بازی کردن و لمس تصادفی صفحه زودتر از همسالانشان این توانایی ذهنی را به دست بیاورند اما سرگرم کردن کودکان دوساله با تبلت ایده خوبی به نظر نمی‌رسد.

–  تکنولوژی مزایای زیادی دارد اما برای بچه‌های زیر دو سال، بازی کردن با پازل و اسباب‌بازی‌های بسیار ساده از کشف قابلیت‌های ابزارهای تکنولوژیک مفیدتر و تاثیرگذارتر است. آنها برای پرورش مهارت‌های ذهنی‌شان به مشاهده، شنیدن و لمس کردن دنیای اطراف‌شان نیاز دارند.

– بازی‌های ساده کودکانه نه‌تنها قدرت ذهن این کودکان را بالا می‌برد، بلکه به توانایی‌های جسمی‌شان هم کمک می‌کند. کودکی که به جای مدام نشستن روی مبل و بازی با تبلت، روی زمین قدم برمی دارد، زمین می‌خورد و گاهی خرابکاری به بار می‌آورد در هماهنگ کردن ذهن و جسمش زودتر توانا می‌شود.

–  بعد از رسیدن فرزندتان به سه سالگی می‌توانید برایش تبلت بخرید اما به شرط آنکه تنها نیم ساعت در روز سراغش برود. البته فرزند شما در هفت سالگی می‌تواند یک ساعت با این وسیله جذاب وقت بگذراند.

پس:
– می‌دانیم که سر و کله زدن با یک بچه دو ساله آسان نیست و مادری کاری ۲۴ ساعته است. اما این مسئولیتی است که خودتان پذیرفته‌اید و نمی‌توانید به‌خاطر سخت بودنش، راه‌های میانبر مخرب را جایگزین راه اصلی کنید.

–  شما باید ساعاتی از روز را کنار فرزندتان بنشینید، اسباب‌بازی‌هایش را روی زمین بریزید و با هم بازی‌های تازه‌ای را تجربه کنید. از طرف دیگر باید به او اجازه دهید که گاهی به تنهایی با وسایلش سرگرم شود، آنها را کشف کند و حتی به قیمت خرابکاری کردن خلاقیتش را پرورش دهد.

–  اگر نمی‌توانید ۲۴ ساعته مادری کنید، او را به مهدکودک بفرستید. فرزند دو ساله شما می‌تواند به چنین محیطی خو بگیرد و در کنار همسالانش سرگرم شود. شما هم می‌توانید انرژی‌تان را برای عصر و شب ذخیره کنید تا در زمان بودنش در خانه، کم نیاورید.

دبیرستانی‌ها به موبایل نیاز دارند؟
آرش ۱۶ ساله است. او والدینی مقرراتی و حتی می‌توان گفت سخت‌گیر دارد که ترجیح می‌دهند فرزندشان را مثل بچه‌های امروزی بار نیاورند. گرچه همه همکلاسی‌های او سال‌هاست تلفن همراه دارند اما پدر آرش معتقد است تا پیش از ورود فرزندش به دانشگاه نیازی به تهیه چنین وسیله‌ای وجود ندارد. آرش جز در ساعات مدرسه و کلاس‌های تقویتی از والدینش دور نمی‌ماند و به همین دلیل پدرش معتقد است نیازی به داشتن تلفن همراه برای گرفتن تماس‌های ضروری ندارد.

از آن ور بام نیفتید!
رفتار والدین آرش بیش از اندازه سخت‌گیرانه است. تلفن همراه برای بچه‌های دبیرستانی، تنها ابزار تماس گرفتن نیست. آنها دوست دارند روی حافظه تلفن هوشمندشان بازی‌ها و نرم‌افزارهای مختلف را نصب کنند و اگر بگوییم که رقابت بر سر داشتن چنین اطلاعاتی این روزها به یکی از اقتضائات سن آنها تبدیل شده، بیراه نگفته‌ایم.

–  یک تلفن هوشمند تنها ابزاری برای تماس گرفتن نیست. این دستگاه برای فرزند دبیرستانی شما نقش رایانه، ضبط صوت، تقویم و حتی مربی بدنسازی را می‌تواند بازی کند.

–  حتی نواجوانان دبیرستانی هم به گفته محققان نباید بیشتر از دو ساعت در روز مقابل صفحه‌های نمایش باشند. به گفته آنها فرقی نمی‌کند فرزندتان در این دو ساعت موبایل به دست باشد یا اینکه جلوی رایانه بنشیند؛ بیشتر از این زمان چشم دوختن به صفحه نمایش به سلامت او آسیب خواهد زد.

پس:
–  بپذیرید دوره و زمانه فرق کرده و اگر شما با وجود نداشتن یک تلفن همراه، توانسته‌اید پیشرفت کنید و سرتان را در میان همکلاسی‌های‌تان بالا بگیرید، نباید این قانون را برای فرزندتان هم وضع کنید. بچه‌ها در روزهای بلوغ‌شان دوست دارند شبیه همکلاسی‌ها و همسالان‌شان زندگی و رفتار کنند.

–  اگر راضی به خریدن یک تلفن همراه برای فرزند ۱۷-۱۶ ساله‌تان شدید، می‌توانید با گذاشتن قانون‌هایی امنیت روانی او را تضمین کنید. تلفن همراه نباید در مهمانی، میز غذا، زمان خواب و مدرسه همراه او باشد.

–  فرزندتان می‌تواند از تلفن همراه شخصی‌اش استفاده کند اما نباید برایش رمز عبور تعریف کند.

–  خریدن سیم کارت اعتباری برای نوجوان‌تان را فراموش کنید. برای کنترل بیشتر او باید قبض ماهانه‌اش را ببینید و مطمئن شوید در استفاده از آن زیاده روی نکرده است. شارژ کردن یک سیم‌کارت اعتباری با پول توجیبی و بدون اطلاع شما می‌تواند دردسرساز شود.

چرا بچه‌ها عاشق تبلت هستند؟
بچه‌ها دوست دارند مثل شما راه بروند،‌حرف بزنند و خلاصه مثل شما زندگی کنند. نگاهی به عادت‌های فرزندتان بیندازید. اگر سر شما توی کتاب باشد حتما او هم عاشق کتاب می‌شود و اگر موبایل صمیمی‌ترین دوست‌تان باشد، برای گرفتن تلفن همراه شما حتی به گریه کردن هم متوسل می‌شود.

دست‌هایش در خطر است
استفاده مداوم از صفحه‌های نمایش لمسی می‌تواند انگشتان فرزند شما را به مشکلاتی دچار کند که هیچ متخصص ارتوبدی از پس درمان‌شان برنمی‌آید. پس از تکنولوژی‌باز بودن کوچولوی‌تان ذوق‌زد نشوید.

اینترنت برای نوجوان‌ها سم است؟
والدین مجید می‌دانند در عصر تکنولوژی نمی‌توانند فرزندشان را از کار کردن با رایانه منع کنند اما آنها نگران افتادن فرزندشان در دام‌هایی هستند که در وب‌سایت‌های غیرمجاز یا روم‌های گفت‌وگو پهن شده است. از یک طرف دل‌شان می‌خواهد در تمام ساعات استفاده کنارش بنشینند و از طرف دیگر نمی‌توانند غرور پسر ۱۳ساله‌شان را بکشنند و به او بگویند قرار است کنترل شود.

هوشمندانه کنترل کنید!
نگرانی در مورد شیوه استفاده کودکان و به ویژه نوجوانان از قابلیت‌های تکنولوژی و دنیای مجازی طبیعی و بجاست. سوء‌استفاده از کودکان و نوجوانان در دنیای مجازی، مشکلی است که اغلب کشورها با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.

–  محققان می‌گویند سوء‌استفاده از کودکان نحوه پاسخگویی آنان را در برابر شرایط استرس‌زا در آینده تغییر می‌دهد و حتی ژن‌های‌شان را هم دستخوش تغییر می‌کند. شواهد حاکی از این است که استفاده ناآگاهانه از قابلیت‌های اینترنت، کودکان و نوجوانان را در معرض سوء‌استفاده قرار می‌دهد.

–  فراهم شدن زمینه سوء‌استفاده جنسی و مالی تنها مشکلات استفاده ناآگاهانه از تکنولوژی نیست. پیغام‌های آزاردهنده ناخواسته هم می‌تواند سلامت روان کودکانی که راه مقابله با آنها را نمی‌دانند و نمی‌توانند موضوع را با دیگران در میان بگذارند در معرض تهدید قرار می‌دهد.

پس:
–  دلیلی برای اینترنت‌باز شدن فرزندتان تا پیش از ۱۰ سالگی وجود ندارد. پس نه‌ به‌خاطر ذوق خودتان و نه از سر رقابت با مادران دیگر، تا پیش از این سن صفحه‌ای در شبکه‌های اجتماعی برایش نسازید.

–  اگر بعد از ۱۰ سالگی پای فرزندتان را به شبکه‌های اجتماعی باز کردید، در زمان فعالیت کنارش بنشینید و استفاده درست از این فضا را به او آموزش دهید. فرزند شما تا ۱۴ سالگی حتی از ای‌میلش هم باید با نظارت شما استفاده کند و نمی‌تواند رمز عبورش را از شما پنهان کند.

–  به فرزندتان از همان ابتدا بگویید نباید نشانی، شماره تماس، محل تحصیل و دیگر اطلاعات شخصی‌اش را در اختیار وب‌سایت‌ها یا افراد ناشناس قرار دهد.

–  به نوجوان‌تان در مورد مشکلاتی که ممکن است در فضای مجازی برایش ایجاد شود اطلاع‌رسانی کرده و رفتارهای مخرب را برایش معرفی کنید. ناآگاهی مقدمه اشتباه کردن است. گذشته از این اگر او بعضی اصول فعالیت در دنیای مجازی را نداند، ناآگاهانه خود را در معرض خطر قرار می‌دهد. پس اگر خودتان نمی‌توانید مربی خوبی برایش باشید، نام او را در یک کلاس مطمئن بنویسید.

–  اگر در همه ابعاد زندگی با او صمیمی و همراه باشید، میل کمتری برای پنهان‌کاری باقی می‌ماند. بچه‌هایی که از واکنش‌های والدین‌شان وحشت ندارند حتی در صورت اشتباه کردن زودتر و آسان‌تر امکان جبران اشتباه را برای خود فراهم می‌کنند.

–  رایانه فرزند شما باید در گوشه‌ای از اتاق گذاشته شود که از بیرون قابل دیدن باشد. صفحه نمایش باید رو به در باشد و در اتاق فرزندتان هم در زمان استفاده نباید بسته باشد.
شما حق ندارید بدون دیدن هیچ نشانه تهدیدکننده‌ای به حریم خصوصی او سرک بکشید اما فرزندتان هم حق ندارد روی رایانه‌اش رمز عبور بگذارد.

چه زمانی می‌تواند با رایانه کار کند؟
سپهر ۱۰ ساله است و برای انجام برخی از فعالیت‌های مدرسه به رایانه نیاز دارد. گرچه پیش از این والدینش در برابر خرید این وسیله مقاومت می‌کردند اما حالا راضی شده‌اند که روی میز تحریر او، یک رایانه بگذارند تا بهتر به درس و مدرسه‌اش برسد. با این وجود والدین او در مورد مشکلاتی که رایانه باز شدن فرزندشان می‌تواند همراه بیاورد نگرانند.

وقت مدرن شدن رسیده

هر چیز دوره‌ای دارد و به‌خاطر ترس از آسیب‌های هیچ چیز، نمی‌توان بچه‌ها را به طور کامل از رفتن به سمتش منع کرد. کافی است والدین اطلاعات خود را در زمینه استفاده از رایانه بالا ببرند و بتوانند با نظارت درست و برقراری رابطه صمیمانه و موثر با فرزندشان، خطرات استفاده از تکنولوژی را برای او به حداقل برسانند.

–  کاهش تمرکز، ایجاد سبک زندگی نامناسب و بی‌تحرک شدن فرزندتان حاصل آشنا کردن او با رایانه در اوایل کودکی است.

–  درست است که بچه‌های دو، سه ساله نیازی به استفاده از رایانه ندارند اما محققان می‌گویند اگر در پنج، شش سالگی فرزندتان را با این وسیله آشنا کنید و مهارت استفاده از آن را به او بیاموزید، پس از وارد شدن به مدرسه توانایی بالاتری را از خود نشان می‌دهد.

–  استفاده بیش از اندازه از رایانه، می‌تواند به سلامت ذهن و جسم بچه‌ها آسیب بزند. قبلا هم گفتیم زمان استفاده از صفحه‌های نمایش (تلفن همراه، رایانه و حتی بازی‌های ویدئویی) باید محدود باشد و حتی در سنین نوجوانی نباید به بیشتر از دو ساعت در روز برسد.

–  استخوان‌بندی نوجوانان هم با استفاده طولانی‌مدت از تبلت آسیب می‌بیند. پس بهتر است به جای تبلت، رایانه در اختیار فرزندتان قرار دهید، میز استانداردی برایش تهیه کنید و به او اصول صحیح نشستن را آموزش دهید. از طرف دیگر از او بخواهید هر یک ربع، ۲۰ دقیقه یک‌بار از پای میز بلند شود و کمی راه برود.

پس:
–  فرزندتان را از بازی‌های رایانه‌ای محروم نکنید. بازی کردن در همان یکی، دو ساعت مجاز نمی‌تواند او را خشن کند یا رفتارهای نابهنجار را در فرزندتان تثبیت کند اما اگر زمان بازی‌اش طولانی شد، انتظار دیدن تیک یا ناتوانی در تمرکز را داشته باشید.

–  برای آنکه بتوانید سر از کار فرزندتان دربیاورید و بدانید از چه راهی می‌رود باید خودتان هم با این ابزارها آشنا باشید. پس اگر از رایانه چیزی سردرنمی‌آورید، هرچه زودتر در یک کلاس آموزشی ثبت‌نام کنید.

–  روی رایانه فرزندتان تنها برنامه‌هایی را که می‌دانید برای انجام فعالیت‌های متناسب با سن و موقعیتش لازم هستند، نصب کنید.

–  در هفت، هشت سالگی دلیلی برای قرار دادن رایانه در اتاق بچه‌ها وجود ندارد. حتی بچه‌های ۱۰، ۱۲ ساله می‌توانند در گوشه‌ای دیگر از خانه که به‌راحتی قابل دیده شدن است از این وسیله استفاده کنند و رایانه به جای آنکه وسیله شخصی آنها تلقی شود، باید یکی از وسایل خانه باشد که در مواقع ضرورت در اختیار آنها قرار داده می‌شود.

چرا گرفتار تله‌های اینترنتی می‌شود؟
فر زندتان را به بی‌عقلی یا شرارت متهم نکنید! او نمی‌تواند از خودش در برابر مزاحمان مجازی محافظت کند، چون شما چیزی در این مورد به او یاد نداده‌اید.

دورش دیوار نکشید
فرزندتان را از تکنولوژی محروم نکنید! تربیت خانگی شما بایدبه آنچه در دنیای واقعی می‌گذرد شباهت داشته باشد تا فرزندتان را دچار سردرگمی نکند یا به پنهان‌کاری مجبورش نکند. اگر فرزندتان در جمع دوستانش میل به ارتباطات آنلاین و استفاده از تکنولوژی را مشاهده کند، قطعا سخت‌گیری شما اثری جز تشنه‌تر کردن او نخواهد داشت.

بیش از حد اعتماد نکنید
اعتماد بیش از اندازه و آزادی بی حد و مرز درست به اندازه سخت‌گیری‌های غیرمنطقی می‌تواند به فرزند شما آسیب بزند. اگر نمی‌خواهید نوجوان‌تان در تله‌های اینترنتی گرفتار شود، به او با نظارت خودتان اجازه فعالیت بدهید. قانون‌هایی مثل نیمه‌شب‌ها اینترنت تعطیل است یا وقتی پای رایانه‌ای حق بستن در را نداری، می‌تواند در حفظ برخی چارچوب‌ها به شما و او کمک کند.

فرزندتان را نترسانید
بچه‌های خیلی وقت‌ها دچار مشکل می‌شوند، چون جسارت بیان مشکلات‌شان را ندارند. آنها از قضاوت، برخورد یا  تنبیه‌های شما می‌ترسند و به همین دلیل مشکلات‌شان را به محض ایجاد شدن با شما درمیان نمی‌گذارند و به‌خاطر همین کمک نگرفتن‌ها کلاف بحران‌های‌شان را پیچیده‌تر می‌کنند.

منبع : bartarinha

1,011
منتشر شده در832 روز پیش
صفحه 5 از 6« بعدی...23456
تبلیغات
پرشین طب

آخرین ویدئوهای پزشکی