روانشناسی کودکان - صفحه 4 از 6 - پرشین طب

فروش فایل فروشگاه شاپ می نو
امار سایت
  • افراد آنلاین : 12
  • ورودی گوگل : 107
  • تعداد کل مطالب : 4191
  • بازدید امروز : 4121
  • بازدید دیروز : 8312
  • بازدید این هفته : 53936
  • بازدید این ماه : 315506
  • بازدید کل : 3823411
انیمیشن

آیا انیمیشن ها بر روی کودک تاثیرگذار خواهد بود؟

باید بدانیم که در انیمیشن ها مقدار زیادی خشونت وجود دارد ، در نهایت شخصیت های مثبت داستان برنده می شوند ولی باید این نکته را در نظر داشته باشید که اعمال خشونت آنها می تواند بر روی کودک تاثیر گذار باشد. همچنین بازی های رایانه ای زیادی وجود دارد که در آن خشونت حرف اول را می زند ، مطمئنا این خشن بودن بر روی اعمال و روحیات کودک تاثیر گذار خواهد بود. در این بخش می خواهیم در مورد انیمیشن ها بیشتر توضیح دهیم.

تاثیرات مثبت و منفی انیمیشن ها بر روی کودکان
افزایش مهارت های شناختی در کودکان مانند مهارت دیداری فضایی یکی از ابعاد تاثیرگذار مثبت انیمیشـن هاست اما تاثیر انیمیشن ها می تواند منفی نیز باشد. البته تاثیرات مثبت و منفی انیمیشن ها روی کودکان بیشتر از نوجوانان است چون در این دوره از زندگی کودک در حال آموزش اصول و شیوه زندگی کردن است و قسمت عمده شخصیت او در حال شکل گیری، به همین دلیل همانندسازی و الگوبرداری در این سنین باعث می شود که انیمیشن ها تاثیر بیشتری روی کودکان داشته باشد. کودکان در سنین پایین تر قادر به تمییز دادن بین دنیای واقعی و غیرواقعی نیستند و همانطور که شخصیت شان براساس همانندسازی و الگوبرداری از شخصیت های موجود در انیمیشن ها نیز می تواند روی آنها تاثیر بگذارد، بنابراین انیمیشن ها می توانند باعث فرهنگ سازی شوند و روی نگرش ها و ارزش های افرادی که نسل آینده را می سازند، تاثیر بگذارند و در شکل گیری شخصیت کودکان نقش عمده ای را ایفا کنند.

نقش تربیتی برعهده رسانه نیست
هرچقدر سن کودک کمتر و میزان تماشای انیمیشـن های او بیشتر باشد، تاثیرات انیمیشن ها شدیدتر خواهد بود. والدین باید توجه کنند که نقش تربیتی برعهده آنهاست نه رسانه ها. یعنی این والدین هستند که باید بر چگونگی استفاده از رسانه ها روی فرزندانشان نظارت کنند چون سازندگان انیمیشن ها غالبا روی جنبه های تجاری محصولات خود توجه می کنند و کمتر به جنبه های تربیتی انیمیشـن ها تمرکز می کنند. مسئله اینجاست که بیشتر انیمیشـن ها جزو تولیدات ایرانی نیست و اگر بر فرض مثال یک انیمیشن غیرایرانی بخواهد روی فرهنگی خاص تاکید کند، این فرهنگ ایرانی نیست و سازندگان روی ترویج فرهنگ و آداب و رسوم کشور خود تاکید می کنند و این موضوع طبیعی است.

باید فواید و مضرات سرگرمی ها را در نظر بگیرید. برخی از والدین برای حفظ سعادت خانواده تصمیم گرفته اند از تلویزیون استفاده نکنند و گروهی نیز به کودکان خود یاد می دهند به سبک و سنگین کردن محتویات برنامه ها بپردازند. هر چقدر یک کودک یا حتی یک بزرگسال برنامه های تلویزیونی را بهتر تجزیه و تحلیل کند بهتر می تواند از عواقب منفی رسانه ها دور باشد. بدون تردید والدین می توانند بیشترین کمک را در این زمینه به فرزندان خود بکنند.

بن تن و دیگر انیمیشن های خشن
الگوی استفاده والدین از رسانه ها نیز اهمیت خاص خود را دارد. برای مثال اگر والدین بخش عمده اوقات فراغت خود را با تلویزیون سپری کنند، کودکان این رفتار را الگوبرداری می کنند و باعث آموزش غلط می شود؛ بنابراین والدین باید ترجیح بدهند ساعتی از روز را با فرزندان در مورد موضوعات مختلف صحبت کنند و با یکدیگر به تبادل فکری بپردازند. توصیه روانشناسان کودک این است که کودک نباید بیشتر از ۱ تا ۲ ساعت در روز و حتی ۳ تا ۴ ساعت در هفته پای تماشای تلویزیون بنشیند. علاوه بر مدت زمان تماشای تلویزیون، والدین باید بر محتوای انیمیشـن ها نیز نظارت دقیقی داشته باشند. متاسفانه انیمیشـن هایی مانند بن تن، مرد عنکبوتی و بت من از جمله انیمیشن هایی است که خشونت در آنها دیده می شود.

در واقع این موضوع ثابت شده است که هر چقدر میزان مواجهه با خشونت در رسانه ها بیشتر باشد، روی نگرش و رفتار کودکان تاثیر زیادی دارد و باعث خشونت و رفتار خشونت آمیز در آنها می شود. بچه ها از بین شخصیت های انیمیشن ها، الگوهای خودشان را انتخاب می کنند

علاوه بر این مفاهیمی مانند آگاهی جنسی یا مصرف مواد مخدر از طریق انیمیشن ها به کودکان منتقل می شود، بنابراین خانواده ها باید مراقب این موارد باشند. اگر کودک در یک انیمیشـن یا فیلم سینمایی قهرمان فیلم را در حال مصرف سیگار ببیند، الگوی نادرستی برای او خواهد شد. پوشش نامناسب شخصیت های انیمیشن نیز می تواند باعث الگوبرداری غلط و مغایر با فرهنگ کشور در کودکان شود. در برخی انیمیشن های غیر ایرانی ممکن است برخی صحنه های مغایر با فرهنگ و ارزش های کشور حذف شود اما به عقیده من برخی مفاهیم به صورت غیرمستقیم وارد ذهن کودک می شود.

