روانشناسی کودکان - صفحه 3 از 6 - پرشین طب

فروش فایل فروشگاه شاپ می نو
امار سایت
  • افراد آنلاین : 22
  • ورودی گوگل : 46
  • تعداد کل مطالب : 4390
  • بازدید امروز : 11854
  • بازدید دیروز : 15552
  • بازدید این هفته : 27406
  • بازدید این ماه : 384486
  • بازدید کل : 4792188
مشکلات کلامی کودک

مشکلات کلامی کودک خود را مدیریت کنید

پرشین طب – روانشناسی کودکان | به گزارش پرشین طب؛ شما به عنوان والدین کودک با توجه به برخی نکات ساده می‌توانید تشخیص دهید که آیا کودک‌تان دچار مشکلاتی در زمینه صحبت کردن هست یا نه؟ به طور کلی هر کودک تا سه سالگی باید بتواند از ۳۰۰ تا ۵۰۰ کلمه استفاده کند. این رقم تا چهار سالگی به ۱۵۰ کلمه و حتی بیشتر می‌رسد.
شما به عنوان والدین کودک با توجه به برخی نکات ساده می‌توانید تشخیص دهید که آیا کودک‌تان دچار مشکلاتی در زمینه صحبت کردن هست یا نه؟ به طور کلی هر کودک تا سه سالگی باید بتواند از ۳۰۰ تا ۵۰۰ کلمه استفاده کند. این رقم تا چهار سالگی به ۱۵۰ کلمه و حتی بیشتر می‌رسد.

البته کودکانی که به سن پیش دبستانی می‌رسند ممکن است درخصوص کلماتی که می‌شناسند و به آن تسلط دارند تفاوت‌هایی با یکدیگر داشته باشند. چنین کودکی باید بتواند که جملاتی متشکل از ۴ تا ۸ کلمه را به زبان آورده و تا حد زیادی از والدین خود نیز تقلید کند. کودک باید قادر باشد که داستان‌های ساده‌ای را تعریف کرده و در عین حال چیزی را بیان کند که در دل آن موضوعی خاص و محوری وجود داشته باشد. گذشته از همه این موارد، کودک باید توانایی صحبت کردن آن هم با بیانی ساده و راحت را با سایر کودکان و بزرگسالان داشته باشد.

کودکی که در سن پیش دبستانی قرار دارد باید در سطحی از روانی صحبت کند که حتی افراد بزرگسال غریبه که تاکنون او را ندیده و به میزان تسلط او به استفاده از کلمات مختلف آشنایی ندارند نیز بتوانند آنچه را که به زبان می‌آورد به راحتی درک کنند. البته طبیعی است که کودک همچنان برخی کلمات و عبارت‌ها را به درستی تلفظ نکند.

نوک زبانی صحبت کردن
برخی کودکان که در سن پیش دبستانی قرار دارند ممکن است گرفتار سطحی از عارضه «نوک زبانی صحبت کردن» شوند. اما چندان جای نگرانی نیست، زیرا اکثر کودکانی که دچار این مشکل هستند با رسیدن به ۷ سالگی، به طرز چشمگیری بهتر شده و تقریبا آثاری از نوک زبانی صحبت کردن در آنها دیده نمی شود.

تلفظ نادرست
کودکی که در سن سه سالگی قرار دارد ممکن است که همچنان در بیان برخی صداهای هم آهنگ دچار مشکل شود. توصیه ما این است که نباید نگرانی به خود راه دهید. معمولا بیان این دسته از صداهای شبیه به هم برای کودکی که در چنین سن و سالی قرار دارد تاحدودی مشکل‌آفرین است که البته به مروز زمان برطرف می‌شود. اما اگر کودکی که از مرز ۵ سالگی عبور کرده و همچنان دچار مشکلاتی از این دست است، باید خانواده نسبت به پیشرفت او هوشیار بوده و با مشاور صحبت کنند.

لکنت زبان
لکنت داشتن در حین صحبت کردن بخش طبیعی از فرآیند رشد هر کودکی است که البته در برخی از کودکان در سنین بالاتر نیز ادامه پیدا می‌کند. یادتان باشد کودک پیش دبستانی شما در میانه جهش بزرگ مهارت زبانی است. بنابراین به طور طبیعی ممکن است مشکلاتی در تبدیل آنچه که در ذهنش می‌گذرد به کلمات داشته باشد. در برخی موارد کودک از آنچه قرار است به زبان آورده و به شما به عنوان والدینش بیان کند، آنچنان هیجان زده، ناراحت، مضطرب و خسته می‌شود که گاه از ادامه این کار منصرف خواهد شد. اگر متوجه چنین حالاتی در وی شده و حتی حالات پیشرفته‌تر دیگری نظیر چشمک زدن را مشاهده کردید با پزشک مشورت کنید.

نامفهوم و سریع صحبت کردن
برای کودکانی که هنوز به مرز سه سالگی نرسیده‌اند حرف زدن با بیانی مقطع و غیرروان اتفاقی طبیعی است. اما به تدریج و با رسیدن کودک به سن ۳ و ۴ سالگی رویه تغییر کرده و همزمان که تفکرات کودک وارد بیان او هم می‌شود جملاتی که بر زبان می‌آورد نیز کامل‌تر و روان‌تر می‌شود.

منبع : baghdaroo

382
منتشر شده در670 روز پیش
کودک بی ادب

با کودک بی ادب چطور رفتار کنیم؟

پرشین طب – روانشناسی کودکان | به گزارش پرشین طب خانواده ها باید بر روی تربیت کودکان خود حساس باشند ، اگر در اطراف خود یا در خانواده خود فرزندی دارید که با تفلید رفتار و گفتار دیگران قصد تحقیر بزرگ ترش را دارد یا عمو ، دایی و .. خود را با نام کوچک صدا می زند باید کمی نگران باشید و بر روی تربیت وی کار کنید. در این نوشته می خواهیم در مورد کودک بی ادب و نحوه صحیح برخورد با وی صحبت کنیم .

زندگي در دنياي پرمشغله و پيچيده امروز گاهي ما را از برخي از جنبه‌هاي مهم زندگي و كودكان‌مان غافل مي‌كند و سر بزنگاه ما را در چنان سردرگمي غرق مي‌كند كه به‌سادگي نمي‌توانیم راه درست را از نادرست تشيخص دهیم. يكي از اين جنبه‌ها غفلت در انتخاب صحيح شيوه‌هاي تربيتي مدرن يا بي‌تفاوتي نسبت به اين روش‌هاست. رويارويي با كودكاني كه به اصطلاح در زمره نسل جديد جاي مي‌گيرند و رفتاري آزار‌دهنده دارند، بسيار دشوار است؛ نسلي كه به اعتقاد بزرگ‌ترهاي‌شان از ادب و نزاكت بويي نبرده و مدام پيكان بزرگ‌تر‌ها پيشاني‌شان را نشانه گرفته است؛ نسلي كه چشم، گوش و حواسش به رفتار، گفتار و سكنات بزرگ‌ترهايش بوده و آنها را الگوي رفتاري خويش قرار داده است. پس نمي‌توان اين‌چنين بي‌محابا انگشت اشاره را به سوي آنها گرفت و از نقش كليدي والدين غافل شد. در اين مطلب دكتر كتايون خوشابي، فوق‌تخصص روانپزشكي كودكان درباره شيوه‌هاي صحيح تربيتي، تنبيه و تشويق و تاثيرگذاري والدين در تربيت كودكان با شما صحبت مي‌كند.

تشخيص كودكي كه ادب و احترام را در مقابل بزرگ‌ترها به جا نمي‌آورد و در مقايسه با همسالان خود پرخاشگري كلامي دارد، چندان سخت نيست اما صرف اينكه كودكي يكي، دو بار پا را از دايره قرمزي كه والدين و عرف جامعه برايش تعيين كردند، بيرون گذاشت دليل آن نيست که برچسب بي‌ادبي را به پيشاني‌اش بچسبانيم. دكتر  خوشابي، فوق تخصص روانپزشكي كودكان در اين‌باره مي‌گويد: «بچه‌هايي كه معمولا مرز را در ارتباط با بزرگسالان رعايت نمي‌كنند و به بزرگسالان به‌خصوص والدين‌شان توهين مي‌كنند و كودكاني كه دست روي والدين بلند مي‌كنند يا فحاشي و توهين‌هايي كلامي دارند و حين عصبانيت به پدر و مادر حمله مي‌كنند يا به افراد ديگر دست‌درازي مي‌كنند را تحت عنوان كودكاني كه درست تربيت نشده‌اند مي‌توان نام برد.

هميشه پاي والدين در ميان است
كودكاني كه در گروه كودكان بي‌ادب قرار مي‌گيرند و به قول دكتر خوشابي در گروه كودكاني كه درست تربيت نشده‌اند هستند، قطعا از بدو تولد با اين مشكل متولد نشده‌اند. پيدا كردن ريشه‌ها و منشاء اين بي‌ادبي چندان دشوار نيست. والدين تنها بايد كمي بيشتر به رفتار و كردار خود مسلط باشند و سنجيده‌تر عمل كنند. دكتر خوشابي در اين باره مي‌گويد: «اين كودكان معمولا حاصل روش‌هاي تربيتي نادرست والدين هستند؛ پدر و مادرهايي كه روش‌هاي فرزندپروري آنها سهل‌گيرانه است. كودكان در اين روش‌ها احترام گذاشتن به بزرگ‌تر‌ها را ياد نمي‌گيرند و محدوده‌هاي مربوط به سن‌ خودشان و والدين‌شان را نمي‌توانند به‌درستي رعايت كنند.

گام اول؛ انتخاب موضع درست در قبال فرزند
در يك روش تربيتي درست همان اندازه كه توجه، محبت و حمايت از طرف والدين نسبت به فرزندان وجود دارد، اعمال قدرت، كنترل و ديسيپلين هم بايد وجود داشته باشد. دكتر خوشابي  مي‌گويد: «زمان‌هايي كه لازم است پدر و مادر دوست فرزندشان باشند (زمان بازي كردن) مانند يك همسن با كودك بازي ‌كنند و در اين حالت از لحاظ قدرت فرقي بين والدين و كودك نيست. وقتي بچه كار درست يا نادرست مي‌كند، پدرو مادر بايد از موضع بالا بچه را مورد تنبيه يا تشويق قرار دهند و اين اصلا به معناي تنبيه بدني نيست. تشويق به معناي اينكه رفتار مطلوب كودك تقويت شود و استفاده از تنبيه به معناي اينكه رفتارهاي نامطلوب در كودك سرکوب شود.

گام دوم؛ پرهيز از تقسيم برابر قدرت
در روش‌هاي فرزندپروري سهل‌گيرانه ارتباط والدين با كودكان‌شان مثل همسالان‌شان است. همان‌طور كه كودك ممكن است با همسال خودش به‌طور فيزيكي يا كلامي درگير شود، چون در اين روش فاصله‌اي به لحاظ سيستم قدرت بين فرزند و والدين وجود ندارد به همان صورت حد و مرز والدين توسط كودك شكسته مي‌شود و او براي خود جايز مي‌داند كه پدر و مادر را مانند همسالانش مورد توهين و تحقير قرار مي‌دهد. به گفته اين روانشناس كودك اشكال بزرگ در انتخاب روش‌هاي نادرست فرزندپروري والدين است. در حالي‌كه در روش‌هاي نوين فرزندپروري پدر و مادر به‌موقع كنترل كودك را در دست مي‌گيرند و به او اجازه نمي‌دهند از حد و مرز خودش سوءاستفاده و تجاوز كند.

وقتي از تنبيه و تشويق مي‌گوييم از چه حرف مي‌زنيم
وقتي از تشويق حرف مي‌زنيم، مقصودمان تشويق‌هاي كلامي و غيركلامي است. وقتي كودک رفتار مطلوبي دارد، والدين مي‌توانند از تشويق‌هاي غير كلامي (نگاه محبت‌آميز، خنديدن و نوازش كردن سر و…) يا از روش‌هاي كلامي (آفرين گفتن و تعريف كردن از كودك و به نوعي كارش را مورد تاييد قرار دادن) استفاده کنند كه اين موجب افزايش اعتماد به نفس كودك مي‌شود. گاهي هم تشويق‌هاي مادي مي‌تواند جايگزين اين تشويق‌ها شود مثل خريدن كتاب، اسباب‌بازي يا تشويق‌هايي مثل هديه دادن برچسب به كودك كه همه اينها مي‌تواند جزء رفتارهاي تشويقي مثبت باشد. اما در شرايطي كه كودك پدر و مادر را مورد توهين قرار مي‌دهد، پرخاش مي‌كند يا آنها را كتك مي‌زند بايد از روش‌هاي تنبيهي استفاده كرد که يكي از روش‌هاي تنبيهي محروم كردن كودك است.

در اين شرايط مي‌توان كودك را به مدت پنج دقيقه در اتاق ديگري بگذاريم تا تنها باشد. اين اتاق بهتر است اتاق خودش نباشد تا خودش را با وسايلش سرگرم کند. خيلي از خانواده‌ها اين روش را خشن و به معناي حبس كردن مي‌دانند در حالي كه اين روش به هيچ‌وجه معادل زنداني كردن كودك نيست. باید به كودك بگوييم به دليل رفتار بدت از حضور در جمع محرومي و پنج دقيقه هم اصلا زمان زيادي نيست. البته به ازاي هر سال یک دقيقه به زمان اضافه مي‌شود. حتي مي‌توانیم در اتاق را باز بگذاريم اما نبايد به او اجازه خروج دهيم و اگر بچه رعايت نكرد بايد در اتاق را ببنديم و پس از اتمام زمان والدين بايد به مدت ۲۰ تا ۳۰ دقيقه به كودك كم‌محلي كنند.

چه تنبيهي موثر است؟
مهم نيست از چه روش تنبيهي استفاده مي‌كنيد؛ مثلا كودك را از اسباب‌بازي‌هايش دور مي‌كنيد يا او را از حضور در جمع محروم مي‌كنيد يا اجازه تماشاي كارتون را به خاطر رفتار بدش به او نمی‌دهید، مهم اين است كه تنبيه شما موثر باشد و او متوجه عملكردش شود. دكتر خوشابي در اين باره  مي‌گويد: «در شرايطي كه كودك نسبت به تنبيه‌ها واكنش نشان داد؛ مثلا اگر در مقابل محروميت پنج دقيقه‌اي از حضور در كنار والدين بي‌قراري كرد، تنبيه بايد ادامه پيدا كند. تنبيه در شرايطي تاثیرگذار است كه كودك از آن عبرت بگيرد. كودكي كه شاد و خندان از اتاق خارج مي‌شود، تاثيرپذيري لازم را نگرفته و مشخص است كه آن تنبيه كاملا بي‌فايده بوده و با روش ديگري بايد جايگزين شود.

تنبيه‌هايي كه نبايد از آنها استفاده كنيد
انتخاب شيوه‌اي كه براي تنبيه كودك استفاده مي‌كنيم از اهميت زيادي برخوردار است. انتخاب شيوه نادرست اثرات مخربي بر سلامت رواني كودك مي‌گذارد. دكتر خوشابي اين روش‌ها را با شما در ميان مي‌گذارد:

جملات ممنوعه
جملاتي مانند «ديگر مادرت نيستم»، «فقط پدر فلاني هستم»، «دوستت ندارم» يا «از اين به بعد با تو قهرم» از جمله جملات ممنوعه‌اي است كه نبايد هنگام سر زدن خطا و رفتار غلط با كودك در ميان گذاشت. اين جملات به معناي طرد كردن عاطفي كودك و از مصاديق كودك‌آزاري است و والدین باید به شدت ازبه زبان آوردن آن پرهیز کنند.

بازخورد احساسي داشته باشيد
بهترين روش در كنار تنبيه‌هاي صحيح آن است كه پدر و مادر احساس‌شان را با كودك در ميان بگذارند. نبايد به او بگويند چون بچه بدي هستي از دست تو ناراحتم بلكه بايد به او بگويند به خاطر اين رفتار بدي كه انجام دادي از تو عصباني و ناراحتم و الان نمي‌توانم با تو صحبت كنم يا جواب سوالت را بدهم؛ البته اين مدت زمان نبايد بيشتر از ۳۰ دقيقه شود.

حساب شده عمل كنيد
در صورتي كه والدين از شيوه محروم كردن كودك از اسباب‌بازي‌هايش استفاده مي‌كنند بهتر است براي ۳تا۲ ساعت اين روند را ادامه دهند و در پايان به‌طور مستقيم اسباب‌بازي را به كودك ندهند چون ممكن است كودك به خاطر محروميتي كه كشيده آن را پرت كند. باید اسباب‌بازي را در اتاقش گذاشت تا خودش سراغش رود.

نقش بازي كنيد
در شرايطي كه كودك‌تان پرخاشگري دارد سعي كنيد نقش فرد عصباني را بازي كنيد و مراقب باشيد با عصبانيت براي تنبيه او تصميمي نگيريد. هرگز نبايد با بچه‌اي كه پرخاشگري فيزيكي دارد همان‌گونه برخورد كرد تا بفهمد كارش اشتباه است چون در اين شرايط والدين خود را هم‌سن كودك كرده‌اند و روش تنبیهی‌شان از موضع بالا نيست.

منبع : bartarinha

====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ======

بمنظور دسترسی سریع تر به مطالب دلخواه خود، پرشین طب را از طریق لینک زیر در اینستاگرام دنبال کنید:

Instagram

515
منتشر شده در816 روز پیش
حقارت در کودکان

عواملی که باعث حقارت در کودکان می شود

پرشین طب – روانشناسی کودکان | به گزارش پرشین طب احساس حقارت تنها در افراد بزرگ سال نیست ، کودکان هم دچار احساس حقارت می شوند ، در این مطلب می خواهیم در مورد احساس حقارت در کودکان و همچنین ترس از قبول مسئولیت صحبت کنیم ، بررسی این موضوعات باعث می شود تا درک بهتری از کودکان داشته باشیم و بتوانیم به طور صحیح کودکان خود را تربیت کرده و برای آینده ای بهتر و روشن آنها را آماده و مسئولیت پذیر کنیم.

احساس حقارت، ترس از قبول مسئولیت است که فرد را از انتخابِ هدف ها و روابط با جامعه و تلاش دسته جمعی باز می دارد و اگر آگاهانه به سوی تلاش برای برتر بودن هدایت شود، کمک می کند تا فرد برای داشتن یک زندگی کامل تر تلاش کند تا فراتر از آنچه که اکنون هست را تجربه نماید؛ ولی اگر اصلاح نشود و شدت یابد به عقده حقارت تبدیل می شود.

دکتر مينا پور فرخ روان شناس با بيان اين مطلب افزود: تربیت صحیح کودک اولین و اساسی ترین رکن سعادت فردی و اجتماعی است. این مسئولیت مهم در درجه اول به عهده والین است؛ چرا که عقده حقارت در همان سال های اولیه کودکی شکل گرفته و اثرات آن برای همیشه نمود خواهد کرد.

اين روان شناس در پاسخ به اين پرسش كه، چه عواملی در به وجود آمدن عقده حقارت نقش دارد؟ اظهاركرد: در خانواده هایی که شیوه های تربیتی با الگوهای پرخاشگری والدین و سخت گیری های زیاد همراه است؛ فرزندان همواره به دنبال محبت خواهی، قدرت طلبی، انتقام جویی و در مواردی حتی اعتراف به نارسایی و شکست خواهند بود. همچنین مقایسه کودکان با هم سن و سالانشان باعث ایجاد ضعف های روانی و اجتماعی و کاهش عزت نفس می شود. سبک زندگی هم از عوامل بسیار مهم در بروز این پدیده می باشد.

وي ادامه داد: سبک زندگی ناز پرورده در خانواده هایی وجود داردکه والدین به قدری شیفته فرزندان هستند که اجازه نمی دهند فرزندان به تنهایی از عهده کارهایی که توانایی اش را دارند برایند و همین امر باعث به وجود آمدن احساس بی کفایتی و تنبلی و کناره گیری از اجتماع در فرزندان می شود. همچنين کودکانی که با سبک زندگی سلطه گری والدین پرورش یافته اند به شدت احساس عجز و ناتوانی می کنند.

پور فرخ در ادامه بيان كرد:کودکانی که مورد بهره کشی قرار گرفته اند، کتک خورده اند و در خانواده ناديده گرفته شده اند در صدد انتقام از جامعه برآمده و پرخاشگر و سرد و ظالم به نظر می رسند یا به جهت مخالف آن، سبک منفعل- پرخاشگر می شوند و با بی تفاوتی خود نسبت به دیگران درصدد انتقام برمی آیند. همچنين کودکانی که با بی توجهی و بی تفاوتی بزرگ شده اند پیوسته آمادگی شکست و باخت را دارند و کناره گیر و منزوی شده و در تنهایی خود به این باور رسیده اند که برتر از آن هستم که به دیگران محتاج باشم چرا که دیگران را حقیر می بینند. وي در پايان خاطرنشان كرد: آموزش سبک زندگی سالم و ایجاد علاقه اجتماعی و حس همدردی، نوع دوستی، همدلی و احترام مقابل باعث به وجود آمدن روابط سالم میان فردی و کاهش احساس حقارت می گردد.

منبع : tanzimekhanevadeh

====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ======

بمنظور دسترسی سریع تر به مطالب دلخواه خود، پرشین طب را از طریق لینک زیر در اینستاگرام دنبال کنید:

Instagram

457
منتشر شده در819 روز پیش
تنبیه کودکان از دید روانشناسی

با روش های تنبیه کودکان از دید روانشناسی آشنا شوید

پرشین طب – روانشناسی کودکان | به گزارش پرشین طب یکی از موارد مهی که والدین باید با آن آشنایی داشته باشند و در مورد آن مطالعه کنند نحوه ی برخورد صحیح با اطفال و فرزندان می باشد. روش های اشتباه را شناسایی کنند و سعی کنند از آن روش ها دوری کنند ، تنبیه کودکان از دید روانشناسی به چند دسته مختلف تقسیم می شود. در صورت تمایل با دکتر مریم پورشمس ، روان پزشک همراه شوید تا بیشتر شما را در جریان موضوع قرار دهد.

 این طبیعی است که در هر خانواده ای قوانینی وجود دارد که تنها مختص آن خانواده است. هر خانواده ای در ارتباط با رفتار اشتباه فرزندش از اصول تربیتی خاص آن خانه استفاده می کند. بعضی از خانواده ها ترجیح می دهند در مقابل رفتار اشتباه فرزندان واکنشی نشان ندهند اما عده ای دیگر از تنبیه و مجازات سخت برای اصلاح رفتار کودکان استفاده می کنند.

در مورد تنبیه فرزندان یک رای باشید

قبل از اینکه در مورد نحوه تنبیه کودکان صحبت کنیم ابتدا بهتر است واژه تنبیه را تعریف کنیم. تنبیه به معنای اصلاح کردن و آگاه کردن است! اما اگر قرار باشد تنبیه به معنای ابزاری برای فرونشاندن خشم والدین باشد دیگر نام آن تنبیه نیست اما مهم ترین نکته در تنبیه کودکان این است که پدر و مادر بر سر تنبیه فرزندشان دارای یک نظر و در این زمینه هم عقیده باشند.

تنبیه زمانی می تواند باعث تاثیر مثبت در کودکان شود که با روش درست در مورد کودکان اعمال شود چون در غیر این صورت باعث آسیب روانی در کودک می شود. برای مثال فرار از مدرسه، بزهکاری، اعتیاد یا حتی عدم پیشرفت شغلی از جمله تبعات تنبیه نادرست در کودکان است.

تنبیه کلامی

حتی الامکان بهتر است به جای تنبیه بدنی، رفتار کودکان را با واکنش های کلامی خطاب قراردهیم نه اینکه شخصیت آنها را سرکوب کنیم. برای مثال به جای اینکه به آنها بگوییم: «تو دختر یا پسر بدی هستی»، رفتار آنها را سرزنش کنیم و بگوییم «تو کار بدی کردی» اما باید مراقب باشیم که در این زمینه هم خیلی افراط نکنیم چون تاثیر خود را از دست خواهدداد و اثر تنبیه کمرنگ می شود اما نکته مهم این است که باید کودک بداند به خاطر چه کاری تنبیه می شود به همین دلیل باید قبل از اینکه کودک را به خاطر کاری سرزنش کنیم، کار اشتباه او را برایش یادآور شویم.

حد مجاز تنبیه بدنی

اگر در مواقعی استفاده از تنبیه بدنی تنها راه گریزناپذیری برای والدین است توصیه می شود آرام پشت دست کودک زده شود اما اگر تنبیه فرزندان حالت خشونت آمیز به خود بگیرد نه تنها تاثیری روی اصلاح رفتار فرزندتان ندارد بلکه باعث بروز رفتارهای پرخاشگرانه در کودک می شود. ممکن است با تنبیه بدنی فرزندتان از انجام کار اشتباه دوری کند اما این رفتار نشانه ترس اوست و در واقعیت قادر به تشخیص کار درست از نادرست نیست.

علاوه بر این، اگر کودک به درستی در مورد اشتباهی که مرتکب شده توجیه نشود و در ظاهر با تنبیه به تکرار اشتباهش نپردازد، در سنینی خاص درست در زمانی که بزرگ تر شد به مقابله با تهدید و تبیهی که والدین اعمال می کنند، می پردازد و در این زمان به سختی می توان او را تحت کنترل درآورد.

چه زمانی متوجه تنبیه درست می شویم؟

گاهی برای از بین بردن رفتار فرزندمان از تنبیهات کلامی استفاده می کنیم که باعث تشدید رفتار کودک می شود. برای مثال به او می گوییم: «تو دیگر بچه من نیستی». در این شرایط والدین متوجه می شوند که نه تنها این تنبیه کلامی باعث آرام شدن فرزندشان نشده بلکه او را بی قرارتر می کند. این نشان می دهد که تنبیه هیچ تاثیری روی کودک نگذاشته است و علاوه بر این احساساتی مانند خشم، ترس و ناامیدی یا حتی انتقام را در او به وجود آورده ایم.

کمی مکث کنید

قبل از اینکه فرزندتان را به دلیل رفتار نادرستی که انجام داده سرزنش یا تنبیه کنید بهتر است ابتدا آرامشتان را حفظ کنید تا دست به رفتاری نزنید که بعدها پشیمان شوید و مجبور به عذرخواهی از فرزندتان شوید. باید این نکته را به خاطر داشته باشید که کودک یک انسان است و نمی تواند همیشه رفتار بی نقصی را از خود نشان دهد. کودکان برای رشد و تکامل به حمایت شما نیاز دارند و در این مسیر باید صبور بود.

انتظارات خود را مشخص کنید

اگر از فرزندتان انتظار دارید که رفتار درستی از خود نشان دهد لازم است که قبل از آن در مورد کارهای درست و نادرست توضیح دهید و همچنین برایش روشن کنید که تبعات هرکدام از آن رفتارها چیست. وقتی توانستید درک درستی از مفهوم کار درست و نادرست به فرزندتان ارائه دهید آن زمان می توانید انتظار رفتاری درست از فرزندتان داشته باشید. اما والدین باید مراقب باشند که در تمامی شرایط باید حمایت و محبت نسبت به فرزندشان را از آنها دریغ نکنند. داشتن دیسیپلین به معنای بی توجهی و دریغ کردن آنها از محبت نیست بلکه در کنار تنبیه باید فرزندان را از حمایت های عاطفی خود نیز برخوردار کرد.

نحوه نه گفتن

تا ۲ سالگی بچه ها قادر به درک درست کار درست از نادرست نیستند. در این سن تنها با گفتن یک «نه» قاطع می توان رفتار کودک را اصلاح کرد اما از ۲ سالگی به بعد باید علت امرونهی در مورد موضوعی را کامل برای او توضیح داد تا مفهوم درستی و نادرستی به خوبی در ذهن او روشن شود.

روی حرفتان بمانید

گاهی مواقعی پیش می آید که والدین فرزندشان را از تبعات یک عمل نادرست آگاه می کنند اما وقتی آن رفتار از فرزندان سر زد هیچ تنبیهی برایش درنظر نمی گیرند. این رفتار هم باعث تکرار رفتار اشتباه در کودکان خواهدشد چون هیچ اقتداری را از سمت والدین حس نمی کنند. فرزندان باید نسبت به تبعات کارهایشان آگاه باشند و آن را همانند یک قانون در ذهنشان بسپارند.

برای مثال اگر او هر بار بعد از مرتب کردن اسباب بازی هایش با تشویق والدینش روبرو می شود به خوبی درک می کند که در قوانین خانه این رفتار همیشه جزو یک رفتار درست شناخته می شود یا اگر مرتکب رفتاری نادرست شد و به دنبال آن مورد بازخواست و تنبیه افراد قرار گرفت، رفتار اشتباه کمتری از او سر خواهدزد.

منبع : hidoctor

====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ======

بمنظور دسترسی سریع تر به مطالب دلخواه خود، پرشین طب را از طریق لینک زیر در اینستاگرام دنبال کنید:

Instagram

547
منتشر شده در830 روز پیش
جیغ زدن کودکان

هنگام جیغ زدن کودکان چه کنیم؟

پرشین طب – روانشناسی کودکان | به گزارش پرشین طب کودکان گاهی ممکن است شروع به جیغ زدن کنند ، در این هنگام باید چه کرد؟ بهترین واکنش والدین زمانی که کودک بی تابی می کند و جیغ میزند چیست؟ روش صحیح برخورد با کودکی که جیغ می زند را می دانید؟ این ها پرسش هایی است که می تواند برای هر والدینی ایجاد شود. ما سعی کرده ایم در این نوشته نحوه ی برخورد در هنگام جیغ زدن کودکان را به شما بیاموزیم.

کنجکاوی یکی از ویژگی‌های کودکان است و براساس آن کودک دوست دارد هر چیزی را به دست بیاورد، توصیه می‌شود والدین نسبت به جیغ زدن کودک به ویژه تا یک سالگی، بی‌تفاوت باشند تا او یاد بگیرد که نمی‌تواند هر چه را می‌خواهد به دست بیاورد. بدرالسادات همایونیان، روانشناس کودک درباره پرخاشگری کودک دو ساله‌اش، اظهار داشت: کودکان علاوه بر رشد جسمانی، در حال تکامل هستند و براساس آن، رفتارهای کنجکاوانه‌ای از خود نشان می‌دهند. این کنجکاوی گاهی نسبت به محیط اطراف است و در صورتی که والدین ندانند باید با کودک خود چگونه برخورد کنند، می‌تواند پیامدهایی مانند پرخاشگری از سوی کودک همراه داشته باشد.

این متخصص بهداشت روان، با بیان ویژگی‌های کودکان دو ساله گفت: سن دو سالگی حساسیت‌های خاص خود را دارد و کودکان در این سن با شب‌ادراری، ناخن‌ جویدن و پرخاشگری مواجه می‌شوند. وی افزود: برای اینکه پرخاشگری کودک دو ساله را به حداقل برسانیم، باید رفتاری مناسب با سن او نشان دهیم، مثلاً والدین به کودکی که تمایل به گرفتن اشیاء گرانقیمت یا خطرناک دارد، بگویند که نمی‌تواند به این شیء دست بزند، منتها باید جانشین‌سازی کرده و شیئی که خطرناک نیست را به کودک بدهند. کودک با این رفتار والدین می‌آموزد که نمی‌تواند به هر چیزی که می‌خواهد دست بزند.
این روانشناس کودک ادامه داد: حل مشکل، همیشه دشوار، اما پیشگیری و پیش‌بینی آن آسان‌تر است. برخی والدین، آسان‌گیر، برخی سخت‌گیر و برخی حد تعادل را رعایت می‌کنند. بهترین شیوه فرزندپروری آن است که برای کودک محدودیت‌هایی قائل شویم تا بر اساس آن، کودک بداند چه کاری را می‌تواند انجام دهد و چه کاری را نمی‌تواند انجام دهد. همایونیان در پاسخ به سؤال دیگری دباره داشتن بهترین واکنش به جیغ زدن کودک یک‌ساله اظهار داشت: بهتر است والدین توجه خود را معطوف به شیء یا موضوعی دیگر کنند و نسبت به جیغ زدن کودک یک ساله بی‌توجه باشند. کودک باید یاد بگیرد که نمی‌تواند هر چیزی را به دست بیاورد. همچنین باید به زبان کودک با او صحبت کرد و برای قانع کردن او از روش‌هایی که توانایی درک آنها را دارد استفاده کرد.
وی ادامه داد: نه گفتن نه تنها در کودکی، بلکه در بزرگسالی موجب لجبازی می‌شود، بهتر است به جای نه گفتن مستقیم به کودک، راهکار ارائه دهیم.
این متخصص حوزه بهداشت روان تصریح کرد: یکی از روش‌هایی که می‌توان با آن کودک را متقاعد کرد، مشارکت او در فعالیت‌هایی است که برای سن او مجاز است، مثلاً می‌توان از کودک درباره وعده اصلی غذا یا میان‌وعده اظهارنظر خواست و اگر غذایی را که خود او انتخاب کرده است باب میلش نیست، باید به او بگوییم که این انتخاب خود او بوده است و گزینه دیگری وجود ندارد. این رفتار والدین موجب می‌شود تا کودک بداند که باید نسبت به انتخاب و تصمیم‌گیری‌اش دقت کند و مسئولیت رفتارهای خود را بپذیرد. وی با تأکید دوباره نسبت به رفتارهای مناسب با کودک، خاطرنشان کرد: اگر والدین بدانند با چه زبان و شیوه‌ای باید با کودک خود رفتار کنند، کودک به جیغ و داد و گریه روی نمی‌آورد و تعامل و ارتباط مناسبی با والدین و محیط خود برقرار می‌کند.

منبع : hidoctor

====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ======

بمنظور دسترسی سریع تر به مطالب دلخواه خود، پرشین طب را از طریق لینک زیر در اینستاگرام دنبال کنید:

Instagram

575
منتشر شده در834 روز پیش
تاثیرات طلاق

تاثیرات طلاق بر روحیه فرزندان چگونه است؟

پرشین طب – زناشویی | به گزارش پرشین طب زندگی زناشویی گاهی به شکست می انجامد و زوجین تصمیم بر این می گیرند که برای ادامه زندگی خود از هم جدا شوند و طلاق بگیرند. باید توجه داشته باشید که بیشترین صدمه را در این بین کودکان متحمل می شوند. طلاق می تواند بر روحیه فرزندان تاثیر زیادی بگذارد. در این نوشته می خواهیم در مورد تاثیرات طلاق بر روحیه فرزندان مطالب مفیدی را برای شما عزیزان قرار دهیم.

تأثیرات طلاق بر فرزندان

طلاق و مجموعه مشكلات قبل و بعد از آن یكسری اثرات نامناسب بر روح و روان فرزندان می‌گذارد كه باید با شناخت دقیق آنها برای كاهش‌شان برنامه‌ریزی كرد. احساس ناامنی و هراس از آینده، ترس از ترك‌شدن، احساس طردشدگی، احساس گناه و مقصر بودن در اختلاف بین پدر و مادر، بلاتكلیفی، اندوه، اضطراب، تنهایی، خشم و افسردگی اثرات كلی طلاق بر فرزندان است. به دلایل مختلف این نشانه‌ها در پسرها بیش از دختران بروز می‌كند. اما این اثرات را می‌توان در دوره‌های سنی مختلف فرزندان نیز تفكیك كرد. در هر دوره سنی، پاره‌ای از مشكلات شدیدتر و محتمل‌تر هستند كه درزیر آنها را بررسی می‌كنیم.

۲ تا ۶ سالگی :

بچه‌ها در این سنین بیشتر با خشم و افسردگی نسبت به طلاق والدین واكنش نشان می‌دهند. آنها همچنین افسرده و ناراحت به‌نظر رسیده و زود به گریه می‌افتند و گاهی در رفتارهایشان زیاده خواهی و لجبازی به چشم می‌خورد.

بسیاری از دخترها در این سنین عصبی و تندخو می‌شوند اما عده‌ای دیگر رفتارهای بزرگسالانه در پیش می‌گیرند. این دسته از بچه‌ها بیش از حد مراقب رفتارها و نظافت خود هستند و دیگر بچه‌ها را مانند بزرگ‌ترها سرزنش و تنبیه می‌كنند و گاه آنها را پند و اندرز می‌دهند. پسرها ناآرام و خشن می‌شوند و رفتارهای شیطنت‌آمیز آنها بیشتر می‌شود. این كودكان بیشتر ترجیح می‌دهند تنها باشند و شوقی به بازی نشان نمی‌دهند و در محیط‌های جمعی مثل مهدكودك، به جای بازی و همراهی با دیگران لجبازی می‌كنند و اخلال و بی‌نظمی به‌وجود می‌آورند.

۷ تا ۱۱سالگی:

بچه‌های ۸ – ۷ ساله معمولا پس از جدایی دچار افسردگی شدید می‌شوند. پسرها معمولا شدیدتر واكنش نشان می‌دهند و خیلی زود به گریه می‌افتند.

با بالاتر رفتن سن بچه‌ها افسردگی و غم، جای خود را به خشونت و انتقام‌گیری می‌دهد. بچه‌های ۹ تا ۱۱ساله پس از جدایی واكنش‌های خشمگینانه شدیدی از خود بروز می‌دهند و درگیری‌هایی در مدرسه با معلمین و اولیای مدرسه پیدا كرده و كاركرد آموزشی‌شان پایین می‌آید. پسرها از ملاقات با پدر استقبال نمی‌كنند و به‌شدت در مدرسه دچار مشكل می‌شوند.

۱۲تا ۱۷سالگی (نوجوانی):

نوجوانان در این سنین به نسبت بچه‌های كوچك‌تر، سازش بیشتری با مسئله طلاق نشان می‌دهند. این ممكن است به‌دلیل حس استقلال‌طلبی و نداشتن ارتباط نزدیك با والدین در این سنین یا به‌دلیل درك بیشتر آنها نسبت به مشكلات میان پدر و مادر باشد. آنها در این شرایط معمولا خود را از پدر و مادر دور نگه می‌دارند و تلاش می‌كنند برنامه و چارچوب زندگی مستقل و متفاوتی را دنبال كنند. پاره‌ای از آنها در دوران ابتدای جدایی احساس فریب‌خوردگی كرده و واكنش‌های خشمگینانه‌ای از خود بروز می‌دهند و سعی می‌كنند تا حد ممكن از خانه و پدر و مادر دور باشند.

چطور فرزندان را از تصمیم طلاق با خبر كنیم؟

هرچند بچه‌ها از اختلافات شما باخبرند اما احتمالا اعلام صریح این موضوع كه شما قصد دارید از یكدیگر جداشوید یكی از سخت‌ترین كارهایی است كه در زندگی‌تان قرار است انجام بدهید. احتمالا بچه‌ها از شنیدن این موضوع شوكه خواهند شد و شما باید مراقبت و دقت زیادی در این مرحله از كار داشته باشید. این یكی از سخت‌ترین مراحل زندگی بچه‌هاست. پس دقت داشته باشید تا در شرایط دشواری نباشند یا آمادگی لازم را برای شنیدن آن داشته باشند. زمان تغییر مدرسه یا مهدكودك، بیماری، عید نوروز، امتحانات مدرسه و یا زمان‌هایی از این دست به هیچ وجه زمان مناسبی برای شنیدن چنین خبری نیست.

زمانی را انتخاب كنید كه هر دوی شما حضور داشته باشید و بچه‌ها هم فرصت كافی برای روبه‌روشدن با این خبر را داشته باشند. یك روز تعطیل كه شما و باقی خانواده در خانه باشید زمان مناسبی برای چنین كاری است. این خبر را به‌صورت دو نفره، یعنی همراه با همسرتان به آنها بدهید. اگر چند فرزند در خانه دارید بهتر است این یك جلسه دسته جمعی باشد و همه فرزندان حضور داشته باشند. احتمالا بچه‌ها پس از شنیدن این خبر مدتی سكوت خواهند كرد و پس از آن سؤالات زیادی از شما و همسرتان خواهند داشت. سعی كنید با آرامش به سؤالات آنها پاسخ دهید. بچه‌ها در هر سنی كه باشند حق دارند بدانند والدینشان به چه دلیل نمی‌خواهند با هم زندگی كنند. البته با بچه‌ها با زبان خودشان صحبت كنید. آنها باید ۲ چیز را بدانند: آنچه اتفاق افتاده و اینكه چرا اتفاق افتاده.

مهم‌ترین پیامی كه باید به بچه‌ها منتقل كنید این است كه «مامان و بابا قرار است در خانه‌های جداگانه زندگی كنند». مهم است كه فرزندانتان یكباره و ناگهانی در جریان حرف‌های شما قرار نگیرند. به بچه‌ها اطمینان بدهید كه هروقت بخواهند می‌توانند با هردوی شما صحبت و سؤالاتشان را مطرح كنند. مهم‌ترین كاری كه شما می‌توانید در این لحظات برای آنها بكنید این است كه بدانند هر دوی شما آنها را دوست دارید و دوست خواهید داشت و برای برنامه‌های مربوط به آنها با هم همكاری خواهید كرد و هر وقت كه بخواهند می‌توانند هركدام از شما را ببینند.

فهرستی از تصمیماتی كه باید بگیرید

فهرست زیر به شما كمك می‌كند تا همچنان كه به جدایی و مشكلات‌تان فكر می‌كنید، بچه‌ها و مسائل مربوط به آنها را هم درنظر داشته باشید.

قوانین و تدابیری كه برای زندگی‌تان اندیشیده‌اید، چه تأثیری بر دیدارهای شما با فرزندانتان و مراقبت از آنان خواهد داشت؟

بچه‌ها باید به دیدن كدام‌یك از اعضای خانواده و بستگان بروند؟

آیا بچه‌ها هر وقت بخواهند می‌توانند به والدین خود دسترسی داشته باشند؟

چه موقع بچه‌ها می‌توانند با والد دیگر خود ملاقات كنند؟

آیا تدابیری كه برای زندگی‌تان درنظر گرفته‌اید ثابت و از پیش تعیین شده هستند یا به اقتضای زمان تغییر می‌كنند؟

تعهدات و محدودیت‌های مالی‌تان كدامند؟

بچه‌ها در زمان تعطیلات مدرسه چه خواهند كرد؟

برای برگزاری جشن‌ها و اعیاد، مانند روزهای تولد و عید، چه تدابیری اندیشیده‌اید؟

والدین تا چه اندازه نزدیك هم زندگی خواهند كرد؟

برای انجام دادن كارهای خانه چه روش مؤثری درنظر گرفته‌اید؟

آیا بچه‌ها می‌توانند با دوستان و بستگان در ارتباط باشند؟

كدام یك از فعالیت‌های خارج از مدرسه بچه‌ها ادامه خواهد داشت و چه‌كسی بر آنها نظارت می‌كند؟

كدام یك از والدین قصد دارد در جلسات مدرسه حضور داشته باشد؟

بچه‌ها چگونه می‌توانند ارتباط خود را با والدی كه با آنان زندگی نمی‌كند، حفظ كنند؟

بچه‌ها چگونه می‌توانند ارتباط خود را با سایر بستگانشان حفظ كنند؟

سؤالاتی كه باید برای آنها آماده باشید

در این مرحله احتمالا بچه‌ها سؤالات زیادی از شما خواهند داشت. ما سعی كرده‌ایم تعدادی از مهم‌ترین این سؤالات را برای شما فهرست كنیم. دقت كنید كه بچه‌ها در هر سنی كه باشند شما باید با زبان خودشان و با صبر و شكیبایی به سؤالاتشان پاسخ دهید. البته شما ممكن است پاسخ بعضی از سؤالات را ندانید یا نتوانید برای آنها توضیح دهید. این را صادقانه به آنها بگویید، احتمالا آنها درك خواهند كرد.

چه موقع می‌توانم پدر/ مادر را ببینم؟

مادر، وقتی من در خانه هستم، آیا اجازه می‌دهید كه شب‌ها تا دیروقت بیدار بمانم، مثل زمانی كه در خانه پدر هستم؟

نظر مادربزرگ در این‌باره چیست؟

اگر من قول بدهم كه تا آخر عمرم واقعا بچه خوبی باشم، با هم آشتی می‌كنید؟

پدر/ مادر چرا ما را ترك می‌كنید؟

آیا پول توجیبی من تغییر خواهد كرد؟

چرا شما به‌خاطر اشتباهات و مشكلات خودتان می‌خواهید ما را عذاب بدهید؟

زمان تعطیلات آیا باز هم به مسافرت خواهیم رفت؟

وقتی قرار است از هم جدا شوید، چطور می‌توانید بگویید كه ما را دوست دارید؟

آیا من می‌توانم انتخاب كنم كه با چه‌كسی زندگی كنم؟

چه‌كسی در انجام دادن تكالیف مدرسه به من كمك می‌كند؟

طلاق پیشنهاد كدام‌یك از شما بود؟

چه‌كسی مقصر است؟

كارهایی كه پس از گفتن خبر طلاق باید انجام دهید

در این شرایط اهمیت دانستن اینكه شما بچه‌ها را دوست دارید دوچندان می‌شود. پس سعی كنید با انواع گفتار و رفتار این موضوع را به آنان نشان دهید. زمانی را برای تنها بودن با بچه‌ها، بازی كردن یا گردش رفتن با آنها اختصاص دهید و بیشتر مراقب احساسات آنها باشید. سعی كنید به بچه‌ها تفهیم كنید كه طلاق شما قطعی است و امكانی برای بازگشت وجود ندارد. احتمال بازگشت به زندگی پدر و مادر در ذهن بچه‌ها باعث احساس بلاتكلیفی و وضعیت احساسی نامناسبی می‌شود كه شما با تفهیم قطعیت طلاقتان می‌توانید از این احساس نامناسب جلوگیری كنید.

به خاطر داشته باشید كه به‌هرحال شما از همسرتان جدا شده‌اید و دیگر زندگی گذشته شما پایان یافته، اختلافات را كنار بگذارید و برای تربیت صحیح فرزندانتان با یكدیگر همكاری كنید. البته توجه داشته باشید كه شما باید در برابر بچه‌ها، رفتاری محترمانه اما جدی داشته باشید. رفتار صمیمانه شما با هم به امیدواری بیهوده بچه‌ها به زندگی مجدد شما با هم می‌انجامد و آنها را دچار بلاتكلیفی می‌كند. بار ذهنی طلاق شما بر دوش بچه‌ها سنگینی می‌كند. برای اینكه این بار را از دوش بچه‌ها بردارید، به آنها تأكید كنید كه هیچ نقشی در طلاق شما نداشته‌اند برای نرسیدن اوضاع به چنین وضعی هیچ كاری نمی‌توانسته بكنند و طلاق تصمیمی است كه شما و همسرتان شخصا به آن رسیده‌اید.

با معلمین و اولیای مدرسه یا مهدكودك در تماس باشید. اكثر آنها با درك گرفتاری شما، خوشحال خواهند شد تا ایده‌ها و نظرات خود را با شما در میان بگذارند. آنها همچنین می‌توانند اطلاعات خوبی در مورد رشد كودك و مسائل و مشكلات او پس از طلاق در اختیار شما بگذارند. در اسرع وقت هر دو خانه را مرتب و آراسته كنید و سعی كنید زندگی به روال عادی برگردد. بچه‌ها در هر سنی كه باشند به قوانین مشخص برای زندگی و تربیت احتیاج دارند. سعی كنید زندگی را به روال گذشته برگردانده و این قوانین را اجرا كنید.

به بچه‌ها اجازه بدهید احساساتشان را بیان كنند و در برابر احساسات آنها نسبت به والد دیگر موضع‌گیری نكنید. به هیچ وجه از همسرتان بدگویی نكنید و او را به‌عنوان پدر یا مادر فرزندتان محترم بشمارید. بچه‌ها باید بدانند در هر شرایطی چگونه می‌توانند به شما یا همسرتان دسترسی داشته باشند و مطمئن باشند كه هر وقت بخواهند، هرچند با تأخیر، اما می‌توانند پدر یا مادر خود را ببینند.

لطفا این اشتباهات را مرتكب نشوید

بدترین كاری كه شما می‌توانید بكنید این است كه یك روز صبح كه فرزند دلبندتان از خواب برمی‌خیزد به او بگویید پدر یا مادرش از این خانه رفته و دیگر برنمی‌گردد. در چنین موقعیتی كودك علاوه بر اینكه علت رفتن پدر یا مادر را نمی‌داند دیگر اطمینانی هم به ماندن والدی كه در كنار اوست هم نمی‌تواند بكند؛ یعنی به لحاظ روحی امنیت ذهنی داشتن پدر و مادر، هر دو را توأمان از دست می‌دهد و این ضربه بزرگی به كودك وارد می‌كند. اشتباهات دیگری كه شما باید سعی كنید مرتكب آنها نشوید اینهاست:

– پرسیدن سؤال از فرزندانتان، مخصوصا درباره زندگی شخصی همسر سابقتان – لغو قرارهای ملاقات با بچه‌ها به‌گونه‌ای كه فكر كنند برای شما مهم نیستند.

– برگزاری مناسبت‌های ویژه و جشن‌های مهم با همان سبك و آیین قدیمی، به‌گونه‌ای كه غیبت یكی از والدین بیشتر به چشم بیاید.

– خریدن هدایایی كه می‌دانید همسر سابقتان را ناراحت می‌كند و بچه‌ها را در وضعیت دشواری قرار می‌دهد.

– قرار دادن همسر سابقتان در مقابل بچه‌ها یا ابراز خصومت و دشمنی نسبت به او

– استفاده از بچه‌ها به‌عنوان پیام‌آور و جاسوس

– استفاده از بچه‌ها به‌عنوان سنگ صبور و محرم اسرار

– سختگیری نسبت به دیدن پدر یا مادری كه دور از فرزند زندگی می‌كند.

به‌خاطر این چشمان معصوم

به چشم‌های فرزندتان نگاه كنید. این چشم‌ها، آن چشم‌هایی نیستند كه شما می‌خواستید از او ببینید. به زندگی دو پاره شده او دقت كنید. قطعا این آن چیزی نیست كه شما بخواهید برای پاره جگرتان بسازید. یك‌بار دیگر و با نگاهی جدید نگاه كنید؛ به‌خاطر چشمان اشك بار دختركتان؛ به‌خاطر غرور جریحه‌دار شده پسرتان؛ به‌خاطر مهری به نام «فرزند طلاق» كه تا ابد بر پیشانی فرزندانتان خواهد خورد. آیا از همه ظرفیت‌های اطرافتان استفاده كرده اید؟ آیا از بهترین مشاوری كه می‌توانسته‌اید به آن دسترسی داشته باشید كمك گرفته‌اید؟ آیا از صمیم قلب به خدا و ائمه اطهار متوسل شده‌اید؟ آیا از كمك خانواده‌ها استفاده كرده‌اید؟ یك‌بار دیگر نگاه كنید. شاید هنوز راهی باقی مانده باشد. شاید هنوز چراغ امیدی در این شرایط سخت روشن باشد. ایمان داشته باشید كه پشت دروازه‌های طلاق هم زندگی آرمانی چشم‌انتظار شما نیست و سختی‌ها یكباره از بین نخواهند رفت. یك‌بار دیگر از نو شروع كنید؛ به‌خاطر این چشمان معصوم…

منبع : alodoctor

====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ====== ======

بمنظور دسترسی سریع تر به مطالب دلخواه خود، پرشین طب را از طریق لینک زیر در اینستاگرام دنبال کنید:

Instagram

467
منتشر شده در838 روز پیش
تنبیه کودکان

نحوه صحیح تنبیه کودکان را یاد بگیرید

پرشین طب – زناشویی | به گزارش پرشین طب یکی از مسائل مهمی که والدین باید به آن توجه داشته باشند این موضوع می باشد که تربیت کودکان می تواند در آینده بر روی فکر و روح کودک تاثیر گذار باشد. نحوه صحیح تنبیه کودکان می تواند باعث شود تا به جای یادگیری شیوه های غلط ، شیوه های مناسب زندگی را یاد بگیرند. می خواهیم در این نوشته نحوه صحیح تنبیه کودکان را به شما والدین گرامی آموزش دهیم تا بتوانید بر روی فرزندان خود به درستی تاثیر گذار باشید.

کودک نیز در این اتاق، باید درباره کار به اصطلاح زشتی که انجام داده است ، فکر کند و سپس از مربی خود عذرخواهی کند تا دوباره به جمع کودکان و هم بازی های خود بازگردد. سوالی مطرح است و آن اینکه آیا کودک بعد از بیرون آمدن از اتاق فکر درباره کار به اصطلاح بد خود فکر می کند؟ روحیه کودک بعد از بیرون آمدن از این اتاق چگونه است؟

بسیاری از والدین این کودکان اظهارداشته اند که کودکشان آنان فردای روز تنبیه، حاضر نیست به مهد برود. این در حالی است که کار شناسان معتقدند، مهد کودک باید جایی برای رشد و تربیت کودک باشد، ضمن اینکه کودک باید بتواند در آنجا انرژی های خود را تخلیه کند. برخوردهای تنبیهی با کودکان باید در حداقل سطح ممکن و به ظریف ترین شکل باشد به گونه ای که کودک احساس سرخوردگی نکند.

به نظر می رسد که برخی مهد های کودک رویه دیگری را در پیش گرفته اند و عملکرد آن ها نارضایتی والدین از نحوه ارایه خدمات مراقبتی و تربیتی به کودک را در پی داشته است.

سحر .م مادر شاغلی است که آرش سه ساله اش را به مهد سپرده است. آرش نیز ازجمله کودکانی است که به اتاق فکر در مهد منتقل شده و تجربه تنهایی در این اتاق را داشته است. مادر آرش کوچولو در خصوص واکنش پسرش به اتاق فکر مهد کودک می گوید: فرزندم، صبح فردای روز تنبیه ، گریه کنان گفت که دیگر به مهد نمی رود.

**علت تنبیه شدن آرش چیست؟

مادر این پسربچه سه ساله در خصوص علت تنبیه شدن آرش می گوید: مربی مهد به خاطر اینکه آرش سرکلاس نقاشی صدایش را بلند کرده یا به قول مربی با کودک دیگری شلوغ کرده ، در اتاق فکر تنبیه شده است. او در ادامه می افزاید : وقتی علت تنبیه کودکم با این روش را از مدیر مهد جویا شدم، وی وجود این روشِ تنبیه را تایید و تاکید کرد و به من این گونه پاسخ داد که « بچه شما زیادی حساس است.»

مادر آرش می افزاید: پسرم به شدت از مهد کودک ترسیده است به طوری که گاهی اوقات شب ها با ترس از خواب بیدارمی شود و می گوید دیگر به مهد نمی رود. همین امر باعث شد مدتی یکی از اعضای خانواده را که در شهرستان زندگی می کنند برای آرامش فرزندم به تهران بیاورم تا در زمان نبود من در خانه، مراقب آرش باشد.

** تایید استفاده از اتاق فکر

یک مربی مهد کودک ضمن تایید استفاده از اتاق فکر یا تنهایی در برخی مهد کودک ها اظهار می دارد: ازاین محل استفاده می کنیم تا کودک را وادار به فکر کردن درباره اعمال ناپسندش کنیم. کودک با انجام این کار به کار ناپسند و اشتباه خود پی می برد و تا وقتی کودک عذرخواهی نکند در این مکان می ماند.

وی در جواب به این پرسش که آیا تنبیه کودکان در برابر دوستانش باعث تحقیر شخصیت کودک و فراری دادن او نمی شود؟ به این جمله اکتفا می کند که انجام این کار بسیار موفقیت آمیز بوده است چرا که کودکان پی به اشتباهات خود می برند. این در حالی است که مادر آرش چنین نظری را ندارد و اذعان می دارد که کودکش به شدت آسیب دیده و اگر یک بار دیگر این اتفاق برای او رخ دهد، شاید فرزندش دیگر به هیچ مدرسه ای نرود. درهمین راستا حبیب الله مسعودی فرید، معاون اجتماعی سازمان بهزیستی کشور  می گوید: مهد کودک مکانی است که وظیفه اصلی اش مراقبت و نگاهداری از کودکان در ساعاتی از شبانه روز است که مادر و پدر نمی توانند فرزندان را نزد خود نگاه دارند.

وی با تاکید بر استاندارد بودن فضای مهد اظهار می دارد: در کنار بحث مراقبت از کودکان، پرورش و اجتماعی شدن کودک نیز مطرح می شود و لازم است کودکان آموزش های غیرمستقیم را نیز دریافت کند. وی با بیان اینکه تنبیه کودکان در هر شرایطی در مهدهای کودک غیرمجاز است گفت: مادران و هموطنان می توانند در صورت مشاهده تنبیه کودکان ، تخلفات مهدها را به سازمان بهزیستی اعلام کنند و این سازمان با متخلفان برخورد خواهد کرد.

وی تصریح کرد: در زمان حاضر ۱۷ هزار مهدکودک در کشور فعالیت می کنند که همزمان با آغاز سال تحصیلی، بر تعداد مهدهای کودک و تعداد فرزندان در مهدها افزوده می شود.همچنین هم اکنون بیش از ۷۰۰ هزار کودک در مهدهای کودک، خدمت می گیرند. از مجموع مهدکودک های فعال در کشور، هشت هزار مهدکودک ؛ روستایی به شمار می آیند. روانشناسان معتقدند که هر قدر کودک بیشتر تنبیه شود احتمال بروز رفتار پرخاشگرانه در او بیشتر می شود و چنین کودکانی بیشتر رفتارهای نادرستی مثل دروغ گویی، حقه بازی و آزار و اذیت دیگران را از خود بروز می دهند.

منبع : hidoctor

644
منتشر شده در855 روز پیش
درگوشی

در مقابل کودکان خود درگوشی صحبت نکنید!

پرشین طب – پزشکی | به گزارش پرشین طب می دانیم که حس حسادت در همه افراد وجود دارد و کودکان هم از این قاعده مستثنا نیستند ، واکنش های مختلف کودکان در مقابل در گوشی صحبت کردن والدین می تواند متفاوت باشد. باید توجه داشته باشید که کودکان به روابط خصوصی والدین حساسیت نشان می دهند ، در این نوشته قصد داریم تا موضوع صحبت های در گوشی و حریم خصوصی والدین و واکنش کودکان را بررسی کنیم.

وقتی به رابطه‌ والدین حسودی می‌کنند
«وقتی ملیکا می‌بیند که پدر و مادرش آهسته با هم حرف می‌زنند خیلی سریع می‌پرسد، «دارین چی می‌گین؟» او همیشه دوست دارد کنار پدر و مادرش بخوابد و آنها را با هم تنها نگذارد. آیا والدین ملیکا باید به‌خاطر او از هم فاصله بگیرند؟» اینها را بگویید: وقتی کودک میان حرف‌های شما و همسرتان می‌پرد به او بگویید، «من دارم با بابا حرف می‌زنم، صبر کن حرفم تموم شه» کودک نیاز به توجه دارد به‌ویژه توجه از سوی مادر بنابراین مادر با بیان کلماتی مانند « من و بابا تو رو خیلی دوست داریم» باید حس کودک را نسبت به پدر هم تقویت کند.

وقتی لجبازی می‌کند
مامان سارا از او می‌خواهد لباس صورتی‌اش را بپوشد تا به خانه مادربزرگ بروند اما سارا که تازه راه و رسم لجبازی را یاد گرفته در برابر خواسته مادر مقاومت می‌کند و لباس خوابش را از تنش بیرون نمی‌آورد. تلاش‌های مادر با فرار او و بدقلقی‌هایش بی‌نتیجه می‌ماند. مادر سارا چه باید بکند؟ با زور و دعوا او را مجبور به پوشیدن لباس ‌مهمانی کند یا اینکه به خواسته‌اش تن دهد و با لباس خواب او را همراه خود ببرد؟

اینها را بگویید: باید درباره قوانین با او واضح حرف بزنید. کنارش بنشینید به چشم‌هایش نگاه کنید و نامش را به زبان بیاورید. بعد درخواست خود را به‌طور واضح و روشن بیان کنید؛ مثلا «سارا جان وقت خوابه برو لباس خوابتو بپوش.» اگر همچنان مقاومت کرد و نخواست کاری که شما گفته‌اید انجام دهد، باید از استراتژی محرومیت استفاده کنید. یعنی اگر بهانه تلویزیون، بازی و. . . را برای نخوابیدن می‌آورد، او را از این کارها محروم کنید. تلویزیون را خاموش کنید، اسباب‌بازی‌هایش را جمع کنید و. . . البته اگر بخواهید فرزندتان کاری را انجام ندهد باید قبلا یک بار این موضوع را به او گفته باشید.

اینها را نگویید: اگر می‌خواهید کودک از انجام کار خاصی خودداری کند نباید مدام آن را برایش تکرار کنید، یعنی یک‌بار توضیح دهید و دیگر ادامه ندهید. این کار او را در موقعیت لجبازی بیشتر قرار می‌دهد. در صورت شما چه باید ببینید؟ نباید یک روز در برابر لجبازی بی‌تفاوت باشید و روز دیگر از او بخواهید طبق میل و خواسته شما عمل کند. او باید در صورت شما اقتدار و البته آرامش را ببیند.

راه های درمان گریه و بدقلقی کودکان
اینها را نگویید: گفتن «اگه نری سر جات بخوابی، من و بابا دیگه دوستت نداریم» هیچ حس مثبتی در کودک ایجاد نمی‌کند و بیشتر او را دچار حسادت می‌کند. او در این جمله حس بی‌توجهی و دوست نداشته شدن را تجربه می‌کند که می‌تواند بعدها رفتار‌های ناهنجار دیگری را ایجاد کند. در صورت شما چه باید ببیند؟ صورت شما باید محبت داشته باشد تا او حس طرد شدن را از شما نگیرد. در این موارد باید توجه نشان دهید و صورت‌تان خنثی نباشد.

منبع : hidoctor.ir

436
منتشر شده در859 روز پیش
صفحه 3 از 612345...قبلی »
تبلیغات
پرشین طب

آخرین ویدئوهای پزشکی