مقالات پزشکی - صفحه 20 از 27 - پرشین طب

فروش فایل فروشگاه شاپ می نو
امار سایت
  • افراد آنلاین : 15
  • ورودی گوگل : 194
  • تعداد کل مطالب : 3854
  • بازدید امروز : 6095
  • بازدید دیروز : 26046
  • بازدید این هفته : 83118
  • بازدید این ماه : 540237
  • بازدید کل : 1971344

از بیماری پوستی بوون چه می دانید؟!

اگر از پوست خود به خوبی مراقبت نکنیم ، ممکن است به بیماری های مختلفی دچار شویم. این گونه بیماری ظاهر هر آدمی را تغییر می دهد به نحوی که دچار مشکلاتی در برخوردهای اجتماعی خواهیم شد. بیماری بوون یکی از این بیماری هاست که قطعا شکل ظاهری آن شما را اذیت خواهد کرد . پس چه بهتر که از پوست خود به نحوه های متفاوتی مراقبت کنیم. در این پست می خواهیم در خصوص بیماری پوستی بوون صحبت کنیم.

بیماری بوون چیست و علائم بیماری بوون چیست؟ عامل بیماری بوون چیست؟ بیماری بوون تا چه حد رایج است؟ چه کسانی به بیماری بوون مبتلا میشوند؟ چگونه می توان بیماری بوون را شناسایی کرد؟ آیا می توان از بیماری بوون پیشگیری کرد؟ اینها مطالبی می باشد که به صورت مفصل در این مطلب از پزشک تو مطالعه خواهید کرد

بیماری بوون سبب یک یا چند تکه کوچک پوست قرمز پوسته پوسته میشود. زمانی اتفاق می افتد که سلولهای غیرطبیعی در لایه خارچی پوست (لایه اپیدرم) در قسمتهای مبتلا شکل می گیرند. سرطان پوست نیست اما گاهی می تواند به سرطان پوست تبدیل شود. به همین دلیل، درمان معمولا پیشنهاد میشود. بعد از درمان پیگیری لازم است تا از عدم بازگشت بیماری بوون اطمینان حاصل شود.

شناخت پوست

پوست دو لایه دارد- لایه خارجی (اپیدرم) و لایه میانی (درم). زیر درم لایه ای از چربی و سپس ساختارهای عمیق تر مثل ماهیچه ها و زردپی ها قرار دارد.

اپیدرم از سه لایه اصلی سلولی تشکیل یافته است:

سلولهای پایه ای. لایه تحتانی سلولها در اپیدرم هستند.

کراتینوسیتها. این سلولها لایه بالای سلولهای پایه هستند. آنها ماده ای به نام کراتین می سازند که یک ماده سخت موم مانند است. کراتینوسیتها مرتبا تقسیم میشوند و در هر زمان تعداد نشخصی از آنها می میرند. لایه پولک مانند (شاخی) اپیدرم از کراتینوسیتهای مرده ای تشکیل شده است که حاوی کراتین هستند.

ملانوسیتها. این سلولها تقریبا در ته لایه اپیدرم قرار دارند. آنها وقتی در معرض نور قرار می گیرند رنگدانه هایی می سازند که ملون نامیده میشوند. ملون به سلولهای پوست مجاور می رود تا پوست را در برابر اشعه خورشید محافظت نماید. ملانین در افراد بور سبب قهوه ای شدن پوست میشود. افراد سبزه ملانوسیتهای فعال بیشتری دارند.

بیماری بوون چیست؟
بیماری بوون به نام یک متخصص پوست که اولین بار این بیماری را در سال ۱۹۱۲ توضیح داد نام گذاری شده است. این بیماری زمانی اتفاق می افتد که سلولهای غیرطبیعی در لایه خارجی پوست (اپیدرم) رشد می کنند. این سلولهای غیرطبیعی فقط در اپیدرم وجود دارند و به جای دیگری منتشر نمیشوند.

این بیماری سرطان پوست نیست اما گاها می تواند به سرطان پوست تبدیل شود. برخی پزشکان آن را پیش سرطان می دانند چون قابلیت تبدیل به سرطان را دارد. همچنین می توان آن را نوعی “کارسینوما در جای خود” دانست. کارسیمونا به معنای سرطان است. به عبارتی، سلولهای غیرطبیعی بیشتر از اپیدرم پیشروی نمی کنند و بنابراین علائمی از حمله سرطان وجود ندارد.

برآورد شده است که از هر ۱۰۰ تکه از بیماری بوون حدودا سه مورد می توانند به سرطان پوست که سرطان سلول سنگفرشی نامیده میشود تبدیل شوند.

علائم بیماری بوون چیست؟

بیماری بوون یک تکه از پوست است که ظاهری قرمز رنگ و خطوط نامنظم دارد. اغلب به صورت پوسته پوسته به نظر می آید. گاهی تکه های بیماری بوون ممکن است ترک خورده و زخم شده و درنتیجه خونریزی داشته باشد. تکه ها به آرامی بزرگ میشوند. تکه های بیماری بوون می توانند فقط چند میلی متر قطر داشته باشند اما در برخی موارد می تواند به چنیدن سانتی متر هم برسد. گاها، بیماری بوون در مراحل اولیه اش می تواند با دیگر مشکلات پوستی مثل کچلی قارچی، پسوریازیس یا اگزمای دیسکوئید اشتباه گرفته شود. تصویر فوق نمونه ای از یک تکه بیماری بوون در پا را نشان می دهد.

بیماری بوون بیشتر در قسمتهایی ایجاد میشود که در معرض نور قرار دارند. در حدود یک سوم موارد، بر روی پاها زیر زانوها شکل می گیرد. همچنین ممکن است روی گردن یا صورت یا اطراف و یا روی ناخن ها ظاهر شود. ممکن است در کف دستان یا پاها، در اطراف مقعد یا اندامهای تناسلی یافت شود.

به بیماری بوون که در اطراف اندامهای تناسلی ایجاد میشود نامهای مختلفی داده میشود مثلا به بیماری بوون که در آلت مردان ایجاد میشود “اریتروپنی” ‘erythroplasia  یا “کویورات” Queyrat’ گفته میشود.

در اغلب افراد تعداد تکه های بیماری بوون فقط یکی است اما از هر ۱۰ نفر یک یا دو نفر می توانند بیش از یک تکه در آن  واحد داشته باشند.

اگر تکه های بیماری بوون شروع به زخم شدن و خونریزی کردند یا اگر برجستگی کوچکی شکل گرفت، می تواند علامتی باشد از اینکه شروع به سرطانی شدن کرده است. اگر این اتفاق افتاد هر چه سریعتر به پزشک خود مراجعه نمائید. بیماری بوون در مقعد و اندامهای جنسی بیشتر احتمال تبدیل شدن به سرطان پوست را نسبت به دیگر قسمتهای بدن دارند.

عامل بیماری بوون چیست؟

یک تکه از بیماری بوون ممکن است بدون دلیل مشخصی به وجود آمده و هر فردی می تواند به آن مبتلا شود. با این وجود، به نظر می رسد چیزهای مختلفی ریسک ابتلا به بیماری بوون را افزایش می دهند که عبارتند از:

قرار گرفتن در معرض نور شدید خورشید.

درمان قبلی با رادیوتراپی- برای مثال برای سرطان.

مهار سیستم ایمنی. اگر سیستم ایمنی شما به هر دلیلی خوب کار نمی کند، این می تواند احتمال ابتلای شما را به بیماری بوون را افزایش دهد. برای مثال، اگر ایدز دارید، اگر تحت درمان سرطان هستید یا اگر پیوند عضو مثل پیوند کلیه داشته و از داروهای مهارکننده سیستم ایمنی برای پیشگیری از پس زدن اندام پیوندی استفاده می کنید.

عفونت با ویروس پاپیلوم انسانی (HPV). این میکروب (ویروسی) است که می تواند پوست شما و غشاء های مرطوب (مخاط) را که دور قسمتهای مختلف بدن وجود دارد از جمله دهان، گلو و اندامهای جنسی را تحت تاثیر قرار دهد. HPV بیش از صد نوع دارد. برخی از انواع HPV می تواند زگیلهای پوستی و وروکاها را ایجاد نماید و برخی دیگر می توانند زگیلهای تناسلی ایجاد کنند اما بسیاری از انواع دیگر نیز اصلا مشکلی ایجاد نمی کنند. برخی از انواع HPV افزایش ابتلا به سرطانهای خاصی از جمله سرطان سرویکس را افزایش می دهند. تصور میشود که HPV همچنین می تواند در ایجاد بیماری بوون تناسلی و بیماری بوونی که دیگر قسمتهای پوست را تحت تاثیر قرار می دهد موثر باشد. HPV از نوع ۱۶، از بقیه بیشتر در این رابطه نقش دارد. با این وجود، هر کسی که بیماری بوون دارد الزاما عفونت HPVندارد.

جراحت قبلی پوست. اگر قبلا جراحتی در پوست شما ایجاد شده باشد که سبب آسیب یا زخم پوستی دائمی (مزمن) شده باشد می تواند ریسک ابتلا به بیماری بوون را در آن قسمت افزایش دهد.

بیماریهای التهابی پوست. به ندرت، در افراد مبتلا به بیماریهای التهابی پوست مثل اگزما ممکن است بیماری بوون ایجاد شود.

بیماری بوون تا چه حد رایج است؟

در کشورهای پیشرفته نظیر انگلستان از هر ۱۰۰۰۰۰ نفر یک نفر هر ساله به بیماری بوون مبتلا میشود.

چه کسانی به بیماری بوون مبتلا میشوند؟

به نظر می رسد بیماری بوون در زنان بیشتر از مردان است. حدود یک سوم موارد در زنان است. بیشتر افراد را در دهه ۶۰ تحت تاثیر قرار می دهد. در افراد سفید پوست و در قسمتهایی که بیشتر در معرض نور آفتاب قرار دارد رایج تر است.

اگر قبلا یکی از بیماری های گروه سرطان پوست را که سرطان های پوست غیرملانومی نامیده میشوند داشته اید احتمال بروز بیماری بوون در شما بیشتر است. این ها سرطانهایی هستند که ملانوم بد خیم نیستند که شامل کارسینومای سلول پایه و  سرطان سلول سنگفرشی میشود. (برای جزئیات بیشتر به مقاله مجزایی با عنوان “سرطان پوست- غیر ملانومی” مراجعه نمائید.)

اگر قبلا بیماری بوون داشته اید احتمال ایجاد سرطان غیرملانومی پوست در شما بیشتر است. دلیلش احتمالا این است که قرار گرفتن در معرض نور یک فاکتور خطر هم در بیماری بوون و هم در سرطانهای پوستی غیرملانومی است.

چگونه می توان بیماری بوون را شناسایی کرد؟

معمولا بر اساس ظاهر پوست به بیماری بوون مشکوک میشوند. با این وجود، برای تشخیص، ممکن است نمونه کوچکی از پوست برداشته شود و سپس در آزمایشگاه بررسی شود. بیماری بوون ظاهر مخصوصی دارد که در زمان بررسی زیر میکروسکوپ کاملا مشخص میشود.

درمان بیماری بوون چیست؟

اگر بیماری بوون داشته باشید احتمالا به یک متخصص پوست ارجاع داده خواهید شد. آنها می توانند در مورد گزینه های درمانی با شما صحبت کنند. برای همه کسانی که بیماری بوون دارند یک درمان مشخص و خاص وجود ندارد. درمان می تواند به چیزهای مختلفی از جمله محل وجود تکه های بیماری بوون، اندازه و ضخامت آن و تعداد تکه های بیماری بوون در فرد بستگی دارد.

گزینه های درمانی عبارتند از:

مشاهده (تحت نظر قرار دادن و انتظار)

می تواند یک گزینه در برخی افراد باشد مثلا، اگر بیماری بوون در شما یک تکه کم عمق، با رشد آرام، و در منطقه ای از بدن شما باشد که بهبود پوست به سختی انجام میشود (مثل ساق پا). پوست ساق پا بسیار نازک و حساس است و بدین معنا است که برای بهبود به زمان بیشتری نیاز دارد.

کرمهایی که بر روی پوست استفاده میشود

در درمان بیماری بوون ممکن است از کرمهای خاصی استفاده شود که به کشتن و خلاص شدن از شر سلولهای غیرطبیعی در برخی موارد کمک می کنند. این کرمها حاوی ۵-فلورواوراسیل (۵FU) هستند. کرم ۵-FU یک یا دو بار در هفته برای حدود سه تا چهار هفته و گاهی بیشتر به کار می رود. استفاده از کرم راحت بوده و خودتان می توانید این کار را انجام دهید. مشکل این است که می تواند برای پوست خارش آور باشد. ممکن است سبب قرمز شدن پوست شده و در زمان استفاده از این درمان به نظر آید که ظاهرا بدتر شده است.

اگر تکه های بیماری بوون بازگشت، بعدها ممکن است نیاز به تکرار درمان باشد. درمان ۵-FU در تکه های بزرکتر بیماری بوون یا در قسمتهایی که بهبود پوست به سختی انجام میشود مثل پوست ساق پا (که در بالا توضیح داده شد) می تواند موثر باشد.

قبل از درمان با کرم ۵-FU ممکن است درمانهای دیگری نیز داده شود. دلیلش این است که کرم بتواند راحتر جذب پوستتان شود. این درمانها شامل پروسه ای است که یونتوفروز (iontophoresis) نامیده میشود که در طی آن جریان الکتریکی کرم را به سمت بافهای بدن می راند. گاهی نیز از درمان لیزر در درمان بوون استفاده میشود.

گاهی کرم ایمیکیمود ((Imiquimod در درمان بوون استفاده میشود.

کریتوتراپی (سرما درمانی)

سرما درمانی گاهی می تواند یک گزینه درمانی باشد. نوعی درمان انجماد است و در آن معمولا از نیتروژن مایع استفاده میشود. گاهی درمان می تواند ناراحت کنند باشد و زخم شدن پوست می تواند از عوارض احتمالی آن باشد.

درمان کورتاژ

کورتاژ به این معنا است که تکه های بیماری بوون از روی پوست خراشیده میشود. از یک بی حسی موضعی برای انجام کورتاژ استفاده میشود. می گذارند تا پوست خود به صورت طبیعی بهبود یابد و بعد از درمان اغلب زخمی شکل می گیرد و سپس می افتد. درد در طول درمان کورتاژ کمتر از سرما درمانی است.

جراحی

در برخی موارد، ممکن است برای برداشتن تکه های بیماری بوون جراحی پیشنهاد شود. برای مثال، برای برداشتن تکه های بیماری بوون در اطراف مقعد از جراحی استفاده میشود. تکه بیماری بوون از روی پوست بریده میشود و بعد از آن برای بسته شدن پوست از بخیه استفاده میشود. ممکن است بهبود پوست گاهی با مشکل انجام شود مخصوصا اگر از جراحی برای برداشتن تکه های بیماری بوون در پا زیر زانو استفاده شود.

فوتودینامیک تراپی

از این درمان گاها با موفقیت برای درمان بیماری بوون استفاده شده است. درمان فوتودینامیک با به کار بردن یک ماده شیمیایی مخصوص بر روی تکه مبتلا به بیماری بوون انجام میشود. این ماده شیمیایی حساس به نور است یعنی به نور واکنش نشان می دهد. سپس برای فعال کردن ماده شیمیایی حساس به نور یک منبع نور مخصوص به محل مبتلا در پوست تابانده میشود. گاهی ممکن است پوست محل درمان دچار سوختگی  و سوزش شده و پوست دچار خارش شود. به ندرت ممکن است پوست رنگ خود را از دست دهد و یا گاها در محل درمان تیره تر شود.

رادیوتراپی

رادیوتراپی درمانی با اشعه ایکس است. این یک گزینه درمانی دیگر برای بیماری بوون است اما نسبت به دیگر گزینه های درمانی کمتر استفاده میشود. دوباره رادیوتراپی برای درمان بیماری بوون زیر زانو مناسب نیست چون پوست به سختی بعد از درمان بهبود می یابد.

درمان با لیزر

گاهی از لیزر برای درمان تکه های بیماری بوون استفاده یشمود.

دورنمای آن چگونه است؟

در اغلب درمانهای بیماری بوون، از هر ۱۰ مورد یک مورد احتمال بازگشت بیماری وجود دارد. بنابراین، برای کنترل بازگشت علائم نیاز به پیگیری مرتب هست. اگر این اتفاق افتاد ادامه درمان لازم میشود.

دورنما برای افراد مبتلا به بیماری بوون اغلب خوب است. در اکثریت مواردی که بیماری بوون شناسایی و درمان میشود سرطان پوست ایجاد نخواهد شد.

آیا می توان از بیماری بوون پیشگیری کرد؟

از آنجایی که قرار گرفتن زیاد در معرض نور آفتاب یکی از عوامل ایجاد کننده بیماری بوون است، باید در ماههای تابستان (یا در همه سال در کشورهای گرمی که نزدیک خط استوا قرار دارند) قرار گرفتن در نور محدود شود. این کار را می توان به شیوه های زیر انجام داد:

ساعات بین ۱۱ صبح و ۳ بعدازظهر تا جای ممکن بیرون نروید یا در سایه باشید.

وقتی بیرون در زیر آفتاب میروید لباسهای پوشیده و کلاههای لبه دار استفاده کنید.

از کرم حداقل SPF15 (SPF30 برای کودکان یا کسانی که پوست روشن دارند) که در برابر اشعه UVA نیز محافظت بالایی دارند استفاده کنید.

برای جزئیات بیشتر به مقاله ای با عنوان “پیشگیری از سرطان پوست” مراجعه نمائید.

اگر بیماری بوون داشته اید، پوست خود را برای تشخیص هر گونه تغییرات مرتبا چک کنید.

منبع : pezeshketo.com

1,335
منتشر شده در808 روز پیش

مقاله ای کامل در خصوص گوش و شنوایی

امروز با مقاله ای کامل در خصوص شنوایی سنجی خدمت شما عزیزان رسیده ایم, همانطور که میدانید می بایست در حفاظت از گوش ها بسیار کوشا بود، این کار از بدنیا آمدن نوزاد انجام می شود و با گرفتن تست های مکرر شنوایی کودک سنجیده می شود تا در صورت بروز هر مشکل اقدامات لازم انجام شود.

ما چگونه میشنویم؟ ساختار گوش شنوایی سنجی چیست؟ چه عواملی سبب افت شنوایی میشوند؟ شنوایی سنجی چگونه عمل می کند؟ شنوایی سنجی چه کاربردی دارد؟ از شنوایی سنجی در چه شرایطی استفاده میشود؟ آیا شنوایی سنجی عوارض جانبی دارد؟ برای آماده شدن برای شنوایی سنجی چه اقداماتی باید انجام داد؟ مطالبی هستنند که می توانید در این بخش مطالعه نمایید.

شنوایی سنجی شامل یک روش آزمایش کردن شنوایی می باشد که خود فرد در آن به تست به صورت آگاهانه پاسخ بدهد. البته راههای مختلفی برای آزمودن شنوایی وجود دارد که بسته به سن فرد و نوع افت شنوایی متفاوت است.

توجه: اطلاعات ارائه شده در زیر فقط یک راهنمای عمومی است. اقدامات و شیوه های آزمایش در بیمارستانهای مختلف می تواند متفاوت باشد. همیشه از دستورات توصیه شده توسط پزشک یا بیمارستان محلی خود پیروی کنید.

ساختار گوش

گوش به سه قسمت تقسیم میشود. گوش خارجی (بیرونی) شامل قسمتهایی است که شما می توانید ببینید که لاله گوش نامیده میشود، و یک ساختار باریک مجرایی که کانال گوش نامیده میشود. در انتهای کانال پرده صماخ قرار دارد. پرده صماخ گوش خارجی را از میانی جدا می کند. پرده صماخ یک غشاء است که محکم کشیده شده و کمی شبیه پوست یک طبل است.

گوش میانی یک حجره پر از هوا است. داخل آن سه تا استخوان که کوچکترین استخوانها در بدن هستند و استخوانهای رکابی، سندانی و چکشی نامیده میشوند قرار دارند. این استخوانها به هم متتصل هستند. آخرین استخوان در این گروه یعنی استخوان رکابی، گوش میانی را به گوش داخلی متصل می کند. فضای هوای گوش میانی با شیپور استاش به انتهای بینی متصل میشود.

گوش داخلی از دو بخش تشکیل شده است. حلزون گوش در شنوایی نقش دارد. سیستم وستیبولار (دستگاه دهلیزی) به حفظ تعادل کمک میکند. حلزون گوش یک محفظه حلزونی شکل است که با مایع پر شده است. در دیواره های آن سلولهای مخصوص حسی به نام یاخته های مویی وجود دارند. این سلولها امواج صوتی را به سیگنالهای الکتریکی تبدیل می کند. حلزون گوش به عصبی متصل است که به مغر منتهی میشود.

دستگاه دهلیزی از شبکه ای از مجراها که کانالهای نیم دایره ای نامیده میشوند به علاوه دهلیز تشکیل شده است. دستگاه دهلیزی همچنین از سلولهای حسی خاصی تشکیل شده است اما در اینجا به جای صدا حرکات را تشخیص می دهند. هم حلزونی گوش و هم دستگاه دهلیزی به عصبی متصل هستند که سیگنالهای الکتریکی را به مغز حمل می کند.

ما چگونه میشنویم؟

وقتی هوا به ارتعاش در می آید، امواج صوتی ایجاد میشوند. برای شنیدن، گوش باید امواج صوتی را به سیگنالهای الکتریکی تبدیل کند تا مغز بتواند آنها را تفسیر نماید. وقتی امواج صوتی به پرده صماخ می رسند سبب ارتعاش آن میشوند. ارتعاشات پره صماخ سبب حرکت استخوانهای کوچک گوش میانی میشود. آخرین استخوان این گروه، استخوان رکابی، ارتعاشات را به حجره پر شده از مایع که حلزون گوش نامیده میشود انتقال می دهد. وقتی حلزونی ارتعاشات را دریافت کرد، مایع داخل آن شروع به حرکت می کند. با حرکت مایع سلولهای مخصوص حسی سیگنالهای الکتریکی ایجاد می کنند. این سیگنالهای الکتریکی به مغز فرستاده میشوند. مناطق خاصی در مغز این سیگنالها را دریافت کرده و آنها را به چیزی که با عنوان صدا می شناسیم تبدیل می کند.

گوشهای شما سیگنالهای الکتریکی ایجاد می کنند که نمود انواع خارق العاده ای از صداها هستند. برای مثال، سرعت لرزش پرده صماخ با انواع مختلف صدا فرق می کند. در صداهای بم، پرده صماخ به آرامی به ارتعاش در می آید. در صداهای زیر با سرعت بیشتری مرتعش میشود. این بدان معنا است که یاخته های مویی مخصوص در حلزونی نیز با سرعتهای متفاوتی مرتعش میشوند. بدین طریق سیگنالهای مختلفی به مغز فرستاده میشود. این یکی از راههایی است که ما می توانین بین صداها با طیفهای مختلف تمایز قائل شویم.

شنوایی سنجی چیست؟

شنوایی سنجی یک واژه پزشکی است که به معنای آزمودن شنوایی به کار می رود. در شنوایی سنجی بررسی میشود که آیا مشکلی در مکانیسمهای مختلف که به ما امکان شنیدن صداها را می دهند وجود دارد یا خیر.

چه عواملی سبب افت شنوایی میشوند؟

آسیب به هر قسمت گوش می تواند سبب افت شنوایی شود. اگر مشکلی در کانال گوش یا گوش میانی باشد، سبب مشکلی به نام کم شنوایی رسانش میشود. در کم شنوایی رسانش، جابه جایی صدا (انتقال) مسدود میشود یا به گوش میانی منتقل نمیشود. ناشنوایی رسانش دلایل مختلفی دارد و به افت شنوایی دائمی یا موقت منتهی میشود. یک علت رایج آن در کودکان جمع شدن مایع در فضای گوش میانی است که گوش سریشی نامیده میشود. (برای اطلاعات بیشتر به مقاله ای با عنوان “گوش سریشی” مراجعه نمائید.)

اگر حجره پر از مایع گوش که حلزونی نامیده میشود یا عصب شنوایی به درستی کار نکنند سبب افت شنوایی حسی-شنوایی میشود. معمولا این بدان معنا است که یاخته های مویی در حلزونی به درستی کار نمی کنند و یا مشکلی در عصب شنوایی وجود دارد و بنابراین مقداری یا کل صداها به مغر فرستاده نمی شوند. کم شنوایی حسی-عصبی اغلب دائمی هستند. می توانند خفیف، متوسط یا شدید یا عمیق باشند و یک گوش یا هر دو گوش را تحت تاثیر قرار دهند.

ممکن است کم شنوایی رسانش و حسی و عصبی با هم اتفاق افتند که کم شنوایی ترکیبی نامیده میشود.

شنوایی سنجی چگونه عمل می کند؟

تستهای مختلفی برای بررسی توانایی شنوایی وجود دارند. این تستها بر اساس فرد تست شونده و علت انجام آن متفاوت است. نوزادان وقتی صدایی میشنوند قادر نیستند بگویند که صدا را شنیده اند و بنابراین از شیوه های خاصی برای آنها استفاده میشود. در کودکان اصول تست ممکن است مشابه بزرگسالان باشد اما شیوه انجام آزمونها ممکن است تفاوت داشته باشد تا بتوان دقیق ترین نتایج را به دست آورد. آزمایشات تکمیلی دیگری نیز وجود دارد که به کمک آنها می توان میزان عملکرد گوش میانی و مغز را در مسیر شنوایی تعیین کرد.

رایج ترین آزمونهای شنوایی در زیر ارائه شده اند:

آزمایش کودک تازه متولد شده

آزمون otoacoustic emissions (گسیلهای صوتی گوش) (OAE) یک شیوه ساده، بدون درد و سریع برای غربالگری نوازدان تازه متولد کم شنوا است. یک گوشی حاوی یک میکروفن و یک بلندگوی کوچک در گوش قرار داده میشود. بلندگو صداهای تیک تیک در گوش ایجاد می کند. این صداها به حجره پر شده از مایعی به نام حلزونی منتقل میشود. اگر حلزونی به درستی کار کند، با پس فرستادن صدا به کانال گوش پاسخ می دهد. این پاسخ توسط میکروفن تشخیص داده میشود. این آزمون این قدر حساس است که حتی کم شنوایی های ناچیز را هم می توان با آن شناسایی کرد. اگر پاسخ خوب باشد دیگر به بررسی بیشتر نیست.

گاهی در زمان این آزمون، پاسخ شناسایی نمیشود. این می تواند نشانه کم شنوایی باشد اما ابتداعا باید آن را به خاطر عوامل دیگر دانست. دلیلیش می تواند این باشد که نوزاد مغشوش بوده، در اتاق سر و صدا بوده و یا بعد از تولد هنوز مقداری مایع در گوش مانده است. اغلب این تست دوباره تکرار میشود و اگر باز هم پاسخ مناسبی دریافت نشد سپس با آزمون دیگری که automated auditory brainstem response (AABR)  نامیده میشود دوباره تست گرفته میشود.

در AABR یک گوشی کوچک  در گوش نوزاد صداهای تیک ایجاد می کند. اگر نوزاد این صداها را بشنود، با سنسورهایی که بر روی پوست نوزاد نصب شده اند می توان سیگنال موجود در عصب شنوایی را اندازه گیری کرد. صدا تا میزان خاصی بلند میشود. اگر با این کار پاسخی دریافت نشد به تستهای بیشتری برای تشخیص نیاز خواهد بود.

هم تست OAE و هم AABR زمانی بهترین نتیجه را دارند که کودک خوابیده باشد چون اگر حرکت کودک زیاد باشد و پاسخ شناسایی شده خیلی کم باشد می تواند پنهان شده و شناسایی نشود.

آزمایش در نوزادان و کودکان کوچکتر

در کودکان از شیوه ای که visual reinforcement audiometry (شنوایی سنجی دیدار پاداشی) نامیده میشود استفاده میشود. در این آزمون کودک صداهایی را میشنود که از طریق اسپیکرهایی در اتاق آزمایش پخش میشود. وقتی کودک صداها را میشنود و سرش را به طرف صدا می چرخاند جایزه ای دریافت می کند که اغلب یک پاداش دیداری مثل نورهای چشمک زن یک اسباب بازی است. فردی که شنوایی کنترل را آزمایش می کند به تقویت این رفتار با هر بار جایزه دادن به کودک در زمانی که به طرف صدا بر می گردد ادامه می دهد. سپس فردی که شنوایی کودک را آزمایش می کند شنوایی کودک را ارزیابی می کند تا ببیند آیا به انواع مختلف صداها واکنش نشان می دهد. با این کار می توان کمترین حد صدا را که کودک میشنود را شناسایی کرد.

با بالاتر رفتن سن کودک و در نتیجه راحت تر ارتباط برقرار کردن این آزمون پاداش مدار می تواند انواع مختلفی داشته باشد.

آزمایش در کودکان بزرگتر و بزرگسالان

برای آزمایش بزرگسالان اغلب از شیوه شنوایی سنجی با صدای خالص استفاده میشود. در این شیوه از ماشینی که شنواسنج نامیده میشود برای نواختن مجموعه ای از صداها که از طریق هدفون شنیده میشود استفاده میشود. گام (فرکانس، که با واحد هرتز اندازه گیری میشود) و بلندی (شدت، که با دسیبل سنجیده میشود) صداها متفاوت است.

فرد متخصصی بلندی صدا را کنترل و تا حدی آن را پایین می آورد که دیگر نتوانید آن را بشنوید. سپس دوباره آن را بلند می کند تا دوباره بتوانید آن را بشنوید. هر دفعه که صدا را میشنوید باید با بلند کردن دست یا فشار دادن دکمه ای علامت دهید حتی اگر صدا برایتان بسیار نامفهوم و ضعیف باشد. سپس متخصص آزمایش را چندین بار تکرار می کند وهر بار صدا بم تر میشود. هر گوش جداگانه آزمایش میشود.

نتایج تست روی یک نمودار مخصوص که نمودار شنیداری نامیده میشود نمایش داده میشود که به نشان دادن الگوی افت شنوایی شما کمک می کند.

شنوایی سنجی چه کاربردی دارد؟

از شنوایی سنجی در شرایط مختلفی از جمله موارد زیر استفاده میشود:

برای ارزیابی کم شنوایی در هر کسی که متوجه مشکلات شنوایی دائم در یک یا هر دو گوشش شده باشد یا در فهمیدن کلمات در محاوره مشکل داشته باشد.
در تعیین نوع و میزان افت شنوایی (رسانش، حسی-شنوایی یا هر دو).
غربال نوزادان و کودکان برای مشکلات شنوایی که می تواند با توانایی یادگیری، سخن گفتن و فهم زبان تداخل داشته باشد.
برای غربال کم شنوایی در افرادی که مرتبا در معرض صداهای بلند هستند یا داروهای خاصی مثل جنتامایسین را مصرف می کنند.
برای آماده شدن برای شنوایی سنجی چه اقداماتی باید انجام داد؟

اغلب نیاز به آماده سازی خاصی برای شنوایی سنجی نیست. اگر تشخیص داده شده که گوش شما موم دارد احتمالا قبل از تست این موم باید برداشته شود تا تداخلی با نتایج ایجاد نکند.

اگر شما یا کودکی که از او آزمایش گرفته میشود دچار سرماخوردگی یا عفونت گوش هستید حتما به متخصص خود اطلاع دهید چون می تواند با نتایج تداخل داشته باشد.

آیا شنوایی سنجی عوارض جانبی دارد؟

این آزمایشات بسیار ایمن بوده و عوارض حاصل از آن بسیار نادر است.

منبع : pezeshketo.com

8,639
منتشر شده در808 روز پیش

از سرگیجه خوش خیم چه می دانید!

سرگیجه خوش خیم موضعی پروگزیمال چیست ؟ در سرگیجه خوش خیم پروگزیمال چه اتفاقی می افتد؟ علائم سرگیجه خوش خیم موضعی پروگزیمال چه می باشند؟

سرگیجه خوش خیم موضعی یا پروگزیمال هنگامی ایجاد می شود که سر خود را در جهت خاصی حرکت می دهید و به دلیل وجود ذره های کوچک موجود در لابیرنت گوش داخلی ایجاد می شود که پس از چند هفته به صورت خود به خود رفع خواهد شد.ساده ترین روش درمان حرکت دادن سر در جهات مختلف که پس از چند دقیقه می تواند مشکل را رفع کند و در این درمان از نیروی جاذبه کمک گرفته می شود که در جهتی سر را حرکت می دهیم که بر خلاف جهاتی باشد که باعث سرگیجه می شوند.

سرگیجه خوش خیم موضعی یا پروگزیمال چیست؟

این نوع اختلال در رابطه با گوش داخلی می باشد یک علت رایج  بیماری سرگیجه این نوع اختلال می باشد و به خصوص در افراد سالخورده بسیار شایع می باشد.

خوش خیم به این معناست که نه سرطانی بوده و نه جدی می باشد.(علائم این بیماری ممکن است ناخوشایند باشند اما علت زمینه ای ان جدی نمی باشد)

پروگزیمال به این معناست که در محدوده زمانی معین ناگهان علائم ان خود را بروز می دهند.

حالت موضعی به این معناست که بعضی از حالت ها و موقعیت ها باعث ایجاد این علائم می شوند.یعنی به محض انکه سر در موقعیت خاصی قرار می گیرد علائم اغاز می شوند.

سرگیجه با احساس چرخش ایجاد می شود.شما احساس می کنید جهان دور سرتان می چرخد و ناپایدار است و اغلب احساس می کنید بیمارید و سرگیجه دارید.

درک گوش داخلی:

گوش داخلی دارای بخش حلزونی شکل و نیم دایره است.این بخش دارای ساختارهایی کانال مانند است که این کانال ها پر از مایع است و این کانال ها مانند دخمه هایی پر پیچ و خم هستند و کانال های نیم دایره ای سبب استقرار و تعادل شما در هنگام حرکت می شوند.حلزون گوش مرتبط با مقوله ی شنیدن می باشد.

در گوش داخلی سه کانال( قدامی,خلفی ,جانبی) وجود دارد و زاویه قاومه نسبت به یکدیگر دارند و حرکت در جهات مختلف راست و چپ و پایین احساس می شود .سه کانال نیم دایره ای متصل به هم که پر از مایع بوده و به انها راهرو گفته می شود در ساختار حلزونی گوش قرار دارند.

حرکات سرتوسط گوش احساس می شوند زیرا هنگامی که سر حرکت می کند مایع نیز درون لابیرنت های ساختارهای نیم دایره ای در گوش داخلی حرکت می کند و حرکت سیال سبب می شود موهای ریزی که داخل لابیرنت ها هستند در اثر حرکت مایع به حرکت در بیایند.هنگامی که این موهای ریز حرکت می کنند باعث تحریک عصبی می شود عصب به مغز فرستاده می شود که به ان عصب دهلیزی می گویند و این اطلاعات حتی جنبش ها و موقعیت سر را در حالت چشم بسته تشخیص می دهد. لابیرنت ها در گوش سبب می شود که ما به خوبی موقعیت خود را تشخیص داده و تعادل خود را در هنگام حرکت حفظ کنیم.

در سرگیجه خوش خیم پروگزیمال چه اتفاقی می افتد؟

این اختلال توسط چند قطعه جامد که به صورت شناور در لابیرنت قرار دارد ایجاد می شود که این تکه ها از کریستالهای کربنات کلسیم ساخته شده اندو تصور می شود که بافت پوششی داخل راهرو و دخمه پر پیچ و خم شکسته است این تکه کوچک اوتوکونیا نام دارد این مشکل به علت حضور تکه کوچک در لابیرنت می باشد با این حال مشکلاتی رخ می دهد که این تکه وارد یکی از کانال های نیم دایره ای می شود.

یکی از کانال هایی که به طور معمول تحت تاثیر قرار می گیرد کانال خلفی می باشد هنگامی که هنوز سر شما در ان موقعیت قرار دارد یک قطعه کوچک در ته کانال خلفی قرار دارد و هنگامی که سر در جهت خاصی حرکت می کند ان قطعه نیز در جهت حرکت مایع حرکت می کند.

قطعه در امتداد موهای ظریف حرکت می کند که در راستای خط کانال نیم دایره ای بوده و بمباران پیام ها در انتهای عصب گوش اغاز می شود .عصب پیام های اضافی را از بخشی از گوش که تحت تاثیر پیام های عادی می باشد می فرستد به بخش هایی از گوش که تحت تاثیر قرار نگرفته است. و سپس شما احساس سرگیجه شدید می نمایید.

دلیل اینکه تکه های جامد از بافت پوششی داخل گوش یا دخمه پر پیچ و خم جدا شده و رها می شوند مشخص نمی باشد. این اختلال اغلب در افراد بالای ۴۰ سال رخ می دهد و ممکن است علت ان به سن باز گردد و این اختلال یکی از عوامل شایع ایجاد سرگیجه در افراد می باشد.با این حال در افرادی که جراحت داشته و یا عفونت در داخل گوش داخلی انان رخ داده پیش می اید.گاهی ان در افراد جوان بدون هیچ نشانه ای رخ می دهد و زنان اغلب دو برابر مردان تحت تاثیر قرار می گیرند.

 علائم سرگیجه خوش خیم موضعی پروگزیمال چه می باشند؟

علامت اصلی سرگیجه می باشد که فقط مدت کوتاهی طول می کشد (به طور معمول ۱۰-۲۰ ثانیه نهایتا ۱ دقیقه یه طول می انجامد )و سپس به طور کامل از بین می رود و سرگیجه معمولا با تغییر در موقعیت سر ایجاد می شود. به عنوان مثال برخاستن از بستر و غلتیدن در ان می تواند، عامل ایجاد سرگیجه باشد که به مدت کوتاهی سبب تحریک و ایجاد سرگیجه شده و سپس رفع می شود.

با ایجاد هر سرگیجه ممکن است شما احساس حالت تهوع داشته باشید که در ان استفراغ رایج نمی باشد.سرگیجه نهایتا چند ثانیه طول می کشد ولی حالت تهوع شاید ساعتها طول بکشد.

پس از آن شما احساس خوبی دارید و ان احساس سابق به طور کامل برطرف می شود حرکات سر موجب به وجود امدن این تحریکات می شوند و انسان به طور غریزی از ان حرکات سر اجتناب می کند.

در بیشتر موارد در طی چندین هفته یا ماه دلیل این بیماری مشخص می شود قطعات جامد ممکن است به صورت شناور در راهروهای کانال خلفی قرار گیرند یا محو شوندو در نهایت هیچ علامتی موجود نباشد.

در نهایت پس از انکه پس از چند ماه  نشانه ها از بین رفتند در اثر عود دوباره بیماری احتمال برگشت دارند و در بعضی موارد تا چند سال باقی می مانند.

ایا نیازی است من ازمایش بدهم؟

علائم این اختلال کاملا مشخص است و دکتر ممکن است در اثر داشتن یک سری ویژگی ها مشکوک شود که شما دارای این بیماری هستید.برای اطمینان از شما می خواهید ازمایشی به نام مانور دیکس هالپیک دهد.این کار شامل نشستن بر روی نیمکت یک پزشک می باشد و در نهایت دکتر از شما خواهد خواست به پشت دراز بکشید و سر خود را در جهت خاصی حرکت دهید که این حرکات سبب می شود یک سری سرگیجه ها در فرد ایجاد شود.

مانور اپلی:

این درمان ساده ممکن است توسط پزشک توصیه شود اغلب زمانی این کار انجام می شود که شما قطعاتی به نام (اتوکونیا) را در ته کانال نیم دایره خلفی گوش داخلی خود داشته باشید که در ان هر چهار حرکت سر انجام می شود و در سر شما به مدت ۳۰ ثانیه در هر جهت قرار می گیرد.

حرکات سر اساسا سبب می شود که لوله های نیم دایره ای به حرکت در بیایند و بر اساس نیروی ثقل قطعات جامد (اتوکونیا)ته نشین شوند و در نتیجه تمامی علائم از بین می روند و محو می شوند.

پس از یک مانور اپلی موارد زیر معمولا توصیه می شود این است که اجازه می دهند این قطعات (اتوکونیا)به صورت خود به خود رفع شود برای جلوگیری از خطر عقب افتادن کانال های نیم دایره ای خلفی:

به مدت ۴۸ ساعت بر روی تخت دراز نکشید و در طی زمان خواب سعی کنید بر روی صندلی بنشینید.

به مدت ۱ هفته به سمتی که تحت تاثیرقرار گرفته دراز نکشید.

در حالت ایده ال به مدت یک هفته از خم شدن بیش از حد جلوگیری کنید.

برخی از مطالعات گزارش می کند که این روش (مانور اپلی)در ۸ نفر از ۱۰  مورد پاسخ داده است و یک روش درمانی موفقیت امیز بوده است و اما اگر این درمان کار نکرد شانس این وجود دارد که با تکرار یک جلسه درمان یا یک هفته بیشتر شانس خوب شدن وجود دارد.در صورتی که موفقیت امیز باشد مانور اپلی می تواند یکی از چند روشی باشد که به جای جراحی مورد استفاده قرار گرفته و در نهایت راه حل جراحی است. این جراحی چند دقیقه ای می تواند به طور چشمگیری علائم بیمار را از بین ببرد و در صورت بازگشت علائم ، روش مانور را دوباره تکرار می کنیم.

تمرینات برانت:

در صورتی که روش مانور پاسخ گو نبود از این تمرینات استفاده می کنیم که دارای حرکات مختلفی در رابطه با سر در مقایسه با روش مانورمی باشد و پزشک روش و چگونگی این روش را به شما توضیح می دهد.

بدون درمان:

اگر مانور یا تمرینات برانت موفقیت امیز نبود شما می توانید هنوز هم خوشبین باقی بمانید این اختلال یک بیماری بوده که بدون هیچ گونه درمانی علائم ان بعد چند هفته تا چند ماه از بین می روند.یک مطالعه میگوید که این شرایط در افراد مبتلا به این اختلال پس از چند هفته از بین می روند این قطعات جامد( اتوکونیا ) به طور متوسط پس از چند هفته از بین می روند و تمامی علائم رفع می شوند.

عمل جراحی:

عمل جراحی معمولا به ندرت استفاده می شود و معمولا به صورت خود به خود و یا توسط روش مانور اپلی قابل درمان است گاهی نشانه ها برای ماه ها و سال ها باقی می مانند و از میزان انها کاسته نمی شود و تصویربرداری از کانال خلفی گوش داخلی نیز یک گزینه تشخیصی می باشد که می تواند متخصص گوش را از شرایط شما اگاه کند.

چگونه می توانیم خود را ازعوارض سرگیجه های موضعی پروگزیمال ایمن نگه داریم؟

*توصیه می شود که رانندگی نکنید زیرا ممکن است سرگیجه های پروگزیمال به صورت ناگهانی رخ دهد.

*شما باید در شغل خود به کارفرمای خود اطلاع دهید که دچار چنین سرگیجه هایی می شوید برای مثال در صورتی که با نردبان ,ماشین الات سنگین یا ماشین کار می کنید.
*از مکان هایی در اطراف خانه تان که امکان سقوط در انها وجود دارد اجتناب کنید و از رختخواب به ارامی خارج شوید و درکل از مشاغلی که در ارتفاع یا مستلزم استفاده از وسایل خطرناک می باشند دوری کنید.

منبع : pezeshketo.com

577
منتشر شده در809 روز پیش

زردی نوزاد را چگونه تشخیص دهیم!

قطعا اگر مادر باشید، تمامی جوانب سلامت نوزاد خود را در نظر خواهید گرفت که مبادا مشکلی برای کودک دلبندتان ایجاد شود. اما همانطور که مستحضرید بعضی از بیماری ها خواه ناخواه به سراغ کودک تان خواهد آمد، و فقط شما می بایست با تمهیداتی که می اندیشید با آن مقابله کنید. زردی نیز ممکن است سراغ هر کودکی برود پس مادران می با یست راه مقابله با آن را بدانند. ما در مطلب زیر می خواهیم در خصوص این بیماری شایع توضیحاتی ارائه دهیم.

چرا زرد می‌شود؟

زردی از تخریب بخشی از گلبول‌های قرمز در نوزاد به‌وجود می‌آید و ضایعات باقیمانده از گلبول‌های قرمز به بیلی‌روبین که عامل ایجاد کننده زردی در نوزاد به‌شمار می‌رود، تبدیل می‌شود. زردی به دو شکل در نوزاد مشاهده می‌شود:

زردی محلول در آب: در این نوع زردی همان‌طورکه از نامش پیداست، بیلی‌روبین محلول در آب است و چون محلول است، کبد آن را از طریق ادرار کردن دفع می‌کند.

زردی غیرمحلول در آب: در نوع دوم زردی، بیلی‌روبین محلول در آب نیست و از راه ادرار کردن دفع نمی‌شود و در بدن باقی می‌ماند، در صورتی‌که درمان آغاز نشود و میزان بیلی‌روبین بیش از حد شود، در مغز نوزاد رسوب کرده و عقب‌ماندگی ذهنی نوزاد را همراه دارد.

به دستش نگاه کنیم یا چشمش؟
زردی اولین اثرش را روی چشم‌ها می‌گذارد و سفیدی چشم‌ها به‌زردی می‌گراید. پس از چشم‌ها روی گونه‌ها، سپس صورت خودش را نشان می‌دهد. با بالا رفتن درجه بیلی‌روبین در بدن، زردی در سینه، پشت و شکم نوزاد بروز می‌کند. پس از آن انتظار این است که دست‌ها و پاها درگیر زردی شوند. اما چون میزان گردش خون در این قسمت‌ها کمتر است، احتمال بروز زردی در آنها هم کمتر است.

خودتان می‌توانید تشخیص دهید؟
زردی را می‌توان از روی چشم تشخیص داد. اما تشخیص چشمی قابل اعتماد نیست و بهترین راه تشخیص زردی آزمایش خون و اندازه‌گیری میزان بیلی‌روبین نوزاد است.

همه نوزادان زرد می‌شوند؟
تقریبا بچه‌ای نیست که با زردی به‌دنیا بیاید. چون تا زمان تولد نوزاد جفت کار کبد را انجام می‌دهد و زردی را دفع می‌کند. بیشتر بچه‌ها یکی، دو روز پس از تولد زردی خود را نشان می‌دهند. پس از سه، چهار روز میزان زردی بالا می‌رود و در روز هفتم یا هشتم تولد درجه زردی به اوج خود می‌رسد.

دخترها بیشتر در خطرند یا پسرها؟
به جز در مواردی چون بیماری فاویسم که در پسران بیش از دختران است و با زردی همراه بوده و سبب لیز شدن گلبول‌های قرمز می‌شود، دختر و پسر از نظر میزان ابتلا به زردی و خطر احتمالی هیچ تفاوتی با هم ندارند. همان‌طور که گفته شد نارسی، وزن کم بچه و مشکلات تنفسی نوزاد در بروز زردی نقش دارند.

چه زمانی زردی خطرناک است؟
حد خطرناک بودن زردی در نوزاد بستگی به سن، وزن، نارس یا به‌موقع دنیا آمدن او دارد. به‌طور مثال اگر نوزادی با وزن سه و نیم یا چهار کیلوگرم و پس از ۹ ماه به دنیا آمده باشد و میزان بیلی‌روبینش هم ۱۲ باشد، این میزان بیلی‌روبین برای این نوزاد سالم، طبیعی است و مشکلی ایجاد نمی‌کند و بیلی‌روبین ایجاد شده نیز از طریق کبد دفع می‌شود. حالا اگر نوزادی با وزن دو کیلوگرم به‌دنیا بیاید و درواقع نارس باشد، درصورتی‌ که میزان بیلی‌روبین او ۱۲، ۱۳و ۱۴ باشد برای این بچه خطرناک است و باید تحت درمان قرار بگیرد. این درحالی است که همین میزان بیلی‌روبین همان‌طور که گفته شد برای کودک سالمی که با وزن طبیعی و پس از دوره کامل بارداری به‌دنیا آمده است، مشکلی ایجاد نمی‌کند.

حالا اگر میزان بیلی‌روبین نوزاد بین ۱۷ تا ۲۰ باشد، این از نظر ما خطرناک است، چون احتمال رسوب در مغز وجود دارد و با رسوب بیلی‌روبین، نوزاد دچار عقب‌ماندگی ذهنی می‌شود. نوزادانی که بیلی‌روبین بالایی دارند، باید زیرنظر متخصص باشند و زودبه‌زود مورد بررسی قرار بگیرند. البته احتمال اینکه زردی نوزاد بالای عدد ۲۰ شود بسیار کم است و از هر ۱۰۰ بچه‌ای که به‌دنیا می‌آید، تنها ممکن است چهار یا پنج کودک با بیلی‌روبین بالای۲۰ درگیر شوند.

ادرار و مدفوعش رنگ می‌گیرد؟
مدفوع و ادرار بچه‌های مبتلا به زردی با بچه‌های دیگر هیچ فرقی ندارد و نمی‌توان تشخیص از روی ادرار یا مدفوع را ملاک قرار داد، آزمایش خون بهترین راه است.

تغذیه مادر زردی می‌آورد؟
تغذیه مادر نقشی در این زمینه ندارد مگر اینکه نوزاد و مادر از نظر گروه خونی با هم ناسازگاری داشته باشند که در این صورت باید منتظر وقوع زردی در نوزاد بود.

بالای سرش مهتابی بگذاریم؟
اشعه یو. وی یا ماوراء بنفشی که از مهتابی ساطع می‌شود، بیلی‌روبین‌های رسوب کرده را شکسته و به قطعات ریز تبدیل می‌کند. پس از اینکه بیلی‌روبین‌ها به قطعات کوچک‌تر تبدیل شدند، از راه ادرار دفع می‌شوند. استفاده از مهتابی تقریبا راهی است که به کاهش طول مدت بستری شدن نوزاد در بیمارستان کمک می‌کند.

باردارها میوه زرد نخورند؟
مصرف میوه‌های زرد در دوران بارداری و شیردهی سبب زردی نوزاد نمی‌شود. اما ما نوعی زردی خاص را در سنین بالاتر در بچه‌ها مشاهده می‌کنیم. گاهی اوقات والدین کودکان سه یا پنج، شش ساله‌ای را برای درمان می‌آورند که از مشکل زردی رنج می‌برند که بر اثر خوردن میوه‌های رنگی همچون نارنگی یا هویج در آنها ایجاد شده است. علت بروز این زردی هم مصرف بیش از حد این خوراکی‌هاست که باعث می‌شوند رنگدانه‌های‌شان روی پوست باقی بماند و پوست را به رنگ زرد دربیاورد. این بچه‌ها یک تفاوت اساسی با نوزادان مبتلا به زردی دارند. سفیدی چشم بچه‌هایی که با خوردن خوراکی‌های رنگی مبتلا به زردی شده‌اند، به رنگ سفید است اما سفیدی چشم نوزادان مبتلا به زردی، زرد رنگ است.

مادران شیرده چه بخورند؟
ابتلا به زردی به نوع تغذیه مادر بستگی دارد. تغذیه‌ای که نوزاد پس از تولد قرار است داشته باشد، با تغذیه‌ای که می‌خواهد با شیر مادرش داشته باشد فرق می‌کند. غذایی که مادر از آن استفاده می‌کند، به‌طور مستقیم در شیر او ترشح می‌شود و نوزاد از شیری که حاوی انواع و اقسام مواد است، استفاده می‌کند. هرچه مادر غذای دیر هضم‌تر همچون کله‌پاچه یا موادی همچون بادمجان استفاده کند، باعث بروز زردی بیشتر در نوزاد می‌شود.

افرادی هستند که پس از زایمان به اینکه قوت ازدست رفته بدن‌شان را به‌دست بیاورند، از چنین غذاهای دیرهضمی استفاده می‌کنند. از سوی دیگر اگر طحال بدن، هضم مواد را به‌طور ناقص انجام دهد، طبعا روی کیفیت شیری که مادر قرار است به نوزادش بدهد، تاثیر خواهد گذاشت. حالا اگر از مواد دیرهضم در این دوران کمتر استفاده کند، طبعا میزان بروز زردی نیز کمتر خواهد بود.

محققان چه می‌گویند؟
بررسی‌ها نشان می‌دهد حدود ۶۰ درصد از نوزادان رسیده و ۸۰ درصد از نوزدان نارس دچار درصدی از زردی هستند. متخصصان معتقدند زردی که به‌راحتی قابل درمان شدن است در صورتی که به موقع درمان نشود می‌تواند مشکلات مغزی جدی‌ای را برای نوزادان ایجاد کند.

محققان برخی از تجویزهای مادربزرگ‌ها برای برطرف کردن این مشکل را تایید می‌کنند. یکی از این تجویزها، شیر خشت است. از نظر پژوهشگران می‌توان با کمک فرآورده‌های استاندارد شیرخشت نوزادان مبتلا به زردی را درمان کرد.  مطالعه بالینی پژوهشگران ایرانی روی ‪ ۲۰۰‬نوزاد مبتلا به زردی در یکی از بیمارستان‌های شهر تهران نشان داد استفاده از قطره خوراکی عصاره گیاه دارویی شیر خشت همراه نوردرمانی تا حد زیادی در درمان این نوزادان موثر است.

ادعاهای عجیب محققان تمامی ندارد. یک تیم آمریکایی ادعا می‌کند که برنامه‌ای قابل نصب روی گوشی‌های تلفن همراه را ساخته است که کار تشخیص بیماری زردی نوزاد را برای پزشکان و والدین راحت‌تر می‌کند. محققان دانشگاه واشنگتن می‌گویند اگر برنامه «BiliCam» روی گوشی همراه نصب شود و سپس کارتی به اندازه کارت عابر بانک که روی آ ن رنگ‌های مختلف چاپ شده است، روی بدن نوزاد قرار بگیرد و با گوشی از بدن و کارت عکس گرفته شود، میزان ابتلای نوزاد به زردی مشخص می‌شود. به گفته این پژوهشگران نرم‌افزاری که روی تلفن همراه نصب شده، این اطلاعات را به یک پایگاه داده ارسال می‌کند و در چند دقیقه وجود زردی در نوزاد را تشخیص می‌دهد.

نوزاد را با عرق کاسنی بشوییم؟
در جریان زردی سلول‌های کبدی آسیب می‌بینند و در این میان چون عرق کاسنی خاصیت ترمیم سلول‌های این ارگان را دارد، در شست‌وشوی صفرا از پوست موثر عمل می‌کند. روش استفاده از آن نیز به این شکل است که یک لیوان عرق کاسنی را در یک لگن آب مخلوط کرده و پوست نوزاد را چند روز و به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه با آن شست‌وشو بدهیم.

مادرها پیاز و سیر بخورند؟
در صورتی‌که پیاز و سیر به شکل خام استفاده شود، سبب بروز زردی می‌شود اما اگر پخته شود، مشکلی ایجاد نمی‌کند.

ادویه برای مادر ممنوع است؟
بله درست است. استفاده از ادویه‌ها و به‌خصوص ادویه‌های تند چون فلفل، التهاب یا تخریب سلول‌های کبدی را همراه دارد. طبع صفرا گرم و خشک است و نوزاد نمی‌تواند این طبع را تحمل کند، حال اگر مادر ادویه مصرف کند، این ماده درشیرش ترشح می‌شود و پوست نوزاد رو به زردی می‌گراید. به‌طور کلی تمام ادویه‌های تند و سوزاننده مضر هستند و نباید مصرف شوند.

بهترین راه کم کردن زردی چیست؟
بهترین ماده‌ای که تا به حال در مورد کاهش زردی نوزاد تجربه شده و نتایج مفیدی نیز از آن به‌دست آمده، ترنجبین است. می‌توان یک گرم از این ماده را در یک استکان آب داغ حل کرد و به مدت سه روز با قاشق چای‌خوری به نوزاد خوراند.

چاره‌اش شیرخشک است یا شیر مادر؟
طبعا شیر مادر بهتر است. اما در مواردی که به‌ندرت پیش می‌آید، بهتر است شیر مادر به مدت ۲۴ ساعت قطع شود و پس از این مدت دوباره نوزاد را با شیر مادر تغذیه کرد، یعنی اگر بچه‌ای مبتلا به زردی شده و بیلی‌روبینش هم در حد ۱۶ است و مدام زیر دستگاه می‌رود و خارج می‌شود، وضعیتش چه بهتر شود و چه نشود، بهتر است تغذیه او را با شیر مادر به مدت ۲۴ ساعت قطع و با شیرخشک او را تغذیه کرد. پس از ۲۴ ساعت مادر دوباره می‌تواند به او شیر بدهد.

منبع : hidoctor.ir

1,870
منتشر شده در809 روز پیش

تفاوت های دو روغن نارگیل و کرچک در چیست؟!

دو روغنی که معمولا در دسترس عموم قرار دارد، روغن نارگیل و کرچک نام دارد. به اندازه کافی در خصوص این دو روغن در پرشین طب بحث کردیم و ویژگی ها این دو روغن را مورد بررسی قرار داده ایم. حال امروز میخواهیم در این خصوص بحث کنیم که کدامیک از این دو روغن بهتر و با کیفیت تر هستند. یعنی میخواهیم تفاوت های روغن زیتون و کرچک را بازگو کنیم.

روغن نارگیل:

استفاده در آشپزی: روغن نارگیل  برای پخت  در حرارت کم  خوبست. نقطه دود متوسط دارد

کالری: در ۱۰۰ گرم روغن نارگیل ۸۶۲ کالری وجود دارد.

چربی اشباع شده: روغن نارگیل  ۹۲ درصد چربی اشباع شده  دارد.  محتوای چربی بسیار بالا برای یک منبع غذایی غیر حیوانی است.

چربی در هر وعده: در یک قاشق غذاخوری  روغن نارگیل حاوی ۱۲ گرم چربی اشباع است. ۲ قاشق غذا خوری از روغن نارگیل  برای نیاز روانه چربی های اشباع شده است.

فواید سلامتی: نوع خاصی از چربی های اشباع شده در نارگیل به عنوان MCTS (تری گلیسیرید با زنجیره متوسط) شناخته شده است. روغن نارگیل در حدود ۶۰ درصد تری گلیسیرید با زنجیره متوسط. تحقیقات نشان می دهد که MCTS در واقع می تواند  سرعت سوختن چربی و انرژی مصرفی را افزایش دهد، و  ذخیره چربی را کاهش دهد.

نتیجه: روغن نارگیل چربی اشباع بالایی دارد، که ممکن است خطر ابتلا به بیماری های قلبی و عروقی و عوامل مرتبط با آن را افزایش دهد. بسیاری استدلال می کنند کهچربی های اشباع شده در روغن نارگیل در مقایسه با دیگر چربی های اشباع  ضرر کمتری دارد اما به تحقیقات بیشتری نیاز است.

روغن زیتون:

استفاده از آشپزی: روغن زیتون برای سرخ کردن ، کباب کردن مناسب است  و می تواند به عنوان سس سالاد استفاده  شود.  نقطه دود متوسط دارد .کالری: ۱۰۰ گرم روغن زیتون دارای ۸۸۴کالری است.

چربی اشباع شده: روغن زیتون فقط حدود ۱۵ درصد چربی اشباع شده  دارد

چربی در هر وعده: روغن زیتون عمدتا از چربی غیر اشباع تشکیل شده است. این خیلی خوبست. یک  قاشق  روغن زیتون حاوی ۱۲ گرم چربی اشباع نشده است. ۶ قاشق غذاخوری روغن زیتون برای نیاز روزانه چربی اشباع نشده است.

خواص درمانی: روغن زیتون، به طور معمول در رژیم غذایی مدیترانه ای استفاده می شود، برای  بیماریهای قلبی و عروق، خواص ضد التهابی و  سلامت سیستم گوارشی خوبست.

نتیجه: روغن زیتون روغن سالمی است چون دارای چربیهای اشباع نشده است و همین برای سلامت قلب مفید است

منبع : hidoctor.ir

1,005
منتشر شده در811 روز پیش

چه عواملی سبب حملات قلبی می شود؟!

قلب عضو حساس بدن می باشد که باید در حفظ و سلامت ان کوشا بود. باید در انتخاب مواد غذایی دقت کنیم . ورزش را هر روزه انجام دهیم. مطالعات خود را در زمینه های مختلفی علم روز پزشکی بالا ببریم تا بتوانیم از حملات احتمالی قلبی پیشگیری کنیم . ما در این پست میخواهیم شما را با عواملی که ممکن است قلب را تهیدی کند آشنا کنیم.

عوامل خطر حمله قلبی:

• فاکتورهای خطر حمله قلبی چه هستند ؟ و چه اقداماتی برای کاهش این عوامل میتوان انجام داد؟
بعضی ازین عوامل ،تحت کنترل شما هستند اما برخی دیگر خیر. بیماری عروق قلب سالانه باعث تقریبا ۲/۱ میلیون حمله قلبی میشود.و بیشتر از %۴۰ کسانیکه دچار حمله قلبی شده اند،میمیرند.ناراحت کننده تر اینست که ۳۳۵۰۰۰ از افرادی که سکته کرده اند،در اورژانس و یا حتی قبل از رسیدن به بیمارستان فوت میکنند. بنابر آمار سازمان قلب آمریکا،بیش از ۷ میلیون از شهروندان آمریکایی در طول زندگیشان دچار حمله قلبی شده اند.

عوامل خطر حمله قلبی چیست؟

عوامل گوناگونی برای حمله قلبی وجود دارد که برخی از آنها قابل کنترل هستند و برخی دیگر خیر.عوامل غیر قابل کنترل شامل این موارد میشود:
• مرد بودن (مردان بطور ژنتیکی بیشتر از زنان در معرض حمله قلبی هستند.)
• پیر شدن و افزایش سن
• سابقه ی خانوادگی از لحاظ ژنتیکی
• یائسگی زودرس در زنان
• نژاد (آمریکایی های آفریقا،هندی های آمریکا و آمریکایی های مکزیک نسبت به سفیدپوستان هندو اروپایی بیشتر در معرض خطر حمله قلبی هستند.
اما عوامل زیادی هستند که با تغییر شیوه ی زندگی قابل کنترل و پیشگیری هستند.عوامل قابل کنترل شامل این موارد میشود.
• سیگار کشیدن
• LDL بالا یا کلسترول بد، و HDL پایین یا کلسترول خوب
• فشار خون بالا
• عدم فعالیت جسمی و بی تحرکی
• چاقی (۲۰% بیشتر از وزن نرمال بودن)
• دیابت غیر قابل کنترل
• بالا بودن پروتئین انفعالی C
• خشم و استرس غیر قابل کنترل

چه کارهایی برای کاهش خطرات حمله قلبی میتوان انجام داد؟

تغییر در شیوه زندگی، روشی اثبات شده برای کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی است. در حالی که هیچ تضمینی برای داشتن قلب سالم و جلوگیری از بیماری های قلبی وجود ندارد، این تغییرات قطعا باعث بهبود سلامتی از طریق راههایی مانند بهبود جسمی و روحی میشوند.همچنین، به دلیل اینکه برخی از عوامل خطر به دیگران مربوط است، ایجاد تغییر در یک مورد می تواند زمینه های دیگر را هموار سازد.

در اینجا برخی از روش هایی که خطر ابتلا به بیماری قلبی را کاهش می دهند، معرفی میکنیم:

• سیگار را ترک کنید. افراد سیگاری بیش از دو برابر نسبت به افراد غیر سیگاری در معرض خطر حمله قلبی هستند. اگر سیگار می کشید، آن را ترک کنید.و بهتر است هرگز سیگار کشیدن را شروع نکنید. خطر ابتلا به حمله قلبی در افراد غیر سیگاری که بطور دائم در معرض دود سیگار هستند (مانند زندگی با همسر سیگاری) نیزبسیار زیاد است. بنابراین اقدام به حذف این قرار گرفتن در معرض دود مهم است.

• سطح کلسترول خود را بهبود ببخشید. خطر افزایش بیماری های قلبی با افزایش مقدار کل کلسترول رابطه ی مستقیم دارد.به طور کلی، میزان کلسترول کل باید کمتر از ۲۰۰ میلی گرم/دسی لیتر باشد. HDL یا همان کلسترول خوب، در مردان باید بالاتر از ۴۰ میلی گرم/دسی لیتر و در زنان ۵۰ میلی گرم/دسی لیتر باشد.(و هرچه بالاتر باشد،بهتر است). و در بزرگسالان سالم، LDL باید کمتر از ۱۳۰ میلی گرم/دسی لیتر باشد.به افراد مبتلا به بیماری عروق کرونر، دیابت، یا LDL بالاتر از ۱۹۰میلی گرم/دسی لیتر، به عنوان افرادی که بیشتر از ۷٫۵ درصد، در معرض خطر حمله قلبی در ده سال آینده شان هستند،استاتین توصیه میشود. تفسیر و درمان مقادیر کلسترول، باید بصورت فردی و با در نظر گرفتن تمام عوامل خطر ابتلا به بیماری های قلبی صورت پذیرد. دکتر شما ممکن است از ماشین حساب برای کمک به تعیین میزان خطر استفاده کند. رژیم غذایی با کلسترول کم، چربیهای اشباع و ترانس و قندهای ساده، به پایین آوردن سطح کلسترول کمک می کند و باعث کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی میشود. ورزش منظم نیز باعث کاهش کلسترول “بد” و بالا بردن کلسترول “خوب” میشود. بعضی اوقات نیز استفاده از داروها برای رسیدن به کلسترول مناسب لازم است.

• فشار خون بالا را کنترل کنید. حدود ۶۰ میلیون نفر در ایالات متحده به فشار خون بالا دچارند و آن را شایع ترین عامل خطر بیماری های قلبی میدانند.از هر سه نفر،یک نفر بزرگسال،به فشار سیستولیک خون (تعداد بالا) بیش از ۱۴۰، و یا فشار خون دیاستولیک (تعداد کمتر) بیش از ۹۰ مبتلا هستند،که تعریفی از فشار خون بالا میباشد. همانند کلسترول، تفسیر و درمان فشار خون نیز باید فردی و با در نظر گرفتن مشخصات خطر ابتلا به بیماریهای قلبی صورت بگیرد. کنترل فشار خون از طریق رژیم غذایی، ورزش، کنترل وزن، و در صورت نیاز، دارو انجام میگیرد.

• دیابت را کنترل کنید. دیابت اگر به درستی کنترل نشود، می تواند باعث آسیب های قلبی شامل حملات قلبی و مرگ شود.دیابت را از طریق رژیم غذایی سالم، ورزش، حفظ وزن مناسب، و دارو با تجویز دکتر کنترل کنید.

• فعال باشید. بسیاری از ما زندگی بی تحرکی داریم، به ندرت ورزش میکنیم یا اصلا نمیکنیم. افرادی که ورزش نمیکنند،خطر بالاتری از مرگ و بیماری های قلبی،نسبت به افرادی که حتی به مقدار متوسط یا اندک فعالیت بدنی دارند،را دارند. حتی فعالیت های اوقات فراغت مانند باغبانی و یا پیاده روی می تواند خطر ابتلا به بیماری قلبی را کاهش دهد. اکثر مردم باید در روز ۳۰ دقیقه ورزش کنند.هرچقدر میزان فعالیت بیشتر باشد، منافع بیشتری درپی دارد. ورزش ها باید هوازی باشند،تا گروه های عضلانی بزرگرا نیز شامل شود.فعالیت های هوازی شامل پیاده روی سریع، دوچرخه سواری، شنا، طناب زدن، و آهسته دویدن میباشد. اگر پیاده روی ورزش منتخب شماست، از گام شمار استفاده کنید و ۱۰،۰۰۰ گام در روز بروید. قبل از شروع هر برنامه ورزشی با دکتر خود مشورت کنید.

• تغذیه ی مناسب داشته باشید. داشتن یک رژیم غذایی سالم که نمک، چربی های اشباع، چربی ترانس، کلسترول، و قندهای تصفیه شده ی کم دارد،بسیار ضروری ست. سعی کنید استفاده از غذاهای غنی از ویتامین ها و سایر مواد مغذی، به ویژه آنتی اکسیدان ها، که ثابت شده است به کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی کمک میکند و همچنین خوردن غذاهای گیاهی مانند میوه ها و سبزیجات، آجیل، و غلات سبوس دار را افزایش دهید.

• استرس را مدیریت کنید. استرس و خشم غیر قابل کنترل، می تواند باعث حمله قلبی و سکته مغزی شود. از تکنیک های استرس و مدیریت خشم برای کاهش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی استفاده کنید. برای مدیریت استرس ،یادگیری تکنیک های تمدد اعصاب،نحوه مدیریت زمان، تعیین اهداف واقع بینانه و برخی از روش های جدید مانند تصاویر هدایت، ماساژ، تای چی، یا یوگا لازم است.

منبع : fa.parsiteb.com

646
منتشر شده در812 روز پیش

راه های پیشگیری از سندروم تکانشی دست

سندروم تکانشی دست، به مواردی گفته می شود که فرد با کارهایی درگیر است که که دستها مدام بورت لرزان و ارتعاشی در می آیند. تکان خوردن دست ها به مدت طولانی؛ بعنوان مثال ۱۰ سال، میتواند فد را به این سندروم دچار کند. حال در این پست میخواهیم شما را بطور کامل با این سندروم آشنا کنیم. همچنین نکاتی آموزشی را در این خصوص بیان و راه های درمان این بیماری را برایتان بازگو کنیم.

سندروم تکانشی دست چیست؟

سندروم تکانشی دست (HAVS) سبب علائمی در انگشتان دست، سر و بازوها در نتیجه کار با ابزارهای ارتعاشی میشود. سابقا سپید انگشت ارتعاشی نامیده میشد. نام آن به (HAVS) تغییر کرد چون علاوه بر سفیدی انگشتان علائم دیگری نیز دارد.

علت سندروم تکانشی دست چیست؟

علت سندروم تکانشی استفاده مکرر و مداوم از ابزارهای حفاری است که با دست نگه داشته میشوند مثل ابزارهای حفاری، اره های برقی، چکشهای حفاری بادی و غیره. نگه داشتن یا کار کردن با ماشینهایی که ارتعاش دارند نیز می تواند عامل آن باشد. مشخص نیست که چگونه ارتعاش سبب ایجاد این مشکل میشود. شاید علتش آسیب جزئی ولی مکرری باشد که به اعصاب کوچک و رگهای خونی موجود در انگشتان وارد میشود. در طول زمان این اعصاب و رگها برخی از قابلیت های خود را از دست داده و علائمی ایجاد می نمایند. احتمالا از هر ۱۰ نفری که مرتبا با ابزارهای ارتعاشی کار می کنند یک نفر مبتلا به سندروم تکانشی میشود.

علائم سندروم تکانشی دست چیست؟

در ابتدا اعصاب تحت تاثیر قرار می گیرند و سبب تغییراتی در حسها میشوند. به دنبال آن ممکن است پدیده رینود اتفاق افتد که حاصل تغییرات در رگهای خونی است و منجر به مشکل “سپید انگشت” میشود. این تغییرات همچنین سبب درد در ماهیچه ها میشوند.

 علائم عصبی

کرختی (از دست دادن حس) و یا حس سوزش و خارش (سوزن سوزن شدن) در یک یا چند انگشت از علائم اولیه است. می تواند خفیف بوده و فقط چند انگشت را تحت تاثیر قرار دهد و مدتی ایجاد شود و از بین برود. در موارد شدیدتر ممکن است انگشتانی که مبتلا شده اند برای همیشه دچار آسیب شوند. در این صورت فرد در انجام کارهای ظریف دچار مشکل و شلختگی میشود مثلا ممکن است بستن دکمه ها، گرفتن سکه بین دو انگشت، پیچ کردن، گرفتن ناخن ها و سوزن نخ کردن و غیره برایشان مشکل شود. در بسیاری از افراد شدت علائم عصبی چیزی ما بین شدید و خفیف است. گاهی یک انگشت شدیدا آسیب می بیند ولی علائم در انگشتان دیگر خفیف است.

پدیده رینود (علائم انگشت سپید)

پدیده رینود به صورت حملاتی است که محرک آن هوای سرد یا لمس کردن یک جسم سرد است. یک حمله پدیده رینود عموما به صورت زیر است:

در ابتدا انگشت سفید و سرد میشود. دلیلش تنگ شدن و اسپاسم رگهای خون است.

سپس کبود میشود. دلیلش تنگ شدن رگهای خونی و کمبود عرضه اکسپژن در نتیجه کمبود عرضه خون است.

سپس قرمز روشن میشود. دلیلش باز شدن دوباره (اتساع) رگها و برگشت مجدد جریان کافی خون است. این روند ممکن است با سوزش و درد همراه باشد.

برخی افراد این تغییر رنگ کلاسیک را به صورت کامل ندارند اما هنوز حملات انگشتان سرد و بیرنگ را دارند. طول هر حمله می تواند از چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد. میزان درد و ناراحتی در هر فردی فرق می کند. علائم اغلب بعد از هر حمله از بین می رود اما در موارد شدید ممکن است یک یا چند انگشت کبود باقی بماند.

درد

آسیبهای جزئی به ماهیچه ها، مفاصل و استخوانها می تواند منجر به درد در دستان و قسمتهای تحتانی بازو شود. ممکن است قدرت گرفتن اشیا را تا حدی از دست بدهید.

علائم چگونه پیشرفت می کنند؟

ممکن است کمی درد و حس سوزن سوزن داشته باشید که می آید و میرود. ممکن است با حملات رینود در روزهای سرد، بادی و مرطوب در یک یا چند انگشت همراه باشد. علائم ممکن است خفیف باقی بمانند اما اگر کار با ابزارهای ارتعاشی ادامه داشته باشد ممکن است پیشرفت داشته باشد. ارتعاش به ندرت محرکی برای پدیده رینود است. محرک رینود هوا یا شرایط سرد است.

با پیشرفت بیماری، بی حسی دائمی میشود. می تواند منجر به ضعف و تحلیل ماهیچه ها شود. حملات پدیده رینود مکرر تر میشوند (حتی در تابستان) اگرچه اغلب فقط زمانی که دستها مرطوب هستند اتفاق می افتد.

در برخی موارد علائم ماهها یا سالهای بعد از کنار کذاشتن کار با ابزارهای ارتعاشی ظاهر میشوند.

چگونه می توان سندروم تکانشی دست را شناسایی کرد؟

توصیف علائم شما و این واقعیت که مدت زمان زیادی با ابزارهای ارتعاشی کار کرده باشید می تواند برای تشخیص کافی باشد. با این وجود، گاها نیاز به آزمایشاتی است مخصوصا اگر به دبنال گرفتن غرامت هستید. آزمایشات می تواند شامل کنترل توانایی قدرت گرفتن، توانایی اجرای کارهای ظریف و عکس العمل انگشتانتان به سرما باشد.

آیا می توان از سندروم تکانشیدست پیشگیری کرد؟

در زیر راههایی برای پیشگیری از این سندروم برای کسانی که با ابزارهای ارتعاشی کار می کنند ارائه شده است:

ابزارها را تا حد ممکن شل بگیرید و از هر چند وقت موقعیت خود را تغییر دهید.

اطمینان حاصل کنید که ابزارها سالم باشند.

از ابزارها درست استفاده کنید و از ابزار مناسب برای کار استفاده کنید. برای رسیدن به هدف نیازی به محکم گرفتن بیش از اندازه ابزار یا استفاده از آن به مدت طولانی تر از حد نیاز نیست.

حداقل هر ۱۰ دقیقه یکبار به خود استراحت دهید. کار کردن با حداکثر قدرت در دوره های کوتاه بهتر از دوره های طولانی بدون استراحت است.

خود را و مخوصوصا دستها را در زمان کار گرم نگه دارید.

نباید سیگار بکشید چون مواد شیمیایی موجود در تنباکو می تواند بر جریان خون تاثیر بگذارد.

اگر علائم ایجاد شد چه کاری باید انجام داد؟

اگر مشکوک به علائم سندروم تکانشی بودید به پزشک مراجعه کنید. همچنین نگرانی خود را به کارفرما، ناظر یا پزشک محل کار (اگر کسی هست) و به نماینده اتحادیه خود اعلام کنید. این مسئولیت کارفرمای شما است که از ایمنی و مورد قبول بودن محیط کارتان اطمینان حاصل کند.

درمان سندروم تکانشی دست چیست؟

اگر ممکن است استفاده از ابزارهای ارتعاشی را متوقف نمائید.

در این صورت جلوی بدتر شدن علائم گرفته میشود. اگر علائم خفیف باشد و کار با ابزارهای ارتعاشی را متوقف کنید، پدیده رینود ممکن است بهتر شود. با این وجود، مشخص نیست که آیا علائم عصبی بعد از ایجاد شدن آیا می توانند بهبود یابند یا خیر. اگر ممکن باشد بهتر است کار خود را عوض کنید.

توصیه های عمومی در مورد پدیده رینود

به علاوه، توصیه های عمومی مشابه همان هایی است که در مورد مبتلایان به پدیده رینود ارائه شد حالا علت هر چه که باشد. هدف جلوگیری از اسپاسم رگهای خونی و ایجاد علائم پدیده رینود است. موارد زیر عموما پیشنهاد میشود:

سیگار کشیدن ممکن است علائم را بدتر کند. مواد شیمیایی موجود در تنباکو می تواند سبب تنگ شدن مویرگها شود. اگر سیگار می کشید، و سیگار را ترک کنید، مشکل راحت تر میشود.

برخی از داروهایی که برای درمان بیمار یهای دیگر استفاده میشوند می توانند محرک علائم بوده و آن ها را بدتر نمایند. این داروها سبب تنگ شدن رگهای خون میشوند. چنین داروهایی عبارتند از: بتا بلاکرها، برخی از داروهای ضدمیگرن، داروهای رقیق کننده خون و گاها قرصهای پیشگیری از بارداری. اگر فکر می کنید دارویی علائم شما را بدتر می کند مصرف آن را متوقف نکنید. برای گزینه های جایگزین به پزشک خود مراجعه کنید.

سعی کنید در هوا یا محیطهای سرد خود را گرم نگه دارید:

دستهای خود را گرم نگه دارید. وقتی در هوای سرد بیرون می روید پوشیدن دستکشهای گرم ضروری است.

کل بدن خود را گرم نگه دارید. اگرچه دستهایتان از بقیه جاها مهم تر است، اگر کل بدن خود را گرم نگه دارید احتمال وقوع علائم کمتر است. بنابراین قبل از اینکه مثلا بیرون در هوای سرد بروید خود را بپوشانید. مثلا علاوه بر دستکشهای گرم از کلاهها و روسری های گرم استفاده کنید.

بهتر است دستکشها را وقتی هنوز گرم هستید یعنی قبل از رفتن به مکان سرد بپوشید. بهتر است دستکشها را در قفسه لباسها یا جایی نزدیک رادیاتورها قرار دهید که موقع پوشیدن گرم باشند.

اگر علائم در شما شدید هستند یا به راحتی تحریک میشوند در این صورت کیسه های آب گرم قابل حمل یا دستکشهایی که با باطری گرم میشوند می توانند سودمند باشند. انجمن رینود و اسکلرودرم فهرستی از عرضه کنندگان این محصولات دارند- برای جزئیات بیشتر به داروخانه های محلی مراجعه کنید.

از لمس اشیاء خنک بپرهیزید- برای مثال، وقتی غذا از فریزر بیرون می آورید یا با غذاهای سرد کار می کنید از دستکش استفاده کنید.

ورزش مرتب را بسیاری از متخصصان پیشنهاد می کنند. برای بهبود جریان خون مرتبا دستهای خود را ورزش دهید.

وقتی حمله علائم شروع شد، هر چه زودتر دستها را گرم کنید. قرار دادن دست در آب در حال جریان راه خوبی برای گرم کردن است (اما مراقب باشید که آب خلی داغ نباشد و یا گرمایش را از دست نداده و سرد نشده باشد).

درمان دارویی برای پیشگیری از پدیده رینود

اگر علائم پدیده رینود شدید باشد، دارویی که نیفدیپدین (nifedipine) نامیده میشود ممکن است تجویز گردد. از طریق باز کردن رگها عمل می کند. برخی افراد برای پیشگیری از علائم هر روز به صورت مرتب این دارو را مصرف می کندد. برخی افراد نیفدیپدین را فقط در زمستان یا در روزهای سرد مصرف می کنند. اگر این دارو برای شما تجویز شده است برای اطلاع از عوارض جانبی محتمل و احتیاطهای لازم به بروشور داخل آن مراجعه کنید.

اگر nifedipine موثر نبود یا عوارض جانبی ایجاد کرد ممکن است داروهای مختلف دیگری تجویز شود.

آیا امکان دارد این بیماری بهبود یابد؟

اگر استفاده از ابزارهای ارتعاشی به موقع متوقف شود گاها HAVS بهتر میشود. با این وجود، اگر علائم شدید دارید و همچنان به کار ادامه می دهید این مشکل دائمی خواهد شد حتی اگر بالاخره مجبور شوید این کار را کنار بگذارید.

در مورد کارفرمایان

کارفرمایان نسبت به ریسک وقوع سندروم تکانشی دست آگاهی دارند و اغلب این موضوع را کارفرما قبل از شروع کار به کارگر گوشزد می نماید. برای اطلاعات بیشتر به سازمان کار و امور اجتماعی مراجعه نمائید.

منبع : pezeshketo.com

446
منتشر شده در813 روز پیش

مقاله ای کامل درباره شناخت عوامل موثر بر میگرن

شاید شما سردردهای مختلفی در طول دوران زندگی خود تجربه کرده باشید. به سردرد های شدید و دردناک میگرن می گویند. سردرد های میگرنی همواره با علائم ی همراه می باشد که از جمله آن می توان به جرقه زدن چشم، سوزن سوزن شدن دست ها و پاها، حالت های تهوع و استفراغ و …. سردرد های میگرنی ممکن است ساعت ها و روزاهای زیادی به طول بیانجامد. در این مقاله سعی داریم در مورد این بیماری اطلاعات بیشتری به شما بدهیم.

حقایقی در مورد میگرن:

در اینجا به برخی از نکات کلیدی در مورد میگرن می پردازیم. اطلاعات و جزئیات بیشتر در ادامه مقاله است.
• سردرد میگرن بعلت بزرگ شدن رگ های خونی و انتشار مواد شیمیایی از رشته های عصبی اطراف این رگ های خونی ایجاد می شود.
• سردرد میگرن می تواند به حالت تهوع، اسهال و استفراغ منجر شود.
• حدود ۱۲٪ از آمریکایی ها مبتلا به میگرن هستند.
• میگرن روی افراد بین ۱۵ تا ۵۵ سال شایع است.
• برخی از افرادی که از میگرن رنج می برند ،به وضوح میتوانند عواملی که باعث سردردشان میشود را شناسایی کنند. مانند آلرژی، نور و استرس.
• برخی از افراد میگرن را با اختلالات ادراکی به نام پیش هشدار (احساس خطری که قبل از بروز حمله ی عصبی و غیره به بیمار دست می دهد) تجربه می کنند.
• پیش هشدار به عنوان یک هشدار عمل می کند،و قبل از شروع یک سردرد میگرنی شروع میشود.
• تغییر در شیوه زندگی ممکن است فرکانس های میگرن را کاهش دهد.
• بعضی از داروها می توانند در از بین بردن و یا کاهش درد موثر باشند.
• اگر علائم میگرن بسیار شدید شوند و هیچ یک از درمان های ذکر شده مفید نباشد، توصیه می شود که بیمار به ER برود.

سردرد میگرن چیست؟

سردرد میگرن، ترکیبی از بزرگ شدن رگ های خونی و انتشار مواد شیمیایی از رشته های عصبی است که در اطراف این رگ های خونی وجود دارد. در طول سردرد، عروق که در خارج از جمجمه در زیر پوست گیجگاه(عروق گیجگاهی) واقع شده اند،بزرگ وملتهب میشوند. و این باعث آزادسازی مواد شیمیایی میشود که باعث التهاب، درد و بزرگ شدن بیشتر عروق میشود.

سردردهای میگرنی میتوانند بسیار آزاردهنده باشند. سردرد میگرن باعث می شود که سیستم عصبی سمپاتیک واکنش نشان دهد و احساس تهوع، اسهال و استفراغ ایجاد کند. این واکنش ها همچنین تخلیه معده به روده کوچک (موثر در جذب مواد غذایی) را به تاخیر می اندازد ، و باعث کاهش گردش خون (که منجر به سردی دست و پاها میشود) و افزایش حساسیت به نور و صدا میشود.

طبق کتابخانه ملی پزشکی، حدود ۱۲٪ از آمریکایی ها دچار سردرد میگرنی هستند. زنان نسبت به مردان احتمال بیشتری برای ابتلا به میگرن دارند.  سازمان ملی میگرن می گوید که بیش از ۳۷ میلیون نفر در ایالات متحده از میگرن رنج می برند. میگرن یک سردرد عروقی است که بر روی افراد بین ۱۵ تا ۵۵ سال تاثیر می گذارد. حدود سه چهارم از کل افراد مبتلا به میگرن دارای سابقه خانوادگی و ژنتیکی هستند.
همچنین اضافه می کند که کمتر از نیمی از کل افراد مبتلا به میگرن به درستی توسط پزشک تشخیص داده می شوند. میگرن معمولا اشتباها به عنوان سردرد نوع تنشی و یا سردرد سینوسی تشخیص داده میشود.

کشفیات اخیر در سردردهای میگرنی به گزارش MNT :

میگرن در دوران کودکی به مشکلات رفتاری منجر میشود. محققان موسسه گلیا، سائو پائولو، برزیل و کالج پزشکی انیشتین ، نیویورک، ایالات متحده آمریکا، نشان داد که بچه هایی که میگرن دارند، در مقایسه با کودکانی که هرگز میگرن نداشته اند،احتمال بیشتری برای مشکلات رفتاری مانند مسائل مربوط به توجه، اضطراب و افسردگی دارند.
ضایعات مغزی مرتبط با میگرن.به گفته ی محققان مرکز پزشکی دانشگاه لیدن، هلند،منتشر شده در JAMA (مجله انجمن پزشکی آمریکا نوامبر ۲۰۱۲) ،زنانی که از میگرن رنج می برند در معرض خطر بیشتری از داشتن ضایعات مغزی ماده سفید، در مقایسه با زنان دیگر قرار دارند. همچنین اضافه کرد که شدت میگرن، فرکانس و مدت ابتلای آنها با پیشرفت ضایعات همراه نیست.

ساختار ناقص عروق مغز میتواند علت میگرن باشد. محققان دانشگاه پنسیلوانیا در پلاس وان میگویند که شبکه ناقص عروق که خون را به مغز می رسانند ممکن است باعث ایجاد میگرن و سردرد باشد. تغییرات در شریان ها و جریان خون ناسازگار ممکن است باعث میگرن شود.

میگرن طولانی مدت ممکن است ساختار مغز را تغییر دهد. محققان دانشگاه کپنهاگ در دانمارک در مجله نورولوژی گزارش دادند که میگرن طولانی مدت می تواند ساختار مغز را تغییر دهد.

سوء استفاده از کودکان با افزایش خطر میگرن در دوران بلوغ همراه است. مطالعات گذشته نشان داده اند که کودکانی که نادیده گرفته شده و یا مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند،در معرض خطر مشکلات متعدد روحی و پزشکی در بزرگسالی می باشند. در حال حاضر، یک مطالعه جدید نشان می دهد که این کودکان احتمال بیشتری برای تجربه میگرن نسبت به سردرد تنشی در بزرگسالی دارند.

چه چیزهایی باعث میگرن میشوند؟

برخی از افرادی که از میگرن رنج می برند ،به وضوح میتوانند عواملی که باعث سردردشان میشود را شناسایی کنند، اما بعضی ها نمیتوانند.

محرکهای بالقوه میگرن عبارتند از:

• آلرژی و واکنش های آلرژیک
• چراغ روشن، صداهای بلند و بوی خاص و یا عطر
• استرس های فیزیکی یا عاطفی
• تغییر در الگوهای خواب و یا خواب نامنظم
• سیگار کشیدن و یا قرار گرفتن در معرض دود
• درست غذا نحوردن و یا روزه گرفتن
• الکل
• نوسانات چرخه قاعدگی ، قرصهای جلوگیری از بارداری، نوسانات هورمونی در طول شروع یائسگی
• سردرد های ناشی از تنش
• غذاهای حاوی تیرامین (شراب قرمز، پنیر مانده، ماهی دودی، جگر مرغ، انجیر، و برخی از دانه ها)، مونو سدیم گلوتامات (MSG)، یا نیترات (مانند گوشت، هات داگ و کالباس)
• غذاهای دیگر مانند شکلات، آجیل، کره بادام زمینی، آووکادو، موز، مرکبات، پیاز، محصولات لبنی و غذاهای تخمیر شده و یا ترشی.
این مواد همیشه باعث میگرن نمی شوند و اجتناب از خوردن آنها باعث پیشگیری از میگرن نمی شود.

کشفیات اخیر درباره ی علل احتمالی سردردهای میگرنی از اخبار MNT:

آیا بین چاقی و میگرن ارتباطی وجود دارد؟ محققان دانشگاه جانز هاپکینز در مجله پزشکی نورولوژی منتشر کردند که درصد بالاتری از افراد چاق به میگرن اپیزودیک (گاه به گاه) در مقایسه با افراد با وزن بدن سالم دچارند.
دانشمندان جهش ژنی را که باعث میگرن میشود را کشف کردند.
یک تیم از دانشمندان، از جمله امیلی A. بیتس که دکترای دانشگاه کالیفرنیا، سان فرانسیسکو (UCSF) و دانشگاه بریگهام یانگ دارد و از نوجوانی درگیر میگرن است جهش ژنی را شناسایی کرده اند که باعث افزایش حساسیت فرد به میگرن میشود. آنها یافته های خود را در مجله ی علوم پزشکی (مه ۲۰۱۲) منتشر کردند.

علائم و نشانه ها:

نشانه های میگرن می تواند قبل از سردرد ، بلافاصله بعد از سردرد، در طول سردرد و بعد از سردرد رخ دهند. اگر چه همه میگرن ها مثل هم نیستند، علائم معمول عبارتند از:

• دردهای متوسط تا شدید، معمولا به یک طرف سر محدود میشود، اما در میگرن های پی در پی درد جابجا میشود.
• درد زننده و ضربانی سر
• افزایش درد در هنگام فعالیت بدنی
• عدم توانائی در انجام فعالیت های منظم به علت درد
• حالت تهوع
• استفراغ
• افزایش حساسیت به نور و صدا.

میگرن همراه با پیش هشدار -بسیاری از مردم میگرن را همراه با پیش هشدار درست قبل یا در طول سردرد تجربه میکنند ، اما بیشتر افراد آنرا تجربه نمی کنند.

پیش هشدار شامل اختلالات ادراکی میشود مانند:

• افکار گیج کننده
• مشاهده ی نورهای عجیب و غریب، درخشان و چراغ چشمک زن
• خطوط در میدان بینایی
• نقاط کور
• سوزن سوزن شدن در یک دست یا پا
• سفتی در شانه ها، گردن و یا اندام ها
•استشمام بوی ناخوشایند

بر طبق سازمان بهداشت ملی انگلستان، حدود یک سوم از افرادی که به میگرن دچارند پیش هشدار دارند. وقتی میگرن همراه با پیش هشدار، بینایی را تحت تاثیر قرار میدهد ، بیمار ممکن است چیزهایی که وجود ندارد، مانند رشته هایی شفاف از اشیاء را ببیند، یا بخش هایی از جسمی که روبرویش است را نبیند.و یا حتی احساس کند که چیزی ظاهر میشود و سپس ناپدید میشود و دوباره می آید.

اصولا بیماران برای توصیف اختلال بصری شان اینگونه بیان میکنند که یکی با فلاش دوربین بسیار روشن در حال عکس گرفتن است، به خصوص اگر در یک اتاق تاریک راه بروند.

در بسیاری از افراد مبتلا به میگرن، پیش هشدار به عنوان یک هشدار عمل می کند و به آنها میگوید که سردرد به زودی خواهد آمد.
در بزرگسالان پیش هشدار معمولا قبل از سردرد رخ می دهد، اما در کودکان ممکن است در همان زمان اتفاق بیفتد.
افراد مبتلا به میگرن همچنین ممکن است پیش هشداری داشته باشند که پرودرم نامیده میشود که می تواند چند ساعت یا یک روز یا قبل از سردرد رخ دهد. این پرودرم ممکن است باعث احساس سرخوشی یا انرژی شدید، هوس شیرینی، تشنگی، خواب آلودگی، تحریک پذیری یا افسردگی شود.

کشفیات اخیر درمورد علائم میگرن از اخبار MNT :

محققان INSERM، موسسه ملی بهداشت فرانسه ، درمان و تحقیقات پزشکی در بوردو و بریگهام و بیمارستان زنان در بوستون، نشان داده که زنانی که میگرن دارند ، در معرض خطر بالاتری برای حمله قلبی هستند، در حالی که کسانی که از داروهای ضد بارداری استفاده میکنند، در معرض خطر بیشتری برای لخته شدن خون هستند.

میگرن چگونه تشخیص داده می شود؟

پزشکان به سابقه پزشکی خانواده نگاه کرده و بیمار را از لحاظ علائم به صورت زیر به منظور تشخیص میگرن چک میکنند.انجمن بین المللی میگرن اعداد “۵، ۴، ۳، ۲، ۱ ” را برای تشخیص میگرن بدون پیش هشدار در نظر گرفته اند:

• ۵ حمله یا حملات بیشتر
• طول مدت ۴ ساعت تا ۳ روز
• حداقل ۲ درد متوسط تا شدید، اجتناب از فعالیت بدنی روزمره

تست هایی مانند نوار مغزی (EEG)، توموگرافی کامپیوتری (CT)، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) و تست نخاعی نیز ممکن است برای چک کردن این موارد انجام شود:

• خونریزی درون جمجمه
• لخته خون در غشاء و فرآیندهای غشایی که مغز را پوشش می دهند.
• سکته مغزی
• متسع شدن رگ های خونی در مغز
• مایع مغزی نخاعی خیلی زیاد یا خیلی کم
• التهاب غشاء مغز یا نخاع
• انسداد سینوس بینی
• سردرد پس از تشنج یا پس از سکته مغزی
• تومورها.

درمان و پیشگیری:

دکتر کلینیک مایو، رابرت می گوید ، برخی تغییرات در شیوه زندگی ممکن است باعث کاهش فرکانس میگرن شود و عبارتند از:

• خواب کافی
• کاهش استرس
• نوشیدن مقدار زیادی آب
• اجتناب از غذاهای خاص
• ورزش منظم.
درمان میگرن و پیشگیری از آن بر اجتناب از محرک ها و کنترل علائم و مصرف دارو متمرکز است.

داروها :

بعضی از داروها مانند ناپروکسن، ایبوپروفن، استامینوفن (پاراستامول)، و دیگر مسکن ها مانند آسپرین با کافئین اغلب اولین درمان برای از بین بردن سردرد و یا کاهش قابل ملاحظه ی درد هستند.
ضد تهوع نیز ممکن است برای کنترل علایمی مانند تهوع و استفراغ تجویز شوند.

آگونیست های سروتونین مانند سوماتریپتان نیز ممکن است برای میگرن های شدید و یا برای افراد مبتلا به میگرن که به داروها پاسخ نمیدهند تجویز شود. به طور مشابه، برخی از مهار کننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI ها) – داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای- برای کاهش علائم میگرن تجویز می شوند. اگر چه آنها در همه کشورها برای این منظور مورد تایید نیستند.

یکی دیگر از درمان ها ارگوت ها هستند ، که معمولا اگر در اولین نشانه از میگرن تجویز شوند موثر خواهند بود.
داروهای دیگر نیز برای درمان میگرن استفاده میشوند، مانند ترکیبی از barbituates، پاراستامول و یا آسپرین، و کافئین (Fioricet یا Fiorinal) و ترکیبی از استامینوفن و dichloralphenazone و isometheptene (Amidrine، Duadrin، و Midrin). اگر استفراغ باعث ایجاد مشکل در هضم داروها شود،داروهای ضد استفراغ و تهوع نیز تجویز خواهد شد.

درمان های پیشگیری کننده:

پیشگیری از میگرن با اجتناب از چیزهایی که باعث آغاز وضعیت می شود، هدف اصلی درمان و پیشگیری هستند که باعث کاهش فرکانس میگرن و مدت زمان سردرد و افزایش اثربخشی درمان میشوند.

روشهای مختلفی برای پیشگیری از میگرن وجود دارد، اعم از تغییرات رژیم غذایی و ورزش و داروهای تجویزی. برخی از آنها عبارتند از:

• سم بوتولینوم A (بوتاکس)
• گیاهان و ویتامین هایی مانند هیبریدوس، شاهدانه، کوآنزیم ۱۰ Qکیوتن، داروهای گل مینا، سیترات منیزیم، ریبوفلاوین، B12، ملاتونین.
• جراحی که عضله چین دهنده فوقانی و عصب گیجگاهی در مغز را جدا میکند.
• لانه گزینی محرک ستون فقرات
• اکسیژن درمانی
• اصلاح دید
• ورزش، خواب، فعالیت جنسی
• تجسم و هیپنوتیزم خود
• مراقبت کایروپراکتیک یا طب سوزنی
• رژیم غذایی مخصوص مانند گلوتن آزاد.

ممکن است افراد برای کاهش سردرد میگرنی و یا جلوگیری از آن به مصرف بیش از حد دارو روی بیاورند که بسیار خطرناک است.

کشفیات اخیر در درمان سردرد میگرنی از اخبار MNT :

دو داروی جدید برای پیشگیری از میگرن در مطالعاتی محدود معرفی شده اند. – دو داروی آزمایشی ممکن است امیدی جدید برای افراد مبتلا به میگرن باشد.در دو مطالعه کوچک از مواد مخدر، نشان داده شده است که جلوگیری از سردرد به جای متوقف کردن یکباره ی آنها با هدف کاهش دفعات سردرد در افراد مبتلا به میگرن بسیار موثرتر است. محققان می گویند در حال حاضر آزمایش های بزرگتری برای تایید یافته هایشان مورد نیاز است .

چه زمانی برای رفتن به ER مناسب است ؟

با توجه به AHRQ (آژانس تحقیقات و کیفیت مراقبتهای سلامت)، (بخشی از وزارت بهداشت و خدمات انسانی)، اگر علائم میگرن بیش از حد شدید بشود و هیچ یک از درمان ها موثر نباشند، باید سریعا به ER (اتاق اورژانس) بروید.
برای رفتن به ER،هرگز خودتان رانندگی نکنید،از فرد دیگری بخواهید تا شما را ببرد.

علائم و نشانه های میگرن گاهی اوقات می تواند با کسانی که سکته مغزی کرده اند،اشتباه شود. مستقیما به بیمارستان بروید اگر:

• سردرد شما بسیار شدید است
• اگر در حرکت، تعادل، بینایی و یا صخبت کردن مشکل داشتید، و این نشانه ها با تجربیات میگرن همیشگی متفاوت است.
• اگر همراه با سردردتان تب نیز دارید.
• اگر همراه با سردرتان احساس سفتی در گردن نیز میکنید.
• اگر “سردردتان به طور ناگهانی مانند غرش رعد” شروع شود ، به خصوص اگر سن شما حداقل ۵۰ سال است.

منبع : fa.parsiteb.com

1,268
منتشر شده در813 روز پیش
صفحه 20 از 27« بعدی...10...1819202122...قبلی »
تبلیغات
پرشین طب

آخرین ویدئوهای پزشکی