بعد از نمایش انیمیشـن در مورد موضوع آن با کودک بحث و گفتگو کنند
یکی از کارهایی که والدین به عنوان نظارت کننده باید انجام دهند این است که بعد از نمایش انیمیشن در مورد موضوع آن با کودک بحث و گفتگو کنند و از او بپرسند چه معنا و مفهومی از تماشای انیمیشـن درک کرده است. والدین باید توضیحاتی را درخصوص انیمیشـن به فرزندشان بدهند و به او در درک آنچه که دیده کمک کنند تا از این طریق کودک بتواند بین دنیای خیالی و واقعیت تفاوت قائل شود و آن دو را از یکدیگر تشخیص دهد. برای مثال یک کودک ۳ یا ۴ ساله وقتی بن تن را در حال پرش از یک ارتفاع بلند می بیند، قادر به درک دنیای خیالی از واقعیت نیست و تماشای این صحنه ممکن است باعث الگوبرداری غلط و در نتیجه آسیب و خطر جدی برایش شود؛ به همین دلیل اگر کودک چنین صحنه هایی را دید، والدین باید او را توجیه کنند. مجموعه «شکرستان» انیمیشن بسیار آموزنده و خوبی برای کودکان است

شکرستان نمونه یک انیمیشن خوب برای کودکان
اگر سازندگان انیمیشن های ایرانی بتوانند روی جذابیت تولیدات خود بیشتر کار کنند، می توان شاهد انیمیشن های تاثیرگذار خوبی بود. برای مثال مجموعه «شکرستان» انیمیشـن بسیار آموزنده و خوبی است و اخیرا نیز انیمیشـن های خوبی در این زمینه تولید شده که تاثیرگذار بوده اند اما به عقیده من اگر مجموعه هایی مانندن شکرستان در ساعت مناسبی پخش و تبلیغ بیشتری روی آن شود، می تواند مخاطب خود را پیدا کند و در عین حال تاثیر خوبی نیز روی بیننده بگذارد.

Viber
بچه ها از بین شخصیت های انیمیشن ها، الگوهای خودشونو انتخاب می کنن و هر چقدر بچه ها در سن پایین تری در معرض انیمیشن های مغایر با فرهنگ کشورشون قرار بگیرن بیشتر به همانندسازی می پردازن. شاید روزی یه کوچولو مثل بن تن خودش را از بالای یک ساختمان بلند پرت کنه به امید اینکه هیچ اتفاقی براش نمی افته. انیمیشن ها را جدی بگیریم.

منبع : beytoote

370
منتشر شده در815 روز پیش
جنبه جنسی

کودکان خود را از جنبه جنسی آگاه و آماده کنید!

همه بچه ها با توجه به رشدشان و در یک سنین خاص سوال های متفاوتی در خصوص مسال مختلف به ذهنشان خطور می کند که اگر پدر و مادر به این سوالات واکنشی از خود نشان ندهند ممکن است در آینده خطرات زیادی کودکان را تهدید کند. یکی از مهمترین این مسائل و سوالات، مربوط به مسائل جنسی می شود. شاید این مورد نگرانی های پدر و مادران را نیز در پی داشته باشد.

دوره نوجوانی از بحرانی‌ترین دوره‌هاست و زمان دلبستگی‌های بزرگ و‌اندیشه درباره آنهاست. تاثیرات نیرومند احساسات مربوط به تمایلات جنسی، جای بسیاری از تصورات و مفاهیم ذهنی را می‌گیرد، آثار دلبستگی جنسی در رفتار آنان آشکارا منعکس می‌شود، اغلب نوجوانان مهربان، دلسوز و دقیق که به تاثیرات و اضطرابات جنسی متمایل شده‌اند، نسبت به اطرافیان کینه جو، عصبانی، ‌و بی‌عاطفه می‌شوند، و این تحولات ممکن است در نتیجه ارضا نشدن میل جنسی و فقدان اقدامات لازم از قبیل: ورزش، ‌کار، گردش، ‌یا سیری بیش از حد جنسی باشد.

مسلم است که طبیعت نوجوانان در دوره بلوغ جنسی تغییر می‌یابد، آن‌ها بیشتر عصبانی و سرکش می‌شوند و این تغییرات با ظهور میل جنسی اعم از امیال ارضا شده یا نشده در برخی از آن‌ها آشکار است.

یک طبقه بندی علمی

متخصصان اطفال امریکا نوعی طبقه بندی کلی را مطرح می‌کنند که برای ادامه مباحث ما در رابطه با دوره نوجوانی مفید است، به این صورت که به سنین ۱۰ یا ۱۱ تا ۱۴ سالگی در دختر‌ها و ۱۲ تا ۱۵ سالگی در پسر‌ها، اوایل نوجوانی و به دو سال پس از آن، اواسط نوجوانی و ادامه این سنین تا زمان شروع بزرگسالی را اواخر نوجوانی می‌گویند.

آغاز دوران بلوغ که با اوایل نوجوانی آغاز می‌شود، دوران دگرگونی‌های عظیمی‌ است. در این دوران نه تنها تغییرات جسمی‌ مهمی‌ در نوجوان پدید می‌آید، بلکه دگرگونی‌های برجسته اجتماعی و روانی نیز در او ایجاد می‌شود. سه نقطه عطف زندگی هر کسی را می‌توان تولد، بلوغ و مرگ نامید. نظر به اهمیت حیاتی این دوران در زندگی نوجوان به ویژه از نظر جنبه‌های تربیتی، ضروری است که برخی از حقایق خاص این دوران تشریح شود تا هم نوجوان به موقعیت حیاتی خود پی ببرد و به تکالیف، وظایف و مسئولیت‌های شرعی، اجتماعی و اخلاقی که از این پس به او تعلق می‌گیرد، آگاهی یابد و هم اولیا و مربیان از این طریق به درک روحی نوجوان خود نایل آیند.

مهم‌ترین نگرانی‌های دوره اول بلوغ عبارتند از: نگرانی درباره عادی بودن، نگرانی درباره خصایص جنسی، ‌نگرانی درباره قد، ‌نگرانی درباره وزن، نگرانی درباره ناحیه تناسلی، و نگرانی درباره خصایص ثانوی جنسی (مانند رشد پستان در دختران، و ریش و سبیل در پسران) که در این زمینه والدین و مربیان با دادن آگاهی‌های مناسب باید منشا این نگرانی‌ها را از نوجوانان بزدایند.

والدین و بلوغ فرزندان

بیشتر والدین از آشفتگی دوران بلوغ آگاهند و دوران بلوغ را با احساساتی متناقض به خاطر می‌آورند، ‌مانند بهترین زمان یا بد‌ترین زمان، سن دانایی یا سن نادانی، ‌ بهار امید یا زمستان ناامیدی که این احساسات حاکی از فراز و نشیب‌های روح یک نوجوان است. او گاهی شاداب، خوشحال، سرزنده و گاهی پژمرده، ‌اندوهگین و ساکت است.

نوجوانان به دلیل احساس توانایی برای عمل جنسی، تشدید انگیزه‌های جنسی، کنجکاوی در مورد موضوعات جنسی، تلاش برای تعیین نقش جنسی و ترس شدید از نتایج فعالیت جنسی، به امور جنسی حساسند. این حساسیت مفرط که با ترشح هورمون‌های جنسی توأم است تمایلات جنسی نوجوان را تشدید می‌کند؛ اگر طریقه مشروع و قانونی برای تشفی امیال جنسی مقدور نباشد، امکان انحراف نوجوان زیاد است، این انحراف اغلب به صورت کامجویی‌های بدلی (خود ارضایی، همجنس‌بازی، ‌نظربازی) تجلی می‌کند.

برای حل چنین مشکلاتی باید قبل از هر چیز به ارزیابی پرداخت. در ارزیابی و شناخت مشکلات جنسی باید ابتدا تاریخچه زندگی فرد را به دست آورد و براساس آن روش‌های تغییر رفتار را انتخاب و شیوه‌های‌شناختی همچون افزایش بصیرت فرد را در سرلوحه برنامه‌ها قرار داد. با توجه به اینکه تربیت نفس در دوران نوجوانی از عوامل سلامت روان و رفتار دوره جوانی است، این موضوع بر بسیاری از جنبه‌های شخصیت جوانان نیز تاثیر می‌گذارد و جوانان امروز باید با درک موضوع و مطالعه، به تربیت نفس خود بکوشند.

منبع : pezeshketo.com

470
منتشر شده در845 روز پیش
مهدکودک رفتن بچه هایتان

با مهدکودک رفتن بچه هایتان چطور باید رفتار کنید؟!

شاید شما هم کودکی دارید که در انتظار رفتن به مهد می باشد. آشنایی با فضایی جدید برای کودکان کمی دلهره آور است. گروهی از بچه ها نمی توانند خود را به سرعت با فضای جدید وقف دهند پس مادران و پدران عزیز باید بتوانند آنان را قبل از حضور در مهد از لحاظ روانی آماده کنند تا با مشکلاتی مانند ترس از محیط مواجه نشوند.

درباره مدرسه چیزهای مثبتی به فرزندتون بگین. مثلا درباره پیدا کردن دوستای جدید، داشتن لحظات خوب در مدرسه، انجام فعالیت های بزرگ، و همچنین زنگ تفریح در زمین بازی با او صحبت کنین. شما خودتون هم روزهای این چنینی داشتین و قطعا اون روزها رو دوس داشتین.

چیزی بهشون نگین که باعث ترس اون ها بشه. کاری کنین که براشون جالب به نظر برسه.

براشون دلیل بیارین. بهشون بگین که بزرگ شدن و هرکسی در اون سن باید به مهد کودک بره. همه ی بچه ها این مرحله رو میگذرونن.

چیزایی که باید بدونن رو بهشون یادآوری کنین. بچه ها تقریبا هرروز به مهدکودک میرن بنابراین نمیتونن انتظارات خیلی بالایی داشته باشن.

بچه ها رو برای رفتن آماده کنین. به اونها بگین که خیلی سخت نیست و فقط کمی کار داره. اگه اون ها هنوز اضطراب دارن، مهدکودک رو بهشون از قبل نشون بدین و یا از خواهر یا برادر بزرگترشون بخواین که درباره مدرسه یا مهدکودک اطلاعاتی بهشون بدن.

به اون ها احساس اعتماد به نفس بدین. برای انجام این کار باید موقعی که خودتون هم با بچه ها صحبت میکنین اعتماد به نفس داشته باشین.

در حین صحبت ها بهشون هشدار بدین. اگه شما مهدکودک رو جدی نگیرین، بچه ها هم اون رو جدی نمیگیرن. خودتون اخلاق بچه های کوچیک رو بهتر میشناسین.

بهشون بگین رفتن به مهدکودک تجربه بسیار خوبیه. بهشون بگین سعی کنن دوستای جدید پیدا کنن و همچنین سعی کنن اون ها رو با دوستای قدیمیشون هم آشنا کنن. البته به این کار اصرار نکنین.

حالا اون ها کاملا اعتماد به نفس دارن. کماکان بهشون درباره ارزش مهدکودک یادآوری کنین.

هرروز درباره مهدکودک از اون ها نپرسین مخصوصا روزایی که ناراحت به نظر میرسن. اون ها دوس ندارن مسائل اتفاق افتاده براشون یادآوری بشه.

منبع : novinzi

437
منتشر شده در845 روز پیش
سوالات عجیب کودکان

چگونه باید به سوالات عجیب کودکان پاسخ دهیم؟

حتما شده که کودکی سوال هایی می پرسد که دهانتان وا می ماند. البته بیشتر سوال های کودکان از روی کنجکاوی بیش از حد است و قطعا قصد و غرضی در آن نیست. همانطور که می دانید باید به این سوالات پاسخ داد؛ حال شما اگر با چنین سوالات عجیب غریبی مواجه شوید، چگونه پاسخی خواهید داد؟! برخورد مناسب با کودک را یاد بگیرید تا در مواقع ضروری بدون هیچ اشتباهی به سوالات‌شان پاسخ دهید. حال می خواهیم به برخی از این سوالات بپردازیمو نحوه پاسخگویی به آنها را از دید بگذرانیم.

«مامان من از کجا اومدم؟» شنیدن این سؤال شاید کابوس خیلی از مادران باشد که نمی‌دانند چطور به آن پاسخ بدهند. بچه‌ها نه قدرت درک واقعیت را دارند و نه می‌توان آن‌ها را فریب داد. از طرف دیگر این سال‌ها آنقدر دسترسی بچه‌ها به اطلاعات زیاد شده که عملاً دادن جواب‌های گمراه‌کننده نمی‌تواند دردی را دوا کند. بنابراین چطور باید به سؤالات جنسیتی بچه‌هاجواب بدهیم؟

کنجکاوی بچه‌ها در زمینه این نوع مسائل از ۳ تا ۵ سالگی شروع می‌شود. بچه‌ها در این سن قصد ندارند صرفاً درباره مسائل جنسیتی اطلاعات کسب کنند، آنها فقط کنجکاوند که بدانند چطوری به دنیا آمده‌اند یا جنسیت بچه‌ها چطوری مشخص می‌شود. بنابراین والدین باید به همان صورتی که به پرسش‌های غیرجنسیتی کودک با دقت و صحیح پاسخ می‌دهند، به پرسش‌های جنسیتی‌شان هم دقیق و صحیح جواب دهند و با گفتن: «حالا زوده که بفهمی» و «زشته، نپرس»، او را روی چنین موضوع‌هایی حساس نکنند.

در دوره پیش دبستانی بچه‌ها نسبت به خصوصیات جسمانی خود آگاه می‌شوند و درباره تفاوت‌های جسمی بین دختر و پسر کنجکاوند. به همین دلیل هم از هر فرصتی استفاده می‌کنند تا مثلاً در استخر، حمام، کنار دریا یا موقع تعویض لباس، به بدن دیگران نگاه کنند و تفاوت هایشان را با آنها درک کنند.

در همین سن و سال بچه‌ها از شما می‌پرسند که «بچه از کجا می‌آید؟» در این سن، گفتن جواب «از شکم مادر» بیشتر بچه‌ها را قانع می‌کند. اما اگر کودکتان اطلاعات بیشتری خواست، به او بگویید: «وقتی پدر و مادر می‌خواهند که بچه‌ای داشته باشند، سلولی از بدن پدر به سلولی در بدن مادر می‌پیوندد و آن وقت رشد بچه شروع می‌شود. وقتی بچه به اندازه کافی بزرگ شد از شکم مادر بیرون می‌آید».
وقتی بچه‌ها بویژه در سنین بالاتر درباره چگونگی جا گرفتن جنین در شکم مادرشان سؤال می‌کنند، جواب دادن سخت است. شما باید قدرت درک کودک را در نظر بگیرید و از گفتن جواب‌های گمراه کننده و گیج کننده اجتناب کنید.

معمولاً بیشتر بچه‌ها تا سنین دبستان با این پاسخ‌ها قانع می‌شوند. در سنین بالاتر در دوره دبستان، کنجکاوی‌ها به زندگی زناشویی، اعضای جنسی و ارتباط با جنس مخالف معطوف می‌شود. در این دوره می‌توانید کتاب‌های علمی را به آنها معرفی کنید که درباره عمل جنسی صحبت نمی‌کنند بلکه درباره نحوه شکل‌گیری جنین اطلاعاتی را می‌دهند. در نزدیکی‌های سن بلوغ، می‌توانید حجم اطلاعات را کم کم افزایش داده و با معرفی کتاب هایی، به فرزندتان بگویید که جزئیات بیشتر را خودش تحقیق کند و بخواند.

منبع : hidoctor.ir

689
منتشر شده در866 روز پیش
مقایسه نکنید

فرزندتان را با کودکان دیگر مقایسه نکنید

گاهی برای والدین پیش می آید که بین خواهر و برادر مقایسه هایی انجام می دهند ، باید بگوییم که این کار کاملا اشتباه می باشد ، شما علاوه بر این کار نباید بین فرزندان خود و فرزندان دیگران مقایسه کنید. این کار باعث می شود تا اعتماد به نفس کودک شما به شدت خدشه دار شود و باعث می شود تا کودک شما احساس حقارت و کوچکی کند. در این نوشته سعی شده است تا به دلایل مهمی اشاره کنیم که نشان می دهد نباید فرزندتان را با کودکان دیگر مقایسه کنید.

برای اینکه فرزندانتان را با کودکان دیگر مقایسه نکنید، دلایل زیادی وجود دارد. این مقایسه چه با خواهر و برادرهای او باشد و چه با بچه یکی از آشنایان، قرار دادن فرزندتان در معرض اینگونه مقایسات، اعتمادبه‌نفس آنها را به شدت خدشه‌دار کرده و باعث می‌شود احساس حقارت کنند. باوجود این، بسیاری از والدین وقتی می‌بینند فرزندشان به خوبی بچه‌های دیگر نیست، دست به این مقایسه‌ها می‌زنند. در زیر به دلایل مهمی اشاره می‌کنیم که به شما نشان می‌دهد چرا نباید فرزندتان را با دیگران مقایسه کنید.

۱. بر اعتمادبه‌نفس آنها اثر می‌گذارد. یکی از مهمترین دلایلی که نباید فرزندتان را با بچه‌های دیگر مقایسه کنید این است که بر اعتمادبه‌نفس آنها اثر منفی خواهد گذاشت. آیا دوست دارید خودتان را مدام با دیگران مقایسه کنند؟ بیشتر مشکلات مربوط به ضعف اعتمادبه‌نفس در کودکی ریشه دارد، بنابراین کاری نکنید که آنها احساس کنند از دیگران پایین‌تر هستند.

۲. هر کودکی متفاوت است. هر کودک یک فرد خاص است و استعدادها و توانایی‌های خاص خودش را دارد. چه اهمیتی دارد که یک کودک در موسیقی استعداد دارد و دیگری ندارد؟ آن کودک ممکن است در ورزش استعدادی فوق‌العاده داشته باشد یا عاشق کتاب خواندن باشد. هیچکدام از این استعدادها بهتر از دیگری نیست، همانطور که هیچ بچه‌ای از بچه‌ای دیگر برتر نیست. به هیچ عنوان نباید طوری رفتار کنید که احساس کنند باید سعی کنند شبیه دیگران باشند.

۳. خشم. مقایسات مستقیم باعث عصبانی شدن بچه‌ها می‌شود. وقتی برایشان مشخص می‌شود که به اندازه کافی خوب نیستند، نه تنها حس تلخی و ناراحتی نسبت به شما پیدا می‌کنند بلکه نسبت به آن خواهر و برادر و یا دوست هم همین حس ناراحتی و عصبانیت در آنها ایجاد می‌شود. آیا واقعاً می‌خواهید بین بچه‌هایتان خصومت ایجاد کنید؟ مطمئناً نه. پس از مقایسه کردن آنها با همدیگر خودداری کنید، حتی اگر تصور کنید متوجه آن نمی‌شوند، چون ممکن است کسی به اطلاع آنها برساند.

۴. در آنها ماندگار میشود. شاید تعجب کنید وقتی بفهمید که خاطرات این مقایسات تا چه مدت می‌تواند در ذهن فرزندتان بماند. مدت زمانی طولانی بعد از آخرین باری که به خاطر می‌آورید به فرزندتان گفته باشید، «چرا تو نمی‌تونی مثل برادرت باشی؟»، فرزندتان به خاطر خواهد داشت که چقدر احساس حقارت کرده است. این پیام خیلی زود در آنها ماندگار میشود، حتی اگر واقعاً در آن لحظه منظور خاصی نداشته باشید.

۵. پیش‌گویی کامبخش. این هم خطراتی دارد. فرزندتان به مرور زمان این پیام را که به اندازه کافی خوب نیستند جذب کرده و کم‌کم آن را باور می‌کنند. اگر قرار نیست موفق شوید اصلاً چرا باید چیزی را امتحان کنید؟ و این دقیقاً همان اتفاقی است که می‌افتد. با این روش فرزندتان را فقط برای شکست آماده می‌کنید.

۶. با سرعت خودشان رشد می‌کنند. دوران کودکی مسابقه‌ای برای اول شدن نیست. بچه‌ها با سرعت خودشان رشد می‌کنند. اما بیشتر اوقات والدین وقتی می‌بینند که فرزندشان در همان سن فرزند دوستشان راه می‌افتد یا به زبان می‌افتد، نگران می‌شوند. هیچ برنامه زمانی برای رشد کودکان وجود ندارد، به همین دلیل هیچ جای نگرانی نیست. مطمئن باشید که به زمان خودشان رشد خواهند کرد.

۷. خودخواهی. برعکس این مقایسات هم همینطور است. عاقلانه است که فرزندتان را به طریق مثبت هم با دیگران مقایسه نکنید. دوست دارید فرزندتان طوری بزرگ شود که تصور کند از بقیه آدمها برتر است؟ تحسین کردن بچه‌ها کار خوبی است اما باید مراقب باشید که به طور مداوم به آنها نگویید که از بقیه بچه‌ها بهتر و بالاتر هستند. اگر بخواهید آنها را خودخواه و متکبر بار بیاورید هیچ لطفی در حقشان نکرده‌اید.

مقایسه کردن فرزندتان با دیگران تصویری منفی از خودشان به آنها می‌دهد.

پدر یا مادر بودن یک مسابقه نیست و لازم نیست به بقیه والدین نشان دهید که فرزندتان چقدر بهتر از بقیه است یا نگران باشید که بقیه بچه‌ها بهتر از بچه شما هستند. فقط باید با محبت آنها را تشویق کنید که خودشان را باور داشته باشند و کمکشان کنید که توانایی‌های خودشان را کشف کنند.

شما چطور؟ آیا والدینتان در کودکی شما را با کودکان دیگر مقایسه می‌کرده‌اند؟ اگر اینطور است، فکر می‌کنید این مقایسه‌ها چه تاثیری بر شخصیت شما داشته است؟

منبع : mardoman.net

696
منتشر شده در867 روز پیش
دوست خیالی

آیا کودک شما هم دوست خیالی دارد؟ پس بخوانید!

آیا بچه های شما هم با خود حرف می زنند یا اینکه گمان می کنند دوست هایی در کنارشان وجود دارد و با آنها به بازی می پردازند؟ اینگونه کودکان در ذهن خود چند دوست خیالی را ترتیب می دهند و با آنها زندگی می کنند . البته با افزایش سن این دوستی ها کم می شود و اصولا جای نگرانی خاصی نیست اما مادران و پدران باید طریقه برخورد با کودک خود را در اینگونه شرایط بدانند تا دچار اشتباهات مهلکی نشوند.

بيشتر والدين به خيال‌بافي‌هاي فرزند خود واقف هستند و آن را به ‌عنوان بخشي از زندگي او پذيرفته‌اند. اما پذيرش يك دوست خيالي و نامرئي كار چندان آساني نيست؛ به ويژه آن كه فرزندتان با تمام قوا از آن موجود خيالي كه گاهي اوقات با اسامي ‌عجيب و غريب نيز ناميده مي‌‌شود، دفاع كرده و دوست دارد كه شما نيز او را يكي از افراد خانواده بدانيد و باور داشته باشيد.

نگران نباشيد! تحقيقات نشان داده است كه كودكان از ۲۰ ماهگي به بعد توانايي اين را دارند كه افكار و احساسات خود را به يكي از وسايل يا اسباب‌بازي‌هاي خود نسبت دهند و پس از اين مرحله معمولا دوست خيالي قدم به زندگي فرزند شما خواهد گذاشت. اين دوست خيالي از سن دو تا سه سالگي وارد عرصه زندگي شده و گاهي تا سنين دبستان نيز باقي مي‌‌ماند، به‌ گونه‌‌اي كه تقريباً ۷۵ درصد بچه‌ها تا سن هفت سالگي ارتباط با دوست خيالي را تجربه كرده‌اند. البته هر چه سن كودك بيشتر مي‌شود، شدت اين دوستي‌ها كمتر خواهد شد و به همين دليل بيشترين و عميق‌ترين دوستي بچه‌‌ها با دوستان خيالي را در سنين حدود سه سالگي مي‌بينيم. اين موضوع در روند رشد كودك طبيعي است و كودكاني كه داراي دوست خيالي هستند معمولاً خلاق‌تر هستند.

البته برخي والدين نگران اين قضيه هستند كه ارتباط بيش از حد با اين دوست خيالي به روابط اجتماعي كودك لطمه بزند و او توانايي برقراري ارتباط با همسن و سالان خود را از دست بدهد، اما جاي نگراني نيست. جالب است بدانيد كه اين كودكان اغلب سازگارتر و اجتماعي‌تر از كودكاني مي‌‌شوند كه دوست خيالي ندارند. با گسترش روند تك فرزندي در خانواده‌‌ها، بد نيست والدين بدانند كه كودكان تنها يا فرزندان اول خانواده معمولاً بيشتر از بقيه بچه‌ها، درگير ارتباط با دوست نامرئي خود هستند و گاهي نيز تا بزرگسالي همراه او زندگي مي‌كنند البته با گسترش روابط اجتماعي و جمع‌هاي دوستان، حضور دوست خيالي كم‌رنگ‌تر و گاهي حتي محو مي‌‌شود.

بسياري از والدين از حضور اين موجود خيالي در زندگي فرزند خود وحشت دارند و سعي مي‌‌كنند با بي‌توجهي يا انكار اين دوست، آن را از صحنه زندگي فرزند خود حذف كنند. آنها مي‌ترسند كه اين مسئله سبب گوشه‌گيري و انزواي بيش از حد فرزندشان شود، اما در حقيقت اين طور نيست.

از زماني كه كودك توانايي درك و استدلال و استنتاج را پيدا مي‌كند، دوست دارد كه تجربيات و آرزوهاي خود را از زبان فردي ديگر نيز بيان كند و نكته جالب اين است كه پرسش‌كننده و پاسخ‌دهنده يك نفر خواهد بود؛ فرزند شما. اين مسئله سبب مي‌‌شود كه او مشكلاتي را به‌ عنوان مشكلات اين دوست خيالي مطرح كند و با استدلال و استنتاج خود، پاسخي نيز براي حل اين معما بدهد كه البته اغلب اين واكنش‌ها برگرفته از رفتار و كردارهاي پدر و مادر است.

اگر شما نگاهي تيزبينانه به روابط فرزندتان و دوست نامرئي‌اش داشته باشيد، در واقع بازتابي از برخوردها و رفتارهاي خود را در او مي‌بينيد و اگر حرف يا حركتي، سبب ناراحتي شما مي‌شود، بهتر است به جاي تنبيه يا توبيخ كودك، به اصلاح آن رفتار در خود بپردازيد.

با بزرگ‌‌تر شدن كودك و ورود به مرحله پيش دبستان، كودكان سعي در مخفي كردن اين دوست خيالي دارند به ‌خصوص اگر با واكنشهاي منفي يا مسخره ‌آميز شما نيز در اين رابطه رو به ‌رو شده باشند، اما اين دوستان همچنان در زندگي فرزندتان حضوري فعال دارند. در اين مرحله دقت كنيد كه حضور اين دوست مانعي براي دوست‌يابي‌هاي واقعي وي نشود؛ هر چند كه در اكثر بچه‌ ها اين اتفاق نمي‌افتد و به‌ راحتي دوستاني پيدا مي‌كنند. با افزايش مسئوليت‌ها و وظايف تحصيلي و گسترش روابط دوستانه، كم‌كم حضور اين دوست خيالي كم‌رنگ‌‌تر مي‌شود و تنها هنگام تنهايي‌هاي كودك به سراغش خواهد آمد. البته گاهي تشديد روابط با اين موجود نامرئي به دليل سرخوردگي و عصبانيتهاي ناشي از حوادث روزمره يا مهم، از قبيل تولد فرزندي جديد در خانواده، دعواهاي مكرر پدر و مادر، جا به ‌جايي مدرسه و… است كه شما بايد آگاهانه به كنترل و حل اين مشكلات بپردازيد تا دوباره شرايط به حالت عادي برگردد.

یکی از کارهای موثر در پيشرفت ذهني و اجتماعي كودكان اين است كه آنها دنيا را از ديدگاه هايي متفاوت از ديدگاه خود ببینند و داشتن دوستهاي خيالي كمك موثري به اين امر مي‌كند. در حقيقت دوستان خيالي ابزار مناسبي براي آموزش مسائل به‌ طور غير ‌مستقيم به كودك هستند. شما به‌ عنوان والدين كودك در قبال اين مسئله وظيفه سنگين و خطيري داريد؛ از اين رو برخوردهاي نامناسب با اين قضيه مي‌‌تواند اثرات سوئي تا آخر عمر بر روند رشد عقلي و اجتماعي كودك بگذارد.

چند نكته كه والدين بايد در برخورد با اين موجودات نامريي رعايت كنند، عبارتند از:

كودك را از داشتن دوست خيالي منع نكنيد. بدترين كار ممكن اين است كه او را به خاطر اين دوست تنبيه كنيد. با اين كار، فضاي بي ‌اعتمادي و ناامني را در رابطه خود و فرزندتان پايه‌گذاري مي‌كنيد كه اثرات سوء آن را در دوران نوجواني او خواهيد ديد.

دوست خيالي كودك را مسخره نكنيد و اجازه ندهيد كه ديگران نيز اين كار را انجام دهند. هيچ دليلي وجود ندارد كه كودك را به دليل صحبت با كسي كه وجود ندارد مسخره كنيد. به روابط دوستانه او با اين مهمان نامرئي احترام بگذاريد.

به كودك نگوييد كه ديگر بزرگ شده و نبايد با دوستان خيالي خود حرف بزند. اين موضوع اثرات روحي بدي روي او مي‌گذارد؛ درست مانند اينكه از امروز به شما بگويند حق نداريد مادر خود را ببينيد!

از طريق فرزند خود، با دوست خيالي ارتباط برقرار كنيد. نترسيد، كسي شما را ديوانه نمي‌‌داند؛ البته لزومي‌ ندارد كه بيش از حد در بازي غرق شويد. منطقي باشيد و هيجانات خود را كنترل كنيد. شما فقط يك بازيكن هستيد و گرداننده اصلي بازي فرزندتان است.

در رابطه با اين دوست خيالي با فرزند خود صحبت كنيد و اگر دوست نداشت حرف زيادي بزند، به او احترام بگذاريد و او را تحت فشار قرار ندهيد. به حضور اين دوست در خانه خوشامد بگوييد و سوالاتي در مورد زندگي او و تعداد خواهر و برادرها و… از فرزندتان بپرسيد. اين كار باعث مي‌‌شود كودك، شما را نيز در گستره دوستان خود و اين مهمانان نامرئي قرار دهد.

اگر كودك كارهاي نادرست و اشتباهات خود را به گردن دوستش انداخت، نگران نشويد و با او برخورد نكنيد. از طريق برخورد با همين دوست خيالي، پيام خود را به فرزندتان برسانيد؛ مثلاً بگوييد « من واقعاً از دست فلاني عصباني هستم. مطمئنم اگر مامانش هم اينجا بود عصباني مي‌‌شد. اين بار دومي‌ است كه بي اجازه به وسايل بابا دست مي‌‌زند يا اسباب‌بازي‌هايش را جمع نمي‌كند.

منبع : pezeshketo.com

528
منتشر شده در876 روز پیش
افزایش اعتماد به نفس دختران

افزایش اعتماد به نفس دختران با این نکات مهم!

باید بگوییم که دختران نسبت به پسران از بدو تولد دارای اعتماد به نفس بالاتری هستند. دختران زمانی که در سنین مدرسه قرار می گیرند به دلیل فشارهای اجتماعی ، انتظارات بیشتر از آنها و … باعث می شود تا از اعتماد به نفس آنها کاسته شود و به تدریج روحیه آنها کم شود. در این نوشته می خواهیم در مورد نکاتی صحبت کنیم که با عمل کردن به آنها می توانید اعتماد به نفس خود را افزایش دهید. دختران به این ۱۰ گفته شده توجه کنند. 

۱/ تشویق به ابراز وجود:
به دختر خود بیاموزید که نیازهای خود را به بزرگسالان بیان کنند و در صحبت با همسالان خود جایگاه خود را حفظ کند. اگر بچه ی دیگری نسبت به او بدرفتاری کرد، تشویقش کنید که در این موارد بگوید: از این طرز صحبت کردن تو خوشم نمی آید.

۲/ در تعریف و تمجیدهای خود خاص باشید:
زمانیکه به دختر خود می گویید که چقدر او باهوش است، اگر از یک مثال مشخص تر استفاده کنید، گفته شما برای او پرمعناتر می شود. به او بگویید: (تو واقعا ذهن خوبی داری) .
۳/ تعریف و تمجید خود را با واقعیت منطبق کنید:
یک دختر بچه سوم دبستانی می داند که او بهترین هنرمند یا موسیقیدان در دنیا نیست اما درک می کند که شما متوجه پیشرفتهای او در طول یک ماه شده اید و از آن استقبال می کند.

۴/ به او کمک کنید تا بفهمد که چرا بعضی از اوقات کنار گذاشته می شود:
برای دختر خود توضیح دهید که اگر او به هر جشن تولد، مهمانی یا انجام یک بازی دعوت نشود، این به معنای  توهین به او نیست. زمانیکه بچه های دیگر می گویند: من با تو دوست نیستم، برای دختر خود توضیح دهید که آن بچه هنگام زدن این حرف در شرایط روحی مناسب نبوده است.

۵/ تشویق صلاحیت و کفایت:
در کمک کردن به او برای انجام تکالیف یا وظایفش عجله نکنید. اگر او برای انجام دادن آنها از شما کمک بخواهد، از او بخواهید تا ابتدا خودش دقایق بیشتری برای انجام آنها تلاش کند.

۶/ او را تشویق کنید تا چنانچه تمایل دارد ورزش کند:
گزینه های ورزشی زیادی برای دخترها نسبت به قبل وجود دارد. اگر او تمایل دارد ژیمناستیک انجام دهد یا فوتبال بازی کند، به او این فرصت را بدهید و توانایی او در این کار را بسنجید. شما نباید در انتخاب ورزش تصمیم گیرنده باشید او خودش می تواند آنچه را که دوست دارد تشخیص داده و انتخاب کند.

۷/ در خصوص نقاط ضعف یا قوت او پیش داوری نکنید:
فرزند دختر داشتن به این معنا نیست که او با کارهای کوچک و جزئی دست و پنجه نرم خواهد کرد و تمایلی به رفتن به ماهیگیری از خود نشان نخواهد داد یا فعالیتهای ورزشی سبک را انجام می دهد. به دنبال نشانه ها و توانایی ها در او باشید و با شناختن آنها نقاط قوت او را پرورش داده و ضعفهای او را برطرف کنید.

۸/ تشویق به تصور بدنی سالم:
هنگامیکه او ناگزیر می پرسد: ( آیا من زیبا هستم؟) با اشتیاق تمام به او بگویید بله. هنگامیکه شما از ظاهر او تعریف می کنید، عملکردهای او را نیز پررنگ کنید: امروز توی ژیمناستیک فوق العاده بودی یا چشمهای تو روی سکو می درخشید.

این جملات برای دخترهای بزرگتر هم مفید خواهد بود آنها از اینکه بشنوند مدلهایی که در مجله ها هستند دختر یا زنان واقعی به نظر نمی رسند و این هنر عکاس و طراح است که آنها را از آنچه در حقیقت هستند، لاغر تر و زیباتر به تصویر کشیده است. شده اند.

۹/ او را برای تبعیض جنسی آماده کنید:
حتی امروزه، بعضی از مردم تصور می کنند که دخترها نمی توانند بعضی از کارهایی را که پسرها انجام می دهند، انجام دهند. اگر متوجه شدید دختر شما در حال تماشای فیلم یا نمایشی است که در آن دخترها در پس زمینه ایستاده اند و پسرها وسط هستند، به آن اشاره کنید و به او بگویید که تمام چیزهایی که در دنیای واقعی وجود دارد متفاوت است.

۱۰/ به نقش مدلهای مثبت زنانه اشاره کنید:
از هر فرصتی در هنگام تماشای اخبار یا خواندن روزنامه استفاده کنید و به دختر خود نشان دهید که زنان کارهای زیادی می توانند انجام دهند. زنان هم می توانند سناتور، دکتر، گوینده اخبار ورزشی  و ورزشکار باشند.
برای آنها کتابهایی را بخوانید که شخصیت زن آنها قوی و باهوش است. این کتابها را می توانید از کتابخانه ها و کتابفروشی ها تهیه کنید و از کتابدار برای پیدا کردن آنها کمک بگیرید.

منبع : ninisite.com

666
منتشر شده در879 روز پیش
لکنت زبان

چرا کودک دچار لکنت زبان می شود؟

می دانیم که وقتی کودک متولد می شود دارای لکنت زبان نمی باشد ، لکنت زبان یک اختلال می باشد که عامل آن ژن های مختلفی می باشد که در گفتار دخیل هستند. کودک با یک استعداد طبیعی این اختلال را در طول زندگی خود دریافت می کند. در جدیدترین تحقیقاتی که انجام شده است ، یک متخصص آسیب شناسی گفتاری اذعان داشته است که قسمتی از لکنت زبان می تواند ارثی باشد ، می خواهیم در این نوشته در مورد اختلال لکنت زبان صحبت کنیم.

البته این یافته‌ها به این معنا نیست که همه افراد دارای این ژن به لکنت زبان مبتلا می‌شوند. چون در بیشتر مواردی که فرد دارای استعداد طبیعی است یک عامل ایجاد کننده مانند شوک روانی مانند جدایی، مرگ و…، بیماری مانند صرع و… و یا اختلال عملکردی باید وجود داشته باشد. لکنت زبان یک اختلال چند عاملی است. حدود ۸۰ درصد از موارد را مغز به تنهایی اصلاح می‌کند و تا قبل از دوران بلوغ این مشکل از بین می‌رود. اما در ۲۰ درصد از موارد، مشکل ادامه می‌یابد.

توانبخشی توسط متخصص گفتاردرمانی
خوشبختانه، برای لکنت زبان درمان وجود دارد. معمولا تکنیک‌های توانبخشی راحت و قابل اجرا توسط متخصص گفتاردرمانی به عنوان اولین چاره مطرح می‌شود. آن ها با درمان شناختی رفتاری که برای فرد در نظر می گیرند، به او کمک می‌کنند تا با استرس و ناراحتی‌هایی که گاهی اوقات با این مشکل همراه است، کنار بیایید. اما وقتی اختلال گفتاری با اختلال کمبود دقت و هماهنگی و حتی تیک همراه است فرد می‌تواند تحت نظر پزشک قرار گیرد.

چند توصیه

اگر فرزند شما مشکل لکنت زبان دارد برای کمک به بیان او به توصیه های زیر توجه کنید:

– به سختی صحبت کردن گاهی باعث عصبی شدن کودک می‌شود، در این زمان با نوازش بازوان و شانه‌هایش او را آرام کنید. این رابطه، او را بهتر آرام خواهد کرد تا این که دستوری بگوید: «استراحت کن، آرام باش»

– سعی کنید وقتی با شما حرف می‌زند به صحبت‌های او گوش دهید، یک گوش دادن صددرصد. یعنی در آن زمان هیچ کار دیگری انجام ندهید و به چشم هایش نگاه کنید. برای اینکه بهتر نگاهتان را ببیند، مقابلش بنشینید. شما خوب می‌دانید تمرکز بر روی آنچه می‌گوید به بیان او کمک خواهد کرد.

– شما نیز هنگامی که با او صحبت می‌کنید، کلمات را به خوبی و آرامی بیان کنید. تا فرزندتان با تقلید از شما طرز بیان خود را تنظیم کند.

منبع : qudsonline.ir

747
منتشر شده در881 روز پیش
صفحه 4 از 6« بعدی...23456
تبلیغات
پرشین طب

آخرین ویدئوهای پزشکی