مقالات - صفحه 30 از 35 - پرشین طب

فروش فایل فروشگاه شاپ می نو
امار سایت
  • افراد آنلاین : 8
  • ورودی گوگل : 194
  • تعداد کل مطالب : 3854
  • بازدید امروز : 6270
  • بازدید دیروز : 26046
  • بازدید این هفته : 83293
  • بازدید این ماه : 540412
  • بازدید کل : 1971519

مقاله ای جالب درباره ی بیماری تالاسمی

زمانی که هموگلوبین ساختار درست و طبیعی اش را در بدن از دست بدهد و ساخت و هموگلوبین در بدن به درستی انجام نگیرد، تالاسمی شکل می گیرد. این بیماری در دسته بیماری های ژنیتیکی قرار دارد. در واقع می توان گفت هموگلوبین در بدن کم و کسری ندارد اما افزایش غیر طبیعی این ماده باعث تالاسمی می شود. در این پست می خواهیم در خصوص این بیماری ژنتیکی صحبت کنیم.

تالاسمی به دو نوع آلفا تالاسمی و بتا تالاسمی تقسیم می‌شود که خود بتا تالاسمی هم شامل تالاسمی ماژور (تالاسمی شدید) و تالاسمی مینور یا تالاسمی خفیف است.

فرد مبتلا به تالاسمی مینور یک ژن سالم را از یک والد و یک ژن بیماری را از والد دیگر به ارث برده است؛ این فرد، بیمار محسوب نمی‌شود و دارای زندگی و عمر عادی است اما فرد مبتلا به تالاسمی ماژور یک ژن بیماری را از پدر و ژن دیگر بیماری را از مادر به ارث برده است.

به علت خون‌سازی غیرموثر، مراکز خون‌ساز خارج مغز استخوان، از جمله کبد و طحال شروع به خون‌سازی می‌کنند و بزرگ می‌شوند. بیماری معمولا به صورت کم‌خونی شدید در ۶ ماهه اول زندگی کودک تظاهر می‌کند و درصورت عدم شروع تزریق خون، بافت مغز استخوان و مکان‌های خون‌ساز خارج از مغز استخوان فعال و بزرگ شده و موجب بزرگی مغز استخوان‌ها به خصوص استخوان‌های پهن (صورت و جمجمه) و بزرگی کبد و طحال می‌شوند.

این علایم عبارتند از کم‌خونی، زردی، رنگ‌پریدگی، تغییر شکل استخوان‌های صورت و جمجمه، بزرگی شکم(کبد و طحال)، بزرگی قلب و بیماری قند خون. (در سنین بالا)

درمان این بیماری سخت است و عمدتا شامل تزریق خون در هر ماه تا آخر عمر و مصرف داروی آهن‌زدا به صورت چند ساعت تزریق زیر پوستی، چند بار در هفته است.

بهترین راه پیشگیری از تولد نوزاد مبتلا به تالاسمی، عدم ازدواج دو فرد ناقل تالاسمی با یکدیگر است اما در صورت ازدواج این افراد با یکدیگر، انجام آزمایش‌های ژنتیک بر روی جنین در هفته ۱۰ تا ۱۲ بارداری در هر نوبت بارداری، لازم و ضروری است.

منبع : pezeshketo

945
منتشر شده در824 روز پیش

ترش کردن درمان دارویی دارد؟

تا حالا شده ترش کنید؟ منظورمان ناراحت شدن از حرف دیگران نیست بلکه از یک مشکل گوارشی می گوییم. اگر این حس را تجربه نکرده اید باید بگوییم بعضی از افراد بعد از غذا خوردن دچار سوزشی در ناحیه قفسه سینه می شوند؛ این سوزش که در افراد پرخور و خانم های باردار شایع است گاهی با زخم معده و بیماری های عفونی معده و حتی ناراحتی قلبی اشتباه گرفته می شود اما جریان به این پیچیدگی های نیست. فردی که در طول روز ترش می کند تنها کافی است به یک سری نکات توجه داشته باشد و برای همیشه از سوزش ناحیه قفسه سینه خلاص شود. دکتر محمد جعفر فره وش فوق تخصص گوارش و استاد دانشگاه پزشکی تهران در مورد این مشکل و راه حل هایش برای مان راهنمایی های خوبی دارد.

ترش کردن یعنی چه؟

ترش کردن یا سوزش سر دل احساس سوزش در قفسه سینه است که به دلیل بازگشت مواد اسیدی در معده به مری ایجاد می شود. این حس سوزش معمولا در قسمت بالا و مرکزی قفسه سینه، پشت جناغ سینه رخ می دهد. خانم های باردار هم معمولا دچار این مشکل می شوند.

علل ترش کردن

مری لوله ای است که دهان را به معده متصل می کند. در انتهای مری ماهیچه ای حلقوی وجود دارد که بعد از ورود غذا از مری به معده بسته می شود و نمی گذارد مواد غذایی از معده به مری باز گردند. اگر این اسفنکتر یا همان ماهیچه های حلقوی به هر دلیلی ضعیف یا شل عمل کند مواد غذایی که حالا با اسید معده ترکیب شده اند به مری باز می گردند و انتهای مری را می سوزانند. از آنجا که مری و معده در ناحیه قفسه سینه به هم وصل می شوند فرد سوزش را در این ناحیه حس می کند. در اصطلاح عامیانه به این مشکل ترش کردن می گوییم.

علائم ترش کردن

همان طور که گفتم علامت معمول ترش کردن احساس سوزش در قفسه سینه است. بعضی این حالت را با حس طعم ترش در پشت گلو توصیف می کنند یا می گویند انگار مواد غذایی در گلویم ایستاده است.

متهم های خوراکی 

الکل (افرادی که مرتب نوشیدنی های غیرمجاز را مصرف می کنند دچار ضعف اسفنکتر مری می شوند و بیماری رفلاکس می گیرند)، قهوه، نوشیدنی های اسیدی از قبیل آب میوه و نوشابه، غذاهای چرب، غذاهای سرخ شده، برخی از میوه های اسیدی (مثل پرتقال، گریپ فروت، گوجه فرنگی) و همچنین غذاهای تند می توانند باعث ترش کردن فرد شوند. البته میزان واکنش هر فردی به گروه غذایی خاص متفاوت است. برای شناسایی عامل ایجاد سوزش سر دل باید از آنچه می خورید یادداشت بردارید. علاوه بعضی داروهای شل کننده عضلانی و داروهای فشار خون هم می توانند رفلاکس را پدید آورند.

درمان ترش کردن

ترش کردن درمان دارویی نیاز ندارد و با تغییر سبک زندگی می توان از آن خلاص شد البته در موارد نادر و شدید می توان با درمان دارویی و اعمال جراحی به درمان این بیماری پرداخت.

اصلاح سبک زندگی 

راه های مختلفی برای درمان و جلوگیری از ترش کردن وجود دارد از جمله:

کاهش وزن و حفظ وزن ایده آل

هنگامی که وزن بالا باشد فشار وارد بر معده زیاد است و مواد اسیدی وارد مری می شوند.

ترک سیگار

سیگار کشیدن عملکرد صحیح اسفنکتر تحتانی مری را مختل می کند.

کنترل مصرف مواد غذایی

اجتناب از غذاهایی که باعث تشدید سوزش سر دل می شوند و همچنین کاهش حجم غذای هر وعده می تواند در بهبود این مشکل کمک کند.

بالا بردن سر از بستر

هنگام خواب سر خود را بالاتر از بدن قرار دهید و از بالش بلند استفاده کنید.

اجتناب از دراز کشیدن بعد از غذا

بعد از اینکه غذای تان را میل کردید سریع دراز نکشید بلکه کمی صبر کنید و آرام راه بروید تا کمی از حجم معده تان خالی شود.

اجتناب از مایعات بعد از غذا

بعد از خوردن غذا دیگر هیچ مایعی ننوشید تا معده پرحجم نشود و به اسفنکتر فشار بیاورد.

داروهای موجود در داروخانه ها

۱/ داروهای خنثی کننده اسید معده (آنتی اسیدها)

این داروها تنها سبب تسکین سریع سوزش سر دل می شوند اما آسیب های قبلی وارده به بافت مری را جبران نمی کنند و سبب پیشگیری از رفلاکس معده در آینده نمی شوند.

۲/ داروهای کاهنده تولید اسید معده

این داروها با مسدود کردن گیرنده های پوشش معده تولید اسید را کاهش می دهند.

۳/ داروهای قطع کننده تولید اسید

اگر رفلاکس در فردی شدید باشد باید از این داروها استفاده کند تا بافت مری اش آسیب نبیند.

روش های تشخیصی

اگر علائم فرد یا تغییر سبک زندگی یا مصرف داروهای بدون نیاز به نسخه بهبود نیافتند باید زیر نظر فوق تخصص گوارش این تست ها را انجام دهد:

تست تفسی

در این تست، یک لوله پلاستیکی از راه بینی وارد می شود تا فشار و مقدار اسید معده برگشتی به داخل مری را اندازه گیری کند. این بررسی برای بیمارانی که علائم شدید و غیر طبیعی سوزش سر دل دارند انجام می شود.

اندوسکوپی

در این آزمایش یک لوله قابل انعطاف باریک از دهان وارد مری، معده و قسمت ابتدایی روده می شود. پزشکان، معمولا برای انجام اندوسکوپی پشت حنجره را با اسپری بی حس و آرام بخش داخل وریدی تجویز می کنند. اندوسکوپی بهترین راه برای بررسی آسیب های ناشی از سوزش سر دل است. اگر انجام اندوسکوپی ضروری باشد، طی حاملگی نیز بدون خطر است.

روش های جراحی 

برای درمان اسفنکتر آسیب دیده در موارد شدید رفلاکس از روش لاپاروسکوپی استفاده می شود. در این روش جراحی جدید، لوله باریکی از سوراخ کوچکی روی شکم عبور می کند و دریچه ای را در بالاترین قسمت معده جهت جلوگیری از برگشت اسید به معده نصب می کند.

1,135
منتشر شده در825 روز پیش

بررسی علل های واریس!

گاهی اوقات در ناحیه ای پا و یا دست احساس درد و یا خستگی میکنیم . معمولا در اولین گام، به این دردها اهمیت نمی دهیم و خیلی راحت از کنارشان می گذریم به این امید که، درد به طور خودکار رفع گردد. البته ممکن است در خیلی از موارد به همین منوال پیش رود اما گاهی اوقات این درد های گنگ نشان از گرفتگی سیاهرگ های پا و یا دستمان است، که ممکن است بعد از مدتی این درد با تغییر رنگ در همان ناحیه همراه؛ متورم و گاهی درد ناک شود. این می تواند نشانه ای از واریس باشد .

واریس، خطوط بنفش رنگ یا برجستگی های طنابی شکل است که در پی نارسایی وریدها یا همان سیاهرگ های سطحی اندام تحتانی ایجاد می شود. منظور از نارسایی وریدی آن است که بازگشت خون اندام به سمت قلب به درستی انجام نمی شود

در وریدهای پا، دریچه های لانه کبوتری ای وجود دارد که عملکردش به گونه ای است که با هر انقباض، مقداری خون را به دریچه بالایی پمپاژ می کند و در آنجا منتظر انقباض بعدی می ماند. اگر در اثر عوامل مستعدکننده، دریچه های لانه کبوتری تخریب شوند و خون در ورید باقی بماند، واریس رخ می دهد. در این حالت قطر ورید افزایش می یابد و باعث اختلال بیشتر کار دریچه ها می شود. در پی این اتفاق، طی ماه ها و حتی سال ها فرد با احساس سنگینی در پا مواجه خواهد شد. با گذشت زمان، وریدهای سطحی به شکل طناب های کوتاه نازک روی ساق یا ران پا نمایان می شوند. واریس های شدید ممکن است به عوارضی همچون ورم پا، تخریب پوست و حتی ایجاد زخم در اندام منجر شوند.

علل واریس

افزایش سن، وراثت، ایستادن یا نشستن های طولانی روی صندلی، استعمال دخانیات، ضربه به پا در اثر تصادف یا شکستگی ، مصرف قرص های ضدبارداری یا وجود لخته در وریدهای عمقی پا به هر دلیل، از عوامل موثر در بروز واریس هستند.

بروز واریس در زنان بیش از مردان است زیرا هورمون هایی که با غلظت بالا در بدن آنها وجود دارد، تا حدی شل کننده دیواره عروق هستند. در دوران بارداری هم به دلیل تغییرات هورمونی و فشاری که در لگن به وریدها وارد می شود، احتمال بروز واریس وجود دارد.

در موارد خفیف واریس، شخص فقط در اندام تحتانی احساس سنگینی می کند. در این شرایط فرد مبتلا باید از ایستادن یا نشستن طولانی مدت اجتناب کند و هنگام نشستن پاهایش را روی بلندی قرار دهد و به تناوب جای ۲ پا را عوض کند. شب ها هم هنگام خواب باید پاها بالاتر از سطح بدن قرار بگیرند.

در واریس پیشرفته استفاده از جوراب واریس توصیه می شود. معمولا علایم با پوشیدن جوراب، تخفیف می یابد و بیش از این اقدامی لازم نیست. البته جوراب های واریس انواع و جنس های مختلفی دارند. برخی از جوراب های نامرغوب ممکن است باعث خارش و آسیب به پوست شوند.

اگر جوراب صحیح طراحی نشده باشد، فشاری که بر اندام وارد می کند، ممکن است باعث بهبود واریس نشود یا حتی آن را تشدید کند. جوراب های واریس با فشاری که وارد می کنند به عضلات پا کمک می کنند خون را تخلیه کنند. استفاده از درمان های دارویی که با بازسازی جدار عروق آسیب دیده، منجر به بهبودی واریس می شود در گروهی از بیماران توصیه می گردد. در موارد نادر برای درمان واریس، به جراحی یا لیزر نیاز است. این روش ها معمولا فقط در واریس های شدید و عارضه دار توصیه می شوند.

منبع : pezeshketo

599
منتشر شده در826 روز پیش

مقاله ای مفصل در خصوص هپاتیت B

بیماری هپاتیت ب از ویروسی شکل میگیرد که زیر مجموعه بیماری های کبدی است . علائم این بیماری بعد از حدود سه ماه از مبتلا شدن به این ویروس پدیدار می شود و خستگی و کوفتگی بدن یکی از شایع ترین علائم آن محسوب می شود . از دارو ها و آمپول این ویروس می توان به immunoglobulins نام برد که جزئیات بیشتری از این آمپول را می توانید از اینجا بخوانید . ما در این مقاله سعی کرده ایم که بیماری هپاتیت B را به طور کامل موشکافی کنیم و به تمامی سوالات شما پاسخ دهیم .

هپاتیت ب
• هپاتیت ب چیست؟
• چگونه تشخحیص داده می شود؟
• علائم این بیماری چیست؟
• چگونه گسترش داده می شود؟
• راه های پیشگیری از آن چیست؟
• چه کسانی در معرض خطر هستند و باد واکسینه شوند؟
• چه کسانی نباید واکسینه شوند؟
• راه های جانبی برای پیشگیری از شیوع و گسترش آن؟
• چگونه می توانید از خودتان در برابر آن محافظت کنید؟
• چگونگی درمان هپاتیتB
• هپاتیت B و بارداری
• اطلاعات بیشتر و منبع آن

هپاتیت B نوعی ویروس است که می تواند باعث سرطان کبد شود اما می توان با واکسن از ابتلا به آن پیشگیری کرد. هپاتیت ب می تواند باعث عفونت (آلودگی) کوتاه مدت(حاد) یا دراز مدت (مزمن) در کبد شود. عفونت مزمن می تواند باعث سیروز کبدی یا سرطان کبد شود. تقریبا ۲۵/۱ میلیون از مردم آمریکا هپاتیت ب مزمن دارند.

هپاتیت ب چگونه تشخیص داده می شود؟
این بیماری با آزمایش خون تشخیص داده می شود.در آزمایش خون آنتی بادی های مختلف نشان داده می شوند.وجود این آنتی بادی ها به پزشک شما نشان میدخهد که شما مبتلا به این بیماری هستید یا خیرو اینکه آیا قبلا واکسن هپاتیت B را دریافت کرده اید یا نه؟

علائم این بیماری چیست؟
علائم این بیماری شامل کم اشتهای، خستگی،تب خفیف،درد ماهیچه ها و مفاصل،حالت تهوع و استفراغ،مدفوع کم رنگ(خاکستری و خاکی رنگ) ادرار تیره،زردی پر تان(زردی پوست یا سفیدی چشمها) می شود.

فرد مبتلا به هپاتیت B حاد ممکن است ۲ تا ۵ ماه بعد از زمان ابتلا علائم را نشان ندهد و حتی ممکن است هیچوقت علائمی نشان ندهد. بطور میانگین علائم برای اولین بار ۳ ماه بعد از ابتلا نشان داده می شوند. واغلب تا چندین هفته و یا حتی تا ۶ ماه طول می کشد. هپاتیت نوع مزمن ممکن است هیچ علائمی نداشته باشد و احتمال دارد باعث التهاب و تخریب کبد شود و این امر می تواند در طی سالیان سبب سیروز کبد یا حتی سرطان کبد شود.

این بیماری چگونه گسترش پیدا می کند؟
در فرد مبتلا ویروس در خون یا مایعات بدنی اش(منی و ترشحات واژینال)وجود دارد.این ویروس هنگامی که خون یا مایعات بدنی فرد مبتلا به بدن فرد غیر مبتلا وارد شود ، انتقال می یابد.
ویروس هپاتیت ب صد برابر از ویروس HIV عفونی تر و مسری تر است و در بیرون از بدن حداقل تا ۷ روز زنده می ماند و هنوز دارای قابلیت انتقال و آلوده کنندگی است.
فعالیت های که می تواند شخصی را به هپاتیت B مبتلا کند.
• داشتن رابطه سکس با کسی که مبتلا به هپاتیت B است.
• سوزن و سرنگ،تیغ مشترک و یا تجهیزات درمانی مشترک.
• ارتباط با خون یا زخم های سرباز و تبخال فرد آلوده.
• استفاده مشترک از وسایل شخصی شخص مبتلا (تیغ،مسواک،ناخن گیر،و موچین)
• نوزادی که مادرش هپاتیت B دارد.
• در معرض خون آلوده قرار گرفتن
هپاتیت ب از طریق غذا ، آب،ظروف آشپز خانه،شیردهی،بوسیدن،سرفه و عطسه انتقال نمی یابد.

راههای پیشگیری از آن چیست؟
واکسیناسیون بهترین راه پیشگیری است. واکسیناسیون برای نوزادان تازه متولد شده و کودکان زیر نوزده سال که واکسینه نشده اند،همه افراد بالغ در خطر ابتلا و کسانی که مایل به تزریق دوباره واکسن هستند توصیه می شود.این واکسن سه مرحله ای هست در ابتدا در طی دو ماه متوالی ۲ دوز زده می شود و دوز آخر ۶ ماه بعد زده می شود.
این واکسیناسیون ایمنی طولانی مدتی را برای ویروس هپاتیت ب به وجود می آورد.

چه کسانی در معرض خطر هستند و باید واکسینه شود؟
• کسانی که میخواهند از این بیماری محافظت شوند
• همه کودکان و نوجوانان بین ۱۸ – ۰ سال
• اهالی خانواده که با شخص مبتلا به هپاتیت در ارتباط هستند.
• افرادی که فعالیت سکسی زیاد دارند،مخصوصا کسانی که با افراد گوناگون سکس دارند.
• مهاجران و کودکانشان که از مناطقی می آیند که درصد هپاتیت بالایی داشته است.
• افرادی که در بخشهای تزریقات کار میکنند.
• افرادی که در طول زندگی شان بیماری های مقاربتی گرفته اند.
• افرادی که HIV مثبت دارند.
• پزشکان و افرادی که در مراکز عمومی کار می کنند و در معرض خون و ترشحات بدنی دیگران هستند.
• مسافران بین المللی که به مناطقی که هپاتیت ب شایع است تردد دارند.
• افرادی که بیماری های کبدی مزمن دارند.
• بیماران دیالیزی و افرادی که بیماری کلیه دارند.

واکسن هپاتیت ب برای همه افراد در دسترس هست. افراد بی بضاعت یا افرادی که بیمه ندارند باید با یکی از ادارات محلی ناحیه تماس بگیرند.

چه کسانی نباید واکسینه شوند؟
افرادی که به مخمر آبجو یا دیگر عناصر سازنده واکسن آلرژی شدید دارند نباید واکسینه شوند. و همچنین کسانی که به دوز های اولیه واکسن حساسیت دارند و کسانی که در هنگام واکسن زدن مریض هستند،باید این موضوع را حتما با پزشک معالج شان در میان بگذارند.

• راههای جانبی برای پیشگیری از شیوع و گسترش هپاتیت B
• روابط جنسی بی خطر داشته باشید.
• وسایل شخصی مثل سوزن و تیغ و لوازم دارویی و درمانی تان را به طور مشترک استفاده نکنید.
• اگر شما مبتلا هستید زخم ها ، جراحات و جوش های حود را بپوشانید و به آنها دست نزنید.
• اگر باردار هستید یا قرار است باردار شوید حتما خود را تست کرده و آزمایش خون بدهید.
• لوازم شخصی خود مانند مسواک حوله ،تیغ،ناخن گیر و موچین خود را به اشتراک نگذارید.
• برای تاتو یا سوراخ کردن گوش و بقیه اجزای بدن حتما از سوزن و تجهیزات استریل شده استفاده کنیم
• اگر احساس میکنید ممکن است مبتلا شده باشید سریعا ازمایش بدهید.
• به دکتر،دندانپزشک و… بگویید که هپاتیت ب دارید.
• اگر مبتلا هستید هرگز اهدای خون و اهدای عضو نکنید.
• لکه های خون را با محلول ۱۰ درصد سفید کننده و آب پاک کنید.
• افراد مبتلا به هپاتیت ب نباید برای اطفال غذا را بجوند و خورد کنند.

چگونه میتوانید از خودتان در برابر این بیماری محافظت کنید
• از مصرف الکل و سیگار به عنوان استامینوفن و داروهای دیگر که شامل استامینوفن هستند خودداری کنید زیرا در کار کبد اختلال ایجاد می کند.
• قبل از انجام هر تجویز دارویی و گیاهیی با پزشک خود مشورت کنید.
• رژیم غذایی سالمی داشته باشید که در آن مقدار چربی کم باشد و حاوی مقادیر زیادی از میوه ها و سبزیجات باشد.
• از خوردن غذا های دریایی بصورت خام پرهیز کنید زیرا ممکن است حاوی باکتری ها و ویروس های باشند که برای کبد مضر هستند.
• اگر هپاتیت ب دارید باید واکسن هپاتیتA را نیز دریافت کنید.اگر همزمان دو نوع هپاتیت را بگیرید برای کبد شما بسیار خطرناک است و خطر آسیب های کبدی و سرطان کبد بسیار بیشتر می شود.

درمان هپاتیت B
هپاتیت ب حاد:
هیچ دارویی برای این و این ویروس وجود ندارد . درمان های پیشنهادی، استراحت فراوان، نوشیدن آب زیاد،داشتن رژیم غذایی سالم و پرهیز از الکل هستند.مراجعه دائمی به دکتر برای اطمینان از پیشرفت نکردن ویروس بسیار مهم است. بسیاری از افراد بعد از ۶ ماه درمان از ویروس پاک شده و ایمنی مادام العمر پیدا می کنند.

در میان افراد بالغ که مبتلا به هپاتیت ب شده اند، حدود ۹۰ درصد در طول ۶ ماه از عفونت پاک شده و عفونت مزمن گشترش نمی یابد. اما در بین نوزادان و کودکانی که مبتلا شده اند،تنها ده درصد از عفونت پاک شده اند. ۹۰ درصد نوزادان و کودکان مبتلا شده ،هپاتیت ب مزمن گرفته اند و ممکن است در آینده سیروز کبدی و یا سرطان کبد بگیرند.

هپاتیت ب مزمن:
• همه افراد مبتلا به هپاتیت ب مزمن نباید تحت معالجه قرار بگیرند و دارو مصرف کنند . دکتر یا متخصص کبد به شما می گوید که آیا درمان و مصرف دارو برای آنها لازم است یا خیر.
• درمان های فعلی هپاتیت ب ویروس را درمان نمی کنند ولی میتوانند آسیب های کبدی را محدود کرده و احتمال ابتلا به سرطان کبد و سیروز کبدی را کاهش می دهد. در طی درمان بیمار باید تحت نظر یک دکتر قرار بگیرد زیرا اثرات جانبی دارد.اگر شما مبتلا به هپاتب ب هستید باید تخت نظر دکتر قرار بگیرید و هر ۶ تا ۱۲ ماه آزمایش داده شود و تعداد ویروسها و اندازه گیری های لازم محاسبه شود.
• معالجه هپاتیت ب نباید در طول حاملگی انجام شود. زن باردار باید به دکتر خود از ابتلایش به هپاتیت ب خبر دهد تا سریعا اقدامات لازم برای پیشگیری از انتقال یروس به کودک بعد از تولد صورت بگیرد.

هپاتیت B و حاملگی:
آیا زنان باردار باید تست هپاتیت ب بدهند؟
بله هنگامی که زن تحت مراقبت های پیش از زایمان قرار می گیرد تست هپاتیت B انجام می گیرد. این آزمایش بسیار مهم است زیرا مادر مبتلا می تواند ویروس را در حین زایمان به نوزاد خویش منتقل کند. راه هایی وجود دارد که می توان نوزادان را از ابتلا به هپتایت B در حین زایمان از مادران آلوده ،محافظت کرد.

اگر مبتلا به هپاتیت B باشد و باردار شود چه اتفاقی می افتد؟
در حین بارداری خانمی متوجه ابتلا به هپاتیت خود شود به مرکز هپاتیت اطلاع میدهد و آنها نیز به به بیمارستان گزارش می دهند و مطمئن می شوند تا اقدامات و معالجات لازم و صحیح برای مادر و بچه و واکسیناسیون های لازم برای پیشگیری از شیوع هپاتیت ب در طی تولد صورت گیرد.

آیا نوزاد از آلوده شدن توسط مادرش در هنگام تولد ،در امان است؟
بله نوزادان با واکسینه شدن و معالجات خاصی از ابتلا به این بیماری محافظت می شوند.
در طی ۱۲ ساعت بعد از تولد نوزاد اولین آمپول واکسیناسیون و نیز آمپول دیگر زده می شود که ایمونوگلوبین هپاتیت ب (HBIG) نامیده می شود.
این آمپول ها به نوزادکمک میکنند تا بر علیه ویروس هپاتیت ب مبارزه کند و از این عفونت پیشگیری کند. نوزاد دو آمپول دیگر واکسیناسیون را یکی را یکماه بعد و دیگری را شش ماه بعد از تولد دریافت می کند.

آیا نوزادان به واکسن هپاتیت ب حتی اگر مادرشان مبتلا به هپاتیت نباشد نیاز دارند؟
بله. واکسن هپاتیت ب برای تمامی نوزادان متولد شده توصیه می شود. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها در آمریکا(CDC) پیشنهاد می کند که نوزادان اولین آمپول واکسن را قبل از خروج از بیمارستان دریافت کنند و سپس بقیه واکسیناسیون را انجام دهند.
واکسن هپاتیت ب برای همه ی نوزادان توصیه مشود،همچنین بدینوسیله آنها بیماریهای جدی محافظت میشوند.نوزادانی که واکسینه نشده اند،و کودکانی که هپاتیت ب دارند ،۹۰ درصد احتمال ابتلا به هپاتیت مزمن را دارند.نوزادان و کودکانی که هپاتیت ب دارند،ممکن است بیماریهای شدیدی بگیرندکه منجر به مشکلات جدی سلامتی شامل آسیب های کبدی ،سرطان کبد و حتی مرگ میشود.

منبع : fa.parsiteb

1,551
منتشر شده در829 روز پیش

مقاله ای کوتاه در مورد التهاب مفاصل

التهاب آرتریت می تواند عوامل معتددی داشته باشد . از آرتروز بعنوان یکی از عوامل شکل گیری التهاب مفاصل نام می برند . آرتریت عفونی نیز که بوسیله استافیلوکوک شکل میگیرد یکی دیگر از موارد شکل گیری التهاب مفاصل یا آرتریت روماتوئید است. این بیماری میتواند همزمان چندین مفصل را درگیر سازد . شاید برای شما هم پیش آمده باشد که به هنگام صبح ، زمانی که قصد پا شدن از رختخواب خود را دارید ، متوجه مفاصل خشک خود می شوید و بلند شدن برایتان دشوار می شود . حال ما در این قسمت می خواهیم به شما بگوییم که از چه مواد غذایی برای رفع این بیماری و بهبود آن استفاده کنید .

مواد غذایی سرخ شده در روغن

برای این بیماری از مواد غذایی سرخ شده به دو دلیل زیان دارد یکی اینکه باعث بدتر شدن  ورم مفاصل شده  و  درد بیشتر  می شود. و دومی سبب بالا رفتن وزن است که بر روی مفاصل فشار وارد می آید و باعث ساییدگی و پارگی می شود

قندها و کربوهیدرات های تصفیه شده

قندها و کربوهیدراتهای تصفیه شده یک نوع سم  را و ارد بدن می کند که  توکسین را ا فزایش داده و  گلیکوزیله می شود و  به  پروتئین های خاصی در بدن  آسیب می رساند. و همین باعث بدتر شدن التهاب می شود

نمک اضافی

بسیاری از غذاهای آماده و بسته بندی شده حاوی مقدار زیادی نمک است و این به دلیل  ماده نگهدارنده است که باعث ماندگاری بیشتر غذاها می شود. با این حال، مصرف بیش از حد نمک  باعث التهاب می شود، پس بهتر است  غذاهای تازه  در خانه بپزید و بخوربد و از مواد غذایی آماده بپرهیزید

گوشت

افراد مبتلا به آرتروز باید از خوردن گوشت اجتناب کنند  زیرا حاوی چربی است که  التهاب  را متابولیزه میکند شاید گوشت برای افرادی که این بیماری را ندارند مفید بوده باشد و لی برای مبتلایان به  این بیماری سیار مضر است چون باعث بدتر شدن التهاب می شود

الکل و توتون و تنباکو

به غیر از تمام مشکلات دیگر  الکل و سیگار کشیدن برای این دسته از بیماران بسیار مضر است سیگار کشیدن آرتریت روماتوئید را افزایش می دهد و  الکل علاوه بر آن برای نقرس هم مضر است و باعث دردناک شدن مفاصل می شود

گلوتن

اکثر مردم  درباره  غذاهای فاقد گلوتن شنیده اند  اما دقیقا نمی دانند معنی آن چیست . گلوتن پروتئینی است که در گندم و سایر غلات یافت می شود، و همان غذاهای خمیری است.مردم مبتلا به آرتریت روماتوئید معمولا بیماری سلیاک، هر بار که غذاهای حاوی گلوتن می خورند  یک واکنش ایمنی بدن در روده کوچک رخ میدهد. گاهی اوقات این واکنش می تواند به مفاصل گسترش،یافته التهاب را تشدید کند

لبنیات

پروتئین های خاصی در محصولات لبنی  وجود دارد که می تواند ورم مفاصل را بدتر کند. این علت زمانی رخ میدهد که بدن آنتی بادی های خود را در برابر عوامل مضر محافظت میکند، اما این آنتی بادی می تواند پروتئین های شیر  را به  عنوان مواد مضر تلقی کند. این باعث می شود به پروتئین شیر و همچنین سایر قسمت های بدن حمله کند، و در نتیجه التهاب بدتر می شود. این واکنش  بیشتر در مورد آرتریت روماتوئید اتفاق می افتد، در حالی که افراد مبتلا به آرتروز باید در رژیم غذایی خود از محصولات لبنی استفاده کنند

منبع : hidoctor

722
منتشر شده در829 روز پیش

کبد، دلیل اصلی آب آوردن شکم است!

در این مقاله قصد داریم در مورد یکی بیماری های صحبت کنیم که معمولا قضر عظیمی را درگیر میکند . آب آوردن شکم یا همان آسیت یکی از مشکلاتی شکمی است که می تواند به دلایل های مختلفی بروز کند و بیمار را تحت فشار قرار دهد . معمولا به جمع و انباشته شدن آن در شکم آسیت گفته می شود . علت اصلی آن را می توان در عضو کبد جستجو کرد . علت های بروز این بیماری را میتوان در چند بخش نام برد . نارسایی قلبی و مشکلات کلیوی و حتی سرطان هم یکی از عوام ایجاد آب آوردن شکم است . در این مقاله کوتاه بیشتر به دلایل و نشانه های آسیت خواهیم پرداخت.

نشانه‌های آسیت

• آسیت خفیف نشانه‌های مشخصی ندارد، اما آسیت شدید معمولاً نشانه‌های بارزی دارد که به شرح زیر است:

• برآمدگی شکم

• نفخ

• برآمدگی پهلوها

• در موارد شدید، با ضربه زدن و فشارآوردن به شکم، جابجایی مایع داخل شکم احساس می‌شود.

• احساس سنگینی در شکم

• بی‌اشتهایی

• احساس پری بعد از کمی غذا خوردن

• سوزش سردل

• تهوع

• یبوست

• تنگی نفس به دلیل فشار مایع درون شکم به پرده‌ی دیافراگم

• جمع شدن مایع در اطراف شش‌ها

• سرفه شدید

• هنگامی که آسیت در اثر سیروز یا نارسایی کبدی باشد، ممکن است در ناحیه پاها تورم و کبودی مشاهده شود.

• آسیت حاصل از سرطان ممکن است با کاهش وزن بی‌دلیل و نشانه‌های خستگی همراه باشد.

• در موارد که آسیت در اثر نارسایی قلبی است، شایعترین نشانه‌های آن خس خس سینه، تنگی نفس و ناتوانی در حرکات بدنی است.

• فشار داخلی بر دیواره فتق شکم و ناف

• کمر درد در اثر فشار زیاد به ماهیچه‌های کمر

دلایل آسیت

• دلیل عمده‌ی آسیت بیماری‌های کبد یا سیروز است. نزدیک به ۸۰ درصد از موارد آسیت مربوط به آسیب کبدی پیشرفته است. باور بر این است که افزایش فشار در جریان خون کبد و کاهش آلبومین در خون، عامل اصلی آسیت شکمی است.

• انباشته شدن آب و نمک در بدن نیز ممکن است در شدت یافتن علائم آسیت مؤثر باشد

• نارسایی احتقانی قلبی

• نارسایی کلیه/ آسیب‌های کلیوی

• انسداد وریدهای بابدر اثر تومور و تشکیل لخته‌ی خون

• سرطان‌های مشخصی مانند سرطان کولون، معده، ریه، پانکراس، تخمدان، پستان، لنف ممکن است سبب آسیت حاد شوند.

• پانکراتیت یا تورم پانکراس که در اثر اعتیاد به الکل ایجاد می‌شود می‌تواند سبب آسیت پانکراسی شود.

درمان آسیت

درمان آسیت با استفاده از مواد ادرارآور برای کاهش آب انباشته شده در شکم و همچنین استفاده از آنتی‌بیوتیک در مواردی است که عفونت وجود دارد.

معمولاً به این بیماران توصیه می‌شود که از نوشیدن الکل و خوردن نمک پرهیز کنند.

در مواردی که آسیت شدید است و درمان دارویی تاثیر ندارد، روش دیگری به نام پاراسنتز استفاده می‌شود که عبارت از تخلیه مایع شکم با استفاده از یک لوله مخصوص است.

به جز درمان دارویی، بعضی درمان‌های طبیعی نیز برای آسیت وجود دارد :

• یک قاشق چایخوری آب سیر را به یک لیوان آب بیافزایید و با معده‌ی خالی میل کنید. این درمان را چند روز انجام دهید تا درد و تورم شکم کاهش یابد.

• نصف فنجان آب برگ تربچه را با مقدار کمی آب مخلوط کنید و بطور منظم بنوشید. این درمان خانگی بسیار برای آسیت بسیار مؤثر است.

• به اندازه‌ی یک مشت تخم شنبلیله را به مدت یک شب در آب بخیسانید. صبح روز بعد آن را به آرامی هم بزنید و سپس صاف کنید. مایع حاصل را بنوشید.

• انبه در درمان آسیت مؤثر است. سعی کنید حداقل روزی یک انبه بخورید.

• آب هویج یا آب لیموی تازه، نشانه‌های آسیت را به سرعت برطرف می‌کند.

• پیاز ادرارآور است و به کاهش انباشتگی آب در بدن کمک می‌کند.

• ماساژ ملایم شکم با روغن کرچک، سبب کاهش نفخ و گاز معده می‌شود. البته پیش از اقدام به این کار با یک متخصص ماساژ یا پزشک مشورت کنید.

• ریشه‌ی قاصدک سبب بهبود عملکرد کلیه‌ها می‌شود زیرا خاصیت ادرارآوری دارد. سنا و آلوورا نیز همین خاصیت را دارند.

• کمپرس آب گرم به همراه شیره‌ی آنغوزه به رفع تورم شکم کمک می‌کند.

رژیم غذایی مناسب برای آسیت

• رژیم مناسب در این حالت بر کاهش سدیم غذا متمرکز است. اگر نمک زیاد بخورید، ممکن است درمان دارویی یا خانگی هیچ اثری نداشته باشد. بنابراین باید میزان سدیم (نمک) غذا را کاهش داد و حداکثر بین ۴ تا ۵ گرم نمک در روز مصرف کرد. البته نمی‌توان از پتاسیم بجای سدیم استفاده کرد زیرا پتاسیم با داروهایی که برای درمان آسیت استفاده می‌شود تداخل دارد.

• فرد مبتلا به آسیت باید از خوردن غذاهای آماده و فرآوری شده پرهیز کند، به ویژه سس‌های سالاد، و غذاهای مخلوط با سس که نمک زیادی دارند.

• فرد مبتلا به آسیت باید از غذاهای کم‌چربی و کلسترول استفاده کند. انجمن قلب آمریکا غذاهای پرفیبر، غلات کامل، کم چربی و بدون شکر فرآوری شده را توصیه می‌کند.

• غذاهایی شامل سالاد تربچه، سیر و عسل بطور روزانه در رژیم غذایی داشته باشد.

• از غذاهای نشاسته‌ای مانند برنج و سیب‌زمینی پرهیز کند.

• در بعضی موارد فقط تغذیه از طریق ورید باید صورت گیرد که طبق نظر پزشک انجام می‌شود.

توصیه‌های مفید برای افراد مبتلا به آسیت

• پرهیز از الکل، از بیماری‌های کبدی و سیروز پیشگیری می‌کند. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن باید با احتیاط مصرف شود، زیرا این داروها سبب آسیب کبد و کاهش گردش خون در کلیه‌ها می‌شود.

• پیش از شروع هر گونه درمان جایگزین یا گیاهی، باید با پزشک مشورت کنید. بعضی از گیاهان اگر به میزان زیاد مصرف شوند ممکن است زیان‌آور باشند و با داروهای روزانه تداخل داشته باشند.

• از خوابیدن در طول روز و بلافاصله پس از صرف غذا پرهیز کنید زیرا فرآیند گوارش غذا را دشوار می‌سازد.

• هپاتیت C‌ و B عوامل خطرساز برای آسیت هستند بنابراین باید مراقب باشید به هپاتیت مبتلا نشوید.

منبع : pezeshketo

1,296
منتشر شده در831 روز پیش

سوال و جواب هایی در خصوص افتادگی مثانه در زنان

امروز با یک پست دیگر در خصوص سوال و جواب هایی در مورد یکی از حساس ترین عضو های بدن یعنی مثانه در خدمت شما هستیم . به این سوالات جناب دکتر حسین کرمی، فوق تخصص کلیه و مجاری ادراری و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی پاسخ می دهند . آیا شما سوالاتی در خصوص افتادگی مثانه دارید ؟! ممکن است هر کدام از ما به این عارضه دچار شویم . البته این عارضه در خانم ها بیشتر شایع است . مثانه عضوی است در بدن که بصورت کیسه و وظیفه آن نگهداری از ادرار است . علت هایی که باعث افتادگی مثانه می شود را مورد بررسی قرار می دهیم و علائم آن را می شماریم.

افتادگی مثانه چه مشکلاتی برای بیمار به وجود می آورد؟

مثانه هر فرد سلول های هوشمندی دارد. وقتی مثانه به حجم خاصی از پرشدگی رسید، این سلول ها به طور خودکار فعال شده و به مغز اطلاع می دهند و درک دفع ادراری را فعال می کنند. سپس مرکز کنترل ادرار دستور دفع ادرار را صادر می کند. البته مثانه سلول های دیگری به نام سلول های پمپاژ نیز دارد و این سلول ها به طور خودکار منقبض شده و گردن مثانه را باز کرده و ادرار تخلیه می شود.

نکته مهم این که مثانه هر فرد اسفنکتری دارد که همیشه بسته است و هنگام پر شدن مثانه، از بیرون آمدن ادرار جلوگیری می کند. در طول زمان پر بودن، دریچه بسته می ماند تا وقتی که مغز دستور تخلیه بدهد، ولی وقتی مثانه جابه جا می شود، این عملکرد به هم می خورد و یکی از مهم ترین مشکلات این بیماران این است که دیگر نمی توانند ادرار خود را نگه دارند. برداشتن اجسام سنگین هم فشار زیادی به لگن وارد می کند و افرادی که مشاغل سخت و سنگین دارند بیشتر به این بیماری مبتلا می شوند

چرا افتادگی مثانه رخ می دهد؟

این بیماری بیشتر مختص خانم هاست. در حالت طبیعی قسمت قدامی دیواره واژن در زنان موجب حفظ مثانه در جایگاه خودش می شود. وقتی این دیواره تحت فشار قرار می گیرد، عضلات کش آمده و شل می شوند و نقش حمایتی شان از مثانه از بین می رود. یکی از مهم ترین علل، زایمان های متعدد طبیعی است که باعث می شود مثانه به داخل واژن بیفتد. در زایمان های دوقلو و زایمان های سخت این احتمال بالا می رود، اما این تنها علت نیست.

زنان یائسه نیز در معرض این اختلال قرار دارند، زیرا هورمون استروژن در بدن باعث می شود عضلات قوام و استحکام خوبی داشته باشند. با قطع استروژن، عضلات همه نقاط بدن از جمله قسمت قدامی واژن شل شده و افتادگی مثانه در زنان یائسه دیده می شود. علت دیگر ژنتیکی است. برخی افراد به طور ژنتیکی دچار یائسگی زودرس می شوند یا تعدادی نیز به طور مادرزادی عضلات کف لگنشان شل است.

زور زدن و یبوست مزمن هم فشار زیادی به عضلات وارد می کند. افراد مبتلا به آسم یا کسانی که دچار سرفه های مزمن هستند نیز ممکن است دچار افتادگی مثانه شوند. برداشتن اجسام سنگین هم فشار زیادی به لگن وارد می کند و افرادی که مشاغل سخت و سنگین دارند بیشتر به این بیماری مبتلا می شوند.

این بیماری بیشتر مختص خانم هاست، یعنی آقایان به آن مبتلا نمی شوند؟

در مردان نیز این بیماری دیده می شود، ولی بسیار نادر است، چون مثانه مردان نسبت به زنان کمی داخل تر قرار گرفته است. البته به ندرت و در برخی بیماری های زمینه ای به نام پرومبلی، افتادگی مثانه در جنس مرد دیده می شود. از مشخصات این بیماری شل بودن همه عضلات بدن است که کف لگن نیز جزو آن است.

لطفا به درجات این بیماری هم اشاره کنید؟

در افتادگی مثانه، مثانه به داخل واژن هل داده می شود و از نظر شدت به چهار درجه تقسیم می شود. در نوع اول، هنگام معاینه کمی از مثانه داخل واژن لمس می شود. در افتادگی متوسط که همان نوع دوم است، قسمت بیشتری از مثانه وارد واژن می شود و تقریبا نصف آن را اشغال می کند. در افتادگی درجه سه، مثانه تا پایین واژن لمس می شود. ولی در افتادگی درجه چهار، مثانه کاملا از دهانه واژن بیرون زده و گاه خود بیمار آن را به داخل می برد و با یک زور زدن ساده به حالت قبل برمی گردد. هر چه نوع افتادگی شدیدتر باشد، احتمال بروز عفونت های واژن نیز بالاتر می رود.

بیمار چه علامتی دارد؟

اولین علامت، احساس فشاری است که فرد در ناحیه واژن خود حس می کند و هنگامی که به آن دست می زند مانند یک توپ گرد و کوچک است. این افراد هنگام مقاربت نیز احساس ناراحتی و درد می کنند.

از علامت های بسیار شایع نیز بی اختیاری ادراری است و فرد با یک عطسه، سرفه یا خنده به طور ناگهانی ادرار دفع می کند. یکی دیگر از علامت ها، عفونت های ادراری عودکننده است؛ زیرا مثانه کاملا تخلیه نمی شود و ادرار باقیمانده باعث تجمع باکتری و عفونت می شود.

چه توصیه هایی برای بیماران دارید؟

ابتدا بهتر است به همه خانم ها در این زمینه اطلاعات کافی بدهیم. همه زنان پیش از ازدواج و قبل از این که زایمان کنند، باید ورزش عضلات کف لگن را انجام دهند تا عضلاتشان قوی شود. این ورزش، کگل نام دارد که ورزش بسیار ساده و بدون هزینه ای است و هر فرد می تواند هنگام انجام کارهای روزمره، در محل کار یا حتی هنگام خواب این ورزش را انجام دهد.

به این صورت که عضلات کف لگن را منقبض کرده و هر بار به مدت ۵ ثانیه در همان حالت نگه دارند. این ورزش باید حداقل ۱۵ تا ۲۰ بار در روز تکرار شود.

چه کسانی باید جراحی کنند و آیا بعد از عمل به طور کامل بهبود می یابند؟

در افتادگی مثانه از نوع متوسط به بعد، جراحی ضرورت می یابد. البته جراحی امروزه با لاپاروسکوپی انجام می شود، یعنی بدون این که شکم بیمار باز شود، عضلات به بالا کشیده می شود.

البته نوع جراحی با نظر پزشک انتخاب می شود و همه بیماران را می توان با یکی از روش ها درمان کرد.

منبع : pezeshketo

911
منتشر شده در834 روز پیش

واکسن مننگوکوک راه درمان مننژیت

امروز در خصوص یکی از بیماری هایی صحبت خواهیم کرد که میتواند فرزندان نوجوان شما را تهدید کند. التهابی که به پرده هایی حمله می برد که محافظ مغز و نخاع هر انسانی است . قبل از آنکه به طور تخصصی به بررسی این بیماری بپردازیم ، کمی از علائم این بیماری برایتان می گوییم . از اصلی ترین علائم بیماری مننژیت می توان به خشک شدن گردن ، سردرد ، استفراغ و فراری از نور اشاره کرد . اما داشتن همه این ها صرفا نشانه بیماری مننژیت نیست . در مطلب زیر به راه های پیشگیری از این بیماری می پردازیم.

راه های بسیار زیادی هست که شما می توانید به کمک آنها فرزندان نوجوان خود را از ابتلا به مننژیت دور نگه دارید. واکسن مننگوکوک یکی از موثر ترین این راه هاست. از طرفی روش های دیگری نیز وجود دارند که می توانند باعث ارتقاء سیستم ایمنی بدن فرد شده و از ابتلا به این بیماری پیشگیری کند.

پیشگیری از مننژیت به کمک واکسن

مننگوکوک اصلی ترین عامل به وجود آورنده ی بیماری مننژیت در نوجوانان و جوانان است. موسسه ی CDC توصیه می کند که این واکسن در تمام نوجوانان ۱۱ تا ۱۸ سال مصرف شود. این واکسن اغلب در سن ۱۱ تا ۱۲ سالگی به نوجوانان داده می شود. البته تزریق این واکسن برای افراد دیگری از جمله موارد زیر نیز توصیه می شود:

هر کسی که در زمان شیوع مننژیت در معرض ابتلا به آن قرار دارد.
هر کسی که قصد مسافرت به مکانی را دارد که در آنجا ابتلا به مننژیت شیوع دارد.
استخدامی در سازمان ها و ارگان های نظامی
افرادی که به برخی از بیماری های اختلال در سیستم ایمنی بدن مبتلا هستند.
افرادی که تحال خود را از دست داده اند و یا تحال آسیب دیده دارند.
آگر قرار است که نوجوان شما به یک اردوی بیرون از شهر برود و مجبور است در بیرون از منزل بخوابد حتما مطمئن شوید که واکسن مننژیت را دریافت کرده است. خوابگاه ها و قرار گرفتن در کنار سایر افراد که ممکن است مستعد و یا مبتلا به مننژیت باشند می تواند سلامت نوجوان شما را به خطر بیاندازد.

پیشگیری از مننژیت به کمک جلوگیری از گسترش بیماری

امکان ابتلا به مننژیت از طریق تماس با اشیاء فرد بیمار و یا تنفس هوایی که فرد بیمار استنشاق کرده است وجود ندارد زیرا که این باکتری در بیرون از بدن انسان قادر به ادامه ی حیات نیست. اما امکان ابتلای شما به مننژیت از طریق تماس نزدیک و طولانی مدت با فرد آلوده وجود دارد. باکتری مننژیت در پشت بینی و گلو زندگی می کند و ۱۰ تا ۲۵ درصد افراد جامعه ناقل این بیماری هستند.

رعایت بهداشت فردی می تواند به پیشگیری از گسترش این بیماری کمک کند:

از مواد غذایی، بطری آب و ظروف غذای مشترک استفاده نکنید.
از حوله و لباس های دیگران استفاده نکنید.
از رژ لب ها به طورت اشتراکی استفاده نکنید.
دستهای خود را به صورت مرتب با آب و صابون بشویید.
به یاد داشته باشید که: یک فرد مبتلا به مننژیت می تواند تا ۲۴ ساعت بعد از شروع مصرف آنتی بیوتیک هم ناقل بیماری باشد. اگر حدس می زنید که نوجوان شما در معرض یک فرد مبتلا به مننژیت قرار گرفته است به پزشک مراجعه کنید و در مورد لزوم مصرف آنتی بیوتیک از وی سوال بپرسید. ممکن است چند روز مصرف آنتی بیوتیک باعث پیشگیری از ابتلای نوجوان شما به مننژیت شود.

پیشگیری از مننژیت به کمک بهبود سیستم ایمنی بدن

سالم و قوی نگه داشتن سیستم ایمنی بدن می تواند از بروز بسیاری از بیماری ها از جمله مننژیت پیشگیری کند. نکات زیر می توانند باعث سلامت و تقویت سیستم ایمنی بدن شود:

یک رژیم غذایی متعادل و سرشار از میوه ها و سبزیجات داشته باشید.
خواب کافی داشته باشید.
به صورت منظم ورزش کنید.
از مصرف سیگار، مواد مخدر و الکل اجتناب کنید.

منبع : shafajoo

632
منتشر شده در835 روز پیش
صفحه 30 از 35« بعدی...1020...2829303132...قبلی »
تبلیغات
پرشین طب

آخرین ویدئوهای پزشکی